ตอนที่ 3 ภพใหม่ สวมร่าง

เธอพึมพำเสียงเบา ราวกับกระซิบ

“ชีวิตเธอ...ช่างโหดร้ายเหลือเกิน หลินอวี้หรง…”

หญิงสาวหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบงันแล้วสูดหายใจเข้าอย่างช้า ๆ

“แต่ต่อจากนี้ เจ้าไม่ต้องเจ็บอีกต่อไปแล้ว”

“ข้าจะยืมร่างของเจ้า...เพื่อชำระหนี้เเค้น ชดเชยทุกหยาดน้ำตาที่เจ้าเสียไป”

ภัทรมนตรา ยกมือขึ้นประสานกลางอก เธอหลับตาลง ช้า ๆ สูดลมหายใจแผ่วเบา แล้วเริ่มสวดคาถาโบราณที่เคยร่ำเรียนจากครูบาอาจารย์ เพื่อส่งดวงวิญญาณของ หลินอวี้หรองไปสู่สุคติ

“นะโมพุทธายะ ปิตุ โมหะ ปะฏิกะมะ...”

“สัพเพสัง วิญญาณานัง สุคะตัง ยายะ มังปิ นะมามิ…”

ในห้วงจิตที่ลึกที่สุดคล้ายมีสายลมหนึ่งพัดผ่านเบา ๆ เงาร่างเลือนลางของเด็กสาวผู้หนึ่งรากฏขึ้นเธอยืนเงียบ ดวงตากลมโตนั้นเต็มไปด้วยความแปลกใจ ปะปนด้วยความอ่อนโยนแล้วก็ค่อย ๆ ยิ้มออกมาอย่างบางเบาก่อนจะหายวับไปพร้อมแสงสลัว........................

ภัทรมนตราลืมตาขึ้นอีกครั้ง แม้ดวงตายังแดงช้ำจากน้ำตาแต่แววตานั้น เปี่ยมด้วยความแน่วแน่

“เจ้าจงหลับให้สบายนะ หลินอวี้หรง”

“ข้าจะอยู่ในร่างนี้ในนามของเจ้าเอง”

“และข้าจะคืนความยุติธรรมให้แก่เจ้าด้วยสองมือข้าเอง”

พอกล่าวสักพักเธอถึงรูสึกกระหายน้ำเป็นอย่างมาก  ริมฝีปากแห้งผาก เพราะร่างกายนี้ขาดน้ำอย่างรุนแรง และนั่นก็ไม่น่าแปลกใจนักเพราะร่างนี้ถูกขังอยู่ที่นี่มาเเล้วถึงสองวันเต็มในห้องเก็บฟืนที่มืดชื้นและไร้ช่องระบายอากาศไม่มีผู้ใดนำอาหารมาให้ แม้แต่น้ำหยดเดียวก็ไม่มี

“พวกเขาตั้งใจจะให้เจ้าของร่างเดิมตายไปจริง ๆ สินะ ตอนนี้นางก็ตายไปจริงๆเเล้ว”

“หากปล่อยไว้อย่างนี้…เราคงไม่รอดแน่”

หญิงสาวพลางคิดในใจ ขณะกลืนน้ำลายอันแห้งผากลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากแตกเป็นเส้นเล็ก ๆ มือเย็นเฉียบไร้เรี่ยวแรง เธอหลับตาแน่น พยายามระลึกถึงสิ่งหนึ่ง คาถาเรียกน้ำ จากภพเดิม ที่ครั้งหนึ่งอาจารย์พรายเคยสอนเมื่อตอนฝึกในถ้ำเขาหลวง

แม้ยังไม่แน่ใจว่า มนตราจากโลกนั้น จะใช้ได้ผลในภพแปลกตาเช่นนี้หรือไม่ แต่หากไม่ลอง ก็เท่ากับรอความตายอย่างเปล่าประโยชน์หญิงสาวพนมมือกลางอก หลับตาแน่น แล้วเริ่มท่องเสียงเบา แผ่วราวกระซิบ แต่เปี่ยมด้วยแรงศรัทธาและอำนาจจิต

“โอม นะวารีสะระณัง พุทธัง ภควา

ปาระชิตา วะชิระวารี จงหลั่งสายธารมา

น้ำแห่งชีวิตเอ๋ย…ขอจงบังเกิด ณ บัดนี้…”

ทันใดนั้น...............................

สร้อยหยกที่คล้องคออยู่ถูกปิดทับด้วยเสื้อเก่าซอมซ่อ ก็พลันเรืองแสงจาง ๆ ไอหมอกเย็นบางเบาคลี่คลุมรอบกาย

เสียงหยดน้ำ

“แหมะ…แหมะ…” ดังขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

กลางฝ่ามือของเธอ มีหยดน้ำใสปรากฏขึ้น…ทีละหยด…ทีละหยดก่อนจะรวมตัวกันกลายเป็นน้ำปริมาณหนึ่งพอประทังชีวิต!ภัทรมนตรารีบยกน้ำขึ้นแนบริมฝีปากกลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายกลิ่นดอกบัวผสมน้ำค้างไหลเข้าสู่ลำคอดับความร้อนแสบในอกได้ในพริบตาเธอถอนหายใจเบา ๆ

“ฉัน...ฉัน...... รอดตายแล้ว แถมอาคมไทยยังคงตอบรับแม้ข้ามภพมาแล้วจริง ๆ เย้ รอดเเล้ว รอดเเล้ว”

หญิงสาวแค่นยิ้มบาง ดวงตาเปล่งประกายแห่งความหวังที่ริบหรี่ เธอเอื้อมมือที่ยังสั่นเล็กน้อยไปจับสร้อยที่คล้องอยู่บนคอ อย่างไม่รอช้า ก็รีบยกขึ้นมาดูทันที มันคือ หยกขาวอมเขียวเจือแสงจาง ๆ ถึงแม้มันจะเปื้อนไปด้วยดินและคราบฝุ่นเก่า แต่กลับยังเปล่งประกายแสงเรืองรองบางเบา ราวกับซ่อนพลังงานบางอย่างเอาไว้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในภพเดิม กลับมองดูคล้าย ‘พระเครื่อง’ ผสมกับ ‘ยันต์สลัก’ อย่างแปลกตา ตัวหยกถูกเจียระไนอย่างประณีต บนพื้นหยกมีรอยสลักจารคาถาลายเส้นบาง ๆ ดูผ่าน ๆ เป็นอักษรไทยโบราณ แต่แฝงไว้ด้วยเส้นโค้งคล้ายอักษรจีน เธอเพ่งพินิจ พลางพึมพำ…

“นี่มัน…ยันต์ผสานธาตุ ทั้งพุทธคุณ…และอักขระจีนโบราณ?”

มือหนึ่งลูบเบา ๆ ตามรอยเส้นสลัก อีกมือนั้นแนบไว้ที่อกอย่างตื่นเต้น

“สร้อยของเราในภพก่อน ฉันไม่ถูกคำสาปจาก ไอ้เถรดำ”

“เจ้า…คือสิ่งที่ปกป้องฉันจากคำสาปของร่างนี้สินะ…”

ภัทรมนตรากระซิบแผ่ว รู้สึกได้ถึงพลังอุ่นแผ่ว ๆ ที่ไหลเวียนจากหยกเข้าสู่กลางอกเป็นพลังศรัทธาและคุณธรรมจากครูบาอาจารย์โลกเดิม แรงอธิษฐานแห่งจิตที่บริสุทธิ์ยังไม่เสื่อมคลาย แม้จะข้ามภพมาไกลเพียงใดก็ตามเธอกำสร้อยแน่นขึ้น หัวใจที่อ่อนแรงก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง และดวงตาคมกริบคู่นั้น ก็หรี่ลงเล็กน้อย สงบนิ่งแต่แน่วแน่

"ไม่ว่าโลกนี้จะเต็มไปด้วยสิ่งใดเวรกรรม หรือคำสาป ฉันจะไม่ยอมพ่ายให้กับโชคชะตาเด็ดขาด"

เธอค่อย ๆ พิงหลังกับฝาผนังห้องเก็บฟืน แม้พื้นจะเย็นเยียบ ไร้แม้ผ้าปูนอนนุ่มๆ แต่ภายในใจกลับอบอุ่นมั่นคงมาก

หญิงสาวหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้หยกขาวแนบกับอกเหมือนโล่ป้องกันภัย ทำให้รู้ว่าสิ่งศักดิ์นั้นยังคอยปกป้องเธออยู่

"คืนนี้…หลับเอาแรงก่อนดีกว่า แล้วค่อยหาทางออกจากที่นี่"