ตอนที่ 6 มนต์อาคมช่วยชีวิต

คนขายหมั่นโถวเงยหน้ามามองเด็กทั้งสองด้วยสายตาเคยชิน แต่พอเห็นอวี้หรง สีหน้ากลับเปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนรังเกียจ เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน 

“จะซื้อมั้ยล่ะ ถ้าไม่ซื้อก็ไปยืนห่าง ๆ หน่อย ขวางลูกค้าคนอื่นเขา!” เสียงห้วนดังขึ้นอย่างไม่เป็นมิตร

อาชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ แล้วดันอาม่านไปข้างหน้า

“ซื้อสิ…เอาหกลูก ห่อกลับ”

เถ้าแก่รับเงินอย่างไม่เต็มใจ ยื่นหมั่นโถวหกลูกใส่ห่อกระดาษเก่า ๆ กลับมาให้ พร้อมกับเงินทอนที่เหลือราวหกสิบอีแปะ

อาชิงเก็บเงินอเเปะไว้อย่างสุขใจ อาม่านหยิบหมันโถวร้อนๆ ยื่นให้อวี้หรง อาชิง

“รีบกินตอนร้อนๆ อร่อยมากนะ”

หมั่นโถวร้อน ๆ ในมืออาจไม่ใช่อาหารหรู แต่สำหรับวันนี้ มันทำให้ทั้งสามคนได้อิ่มท้องและยิ้มออกพร้อมกัน

“อวี้หรง…ใกล้ค่ำแล้ว เจ้าจะไปนอนกับเรามั้ย?” อาม่าหันมาถาม น้ำเสียงเนิบช้า

หญิงสาวพยักหน้าทันที ไหน ๆ ก็ออกจากจวนนั้นมาแล้ว ต่อให้เป็นวัดร้างหรือกระท่อมพัง ๆ อย่างน้อยก็ไม่มีใครตี ใครทำร้าย หรือสั่งให้คุกเข่า

‘ขอแค่คืนนี้มีที่พัก…พรุ่งนี้ค่อยคิดต่อว่าจะเอายังไงดี’

ทั้งสามคนเดินลัดเลาะไปตามตรอกแคบเพื่อจะไปหาที่พักในค่ำคืนนี้ แต่เหมือนมีเสียงคนเดินตามมาฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังในความเงียบงันของตรอกแคบ หญิงสาวชะงักฝีเท้า หันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ เด็กทั้งสองคนก็หยุดตาม น้ำเสียงของอาชิงแผ่วเบาอย่างหวาดระแวง

“มีคนตามพวกเรา...ใช่ไหม?”

เสียงฝีเท้าหยุดลงทันทีที่พวกเขาหันไป เงาดำบางอย่างพาดผ่านมุมกำแพงหักพัง

“ไปกันเถอะ!”

หญิงสาวรีบคว้ามืออาชิงกับอาม่านแล้วเร่งฝีเท้า

แต่เสียงฝีเท้ากลับเริ่มดังตามมาอีกครั้ง คราวนี้เร็วขึ้น และใกล้เข้ามาทุกขณะ และมีมากกว่าสามคนในตรอกแคบที่จันทร์แทบสาดไม่ถึงหัวใจทั้งสามคนเต้นระรัว อาม่านกัดริมฝีปากแน่นขณะพยายามไม่ร้องไห้

“ตรอกข้างหน้า! เลี้ยวไปทางนั้น!”

อาชิงตะโกนเบา ๆ แล้วรีบพาทั้งสามเลี้ยวหักมุมไปอีกทางแต่ทันทีที่พวกเขาเลี้ยวพ้นหัวมุม เงาร่างสามสี่สายก็พุ่งออกจากมุมมืดอย่างฉับพลัน! กลุ่มอันธพาลสี่ถึงห้าคนกรูเข้ามา ลักษณะมอมแมมใบหน้าหน้าชั่วร้าย คนหนึ่งมีรอยแผลเป็นลากยาวผ่านคิ้ว อีกคนแกว่งไม้ท่อนยาวไปมาอย่างยียวนเย้ยหยัน

“ข้าเห็นพวกเจ้าจ่ายตำลึงเงินซื้อหมั่นโถ่วกันเมื่อครู่... ส่งเงินมาซะ ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่!”

หญิงสาวเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัว มือกำลังจะยกขึ้นเพื่อปกป้องเด็ก ๆ ไว้ข้างหลัง

“ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะปกป้องพวกเจ้าเอง” น้ำเสียงของนางแม้สั่นเล็กน้อย แต่เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว

“อาชิง... ข้ากลัว” เสียงเล็ก ๆ ของอาม่านดังขึ้นเบื้องหลัง

“ไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง” อาชิงกอดอาม่านแน่น ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังภัทรมนตรา

อันธพาลก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด แววตาเต็มไปด้วยความยียวนเหยียดหยาม

“ส่งเงินมาซะ ไอ้พวกขอทานสกปรก! เร็วเข้า”

หนึ่งในนั้นตวาดลั่น น้ำเสียงหยาบกร้าน ภัทรมนตราแม้จะหวาดกลัว แต่ก็รู้สึกโทสะพลุ่งพล่าน นางจ้องพวกมันเขม็ง ดวงตาเปล่งแสงวาววับ 

“ขนาดเด็กขอทาน พวกเจ้าก็ไม่เว้น... ต่ำช้าเกินจะเรียกว่าคน! ถ้าอยากตาย ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้!

หัวหน้าอันธพาลหัวเราะเสียงหยันเยาะเย้ย ราวกับไม่เคยเห็นใครกล้าพูดจาแบบนี้มาก่อน

“ฮ่าฮ่า! เจ้าเพียงขอทานหญิงสกปรกตัวเล็ก ๆ จะทำอะไรพวกเราได้เล่า? "

สายตาเขาเย็นชา ทว่าในแววตานั้นซ่อนความท้าทายไว้อย่างชัดเจน

“ถ้าเช่นนั้นก็มาลองดูสิว่าเจ้าจะมีปัญญาพอหรือเปล่า!”

เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้องพุ่งเข้ามา อันธพาลที่เหลือกรูกันเข้ามา หมายจะรุมทำร้ายภัทรมนตรา แต่ยังไม่ทันถึงตัวของนาง ทันใดนั้น ลมหอบแรง ๆ พัดวนรอบสามคนอย่างรวดเร็ว เสียงหวีดหวานแผ่วเบาดังขึ้นอย่างไม่ธรรมดา ม่านแสงสีใสสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับปรากฏขึ้นในอากาศ ราวกับมีสิ่งมีชีวิตลึกลับปรากฏตัว

พรายแก้ว รูปร่างโปร่งใสเปล่งประกายเหมือนแก้วน้ำเย็นเฉียบ ผิวหนังเรืองแสงใสจนเห็นกระดูกอ่อนได้ชัดเจน

พรายผ่อง มีเรือนผมยาวสีเงินสะท้อนแสงจันทร์ ผิวพรรณราวกับหยาดน้ำค้างเย็นเฉียบ

พรายทอง สายตาเจิดจ้าแสงทองสุกใส ผิวสีนวลอมเหลืองเงาเป็นประกายดั่งทองคำบริสุทธิ์

พรายทั้งสามกอดมือกันเป็นวงกลม ลมแรงพัดวนเป็นเกราะปกป้องภัทรมนตราและเด็ก ๆ ไว้ เสียงกระซิบเบา ๆ ราวกับคาถาโบราณดังก้องในความเงียบ พวกอันธพาลหยุดชะงัก หัวใจเริ่มหนาววาบ เหมือนถูกแรงลึกลับที่ไม่อาจเห็นแต่รู้สึกได้คุมขังไว้สายตาทั้งหมดยังคงจับจ้องที่ภัทรมนตรา...

“นี่มันอะไรกัน นางมีปราณวายุหรือ แค่ขอทานมีปราณหรือ” เสียงหัวหน้าพูดตะกุกตะกักอย่างกล้าๆกลัวๆ

ในโลกใบนี้ ผู้ที่มีปราณคือผู้แข็งแกร่งเหนือใคร แม้เพียงแสงริบหรี่ของพลังปราณก็ทำให้ได้รับความเคารพยำเกรงอย่างหาที่เปรียบมิได้ เพราะสำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว การมีปราณนั้นถือเป็นเรื่องหายาก ส่วนใหญ่จึงเป็นเพียงลูกขุนนางขึ้นไปเท่านั้นที่สามารถครอบครองพลังนี้ได้ จึงทำให้อันธพาลนั้นเกรงกลัวอย่างมาก แต่หารู้ไม่ภัทรมนตราไม่ได้ใช้พลังปราณแม้แต่น้อย เพราะนางไม่มีพลังปราณแม้แต่สักหยดเดียว มีเพียงพลังอาคมล้วน ๆ ถึงแม้จะยังไม่เต็มร้อย เพราะเพิ่งข้ามภพมา และร่างกายยังคงได้รับบาดเจ็บ

ก่อนที่หัวหน้าอันธพาลจะทันตั้งตัว หญิงสาวก็ลุกขึ้น พนมมือแนบอก สวดคาถาธนูอาคมด้วยเสียงหนักแน่น  

โอม มะ พะ ลัง

สัง ขารัง วิญญา นาโถ

ธนู ศรี สะมะ อะ นิ สัง

จิตตัง ปะ ตะ ยะ ทา

“โอ้ พลังแห่งจักรวาล

จงรวมเป็นหนึ่งกับวิญญาณของข้า

กลายเป็นธนูศักดิ์สิทธิ์

จงทำหน้าที่ตามเจตนารมณ์ของข้า”

มือเรียวประสานกันเป็นยันต์ ก่อนปล่อยธนูวิญญาณเรืองแสงสีเงินอาบรัศมีออกมาจากปลายนิ้ว ดวงตาแหลมคมของนางเปล่งประกายด้วยความเด็ดเดี่ยว ธนูเรืองแสงลอยขึ้นในอากาศ ทอดสายตาเปล่งประกายเหมือนมีชีวิต ธนูวิญญาณเรืองแสงพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง ราวกับมีจิตสำนึกของตนเอง มันพุ่งตรงเป้าหมายโดยไม่เคยผิดพลาด เสียงทะลุแทรกอากาศดังหวีดหวิว ก่อนจะปักลงอย่างเฉียบคมหนึ่งในอันธพาลร้องโหยหวน เมื่อธนูปักกลางอกเขาอย่างจัง อีกลูกปักขาที่สองเสียงดังกรอด รอยเลือดซึมผ่านรอยแผลไหลเป็นทางยาว ธนูอีกดอกปักแน่นที่แขนของอีกคน ทำให้พวกมันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ความหวาดกลัวของอันธพาลกลายเป็นความโกลาหล พวกมันรีบถอยหลังและพยายามดึงธนูออก แต่ธนูวิญญาณนั้นฝังลึกเหมือนถูกเวทมนต์ผูกมัด เสียงครางเจ็บปวดดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ขณะที่ธนูเรืองแสงค่อย ๆ ดูดซับพลังร้ายออกจากศัตรู

ภัทรมนตรายืนมั่นคง มือยังคงวาดลวดลายคาถา พร้อมสายตาที่แข็งแกร่งไร้ความหวั่นไหว พวกอันธพาลหน้าซีดเผือด ผวาไปทั้งตัวจนแทบไร้สติ บางคนร้องขอเสียงสั่นเครือ

“ไว้ชีวิต ข้าด้วย... ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว...”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและหมดหวัง ราวกับสัมผัสได้ถึงพลังลี้ลับที่ยากจะต้านทาน พวกมันก้มกราบลงกับพื้น เหมือนคนสติแตก กระเจิงไร้จุดหมาย สายตาที่เคยเหี้ยมเกรียมกลับเต็มไปด้วยความกลัวและยอมจำนน

“ไปให้พ้น อย่าให้ข้าเห็นพวกเจ้าอีก”

พวกมันรีบวิ่งหนีไปอย่างตื่นกลัว เสียงฝีเท้าพวกมันจางหายไปท่ามกลางความมืดของตรอกแคบ ความเงียบกลับคืนสู่สถานที่นั้น ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของเวทมนต์ที่ยังคงแผ่ซ่านในอากาศ ภัทรมนตราทรุดตัวลงกับพื้น เย็นเฉียบ ร่างกายสั่นไหวเบา ๆ จากแรงสะท้อนของพลังอาคมที่ใช้ไปอย่างมหาศาล ลมหายใจหอบถี่ ดวงตาพร่าเลือนเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าเด็กทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่ไม่ห่าง สีหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่น ภาพที่เห็นเมื่อครู่ แสงสีทองของอาคม เสียงกรีดร้องของพวกอันธพาล และวงเวทที่แผดเผาทุกสิ่งรอบตัวยังฝังแน่นอยู่ในใจพวกเขา

“...พวกเจ้าปลอดภัยแล้ว” ภัทรมนตราเอ่ยเสียงแผ่ว ขณะยันตัวขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก

ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงแววตาสองคู่ที่จ้องมองเธออย่างลังเล และตื่นกลัว นางหัวเราะเบาๆ

“พวกเจ้าไม่ต้องกลัวข้าหรอก ข้าไม่ทำอันตรายพวกเจ้าหรอก มีแต่จะปกป้องพวกเจ้า”

น้ำเสียงนางอ่อนลงจนแทบเป็นกระซิบ ริมฝีปากซีดเผือดเผยรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างฝืนแรง อาม่านค่อย ๆ อ้อมมาทางด้านหลังอย่างระมัดระวัง ขณะเดียวกันอาชิงรีบเดินตรงไปหานางอย่างไม่ลังเล เขาย่อตัวลงพลางพยุงหญิงสาวขึ้นอย่างนุ่มนวล

“อวี้หรง… ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย หญิงสาวพยายามฝืนยิ้มแม้ยังเหนื่อยหอบ ใบหน้าเธอซีดเซียวจากการใช้พลังไปมากเกินควร

“ขอบคุณนะ… ที่ช่วยปกป้องพวกเรา” อาม่านพูดเสียงแผ่ว 

สายตาอ่อนโยนของภัทรมนตราหันไปมองเด็กทั้งสองที่ยังยืนเก้ ๆ กัง ๆ

“เรากลับบ้านกันเถอะ”

 “อื้อ” ภัทรมนตราขานรับเบา ๆ มองเด็กทั้งสองที่ช่วยกันพยุงนางกลับไปยังสถานที่อันอบอุ่นที่เรียกว่า ‘บ้าน’

ในที่สุดทั้งสามก็มาถึงบ้าน ที่เป็นวัดร้างเก่าแก่ที่หลังคาผุพัง แต่ยังดีที่แสงจันทร์ในคืนนี้ยังสาดลอดลงมา พอให้มองเห็นทางเดินภายในได้”

เด็กทั้งสองช่วยกันประคองภัทรมนตราไปยังมุมหนึ่งของวัด ก่อนจะพานางเอนตัวลงนอนบนกองหญ้าแห้งที่จัดไว้อย่างเรียบร้อย แม้จะเก่าแต่ก็ดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“เจ้านอนตรงนี้นะ พวกเราก็จะนอนข้างๆเจ้า”

ในยามค่ำคืน อากาศหนาวเย็นตามปกติของฤดู แต่คืนนี้กลับรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยผิดแผกจากทุกคืนที่ผ่านมา อาชิงกับอาม่านซุกตัวอยู่ในกองหญ้าเก่า เช่นเดียวกับหญิงสาวผู้มาใหม่ที่หมดแรงจากความเหน็ดเหนื่อยและเหตุการณ์ระทึกตลอดทั้งวัน ทั้งสามหลับใหลอย่างสงบ ราวกับได้รับการโอบอุ้มจากพลังลี้ลับบางอย่าง แท้จริงแล้ว เป็นพรายทั้งสามของภัทรมนตราที่เฝ้าดูแลอยู่ใกล้ ๆ พวกมันปลดปล่อยพลังอบอุ่นไอออกมาห่อหุ้มกายทั้งสาม ทำให้คืนที่หนาวเหน็บนี้ กลับกลายเป็นค่ำคืนที่สุขสงบ อบอุ่น และปลอดภัยจนกระทั่งรุ่งเช้า