ตอนที่ 2 ภพใหม่เเสนไกล

                                                                        บทที่ 1

กลิ่นอับชื้นจากไม้เก่า และกลิ่นคาวเลือดอ่อนจางลอยแตะปลายจมูก ความรู้สึกหนักอึ้งของร่างกาย ราวถูกกดทับด้วยหินนับพันก้อน....................

ภัทรมนตรา ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือเพดานไม้ที่แตกร้าว คานบนหัวขึ้นรา และหยากไย่ห้อยลงใกล้หน้าเธออย่างน่าขนลุก เธอกัดฟันพยายามดันตัวขึ้นจากที่นอนที่ปูด้วยหญ้าแห้ง มองรอบๆ เป็นห้องเก็บฟืนเก่าๆ ถูกปิดจากด้านนอก มีแสงจันทร์แยงเข้ามาตามซีกไม้ที่ผุพัง ทำให้มองเห็นแขน ขา ผอมแห้ง เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำทั้งเก่าและใหม่ เสื้อผ้าซอมซ่อ ขาดรุ่งริ่ง เธอขมวดคิ้วแน่น พลางพึมพำเสียงเบาหวิว

“นี่ฉันอยู่ที่ไหน”

สักพัก.......อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้ามาโดยไม่ให้สัญญาณราวกับคลื่นพายุโถมใส่ เธอยกมือกุมขมับ แรงสั่นสะเทือนแทรกเข้าในโสตประสาทดวงตาพร่ามัว ลมหายใจสะดุด ร่างกายสั่นเทาก่อนภาพหนึ่งจะแล่นเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว

.........ภาพของดรุณีนางหนึ่ง อายุราว สิบสี่ สิบห้าปี ชื่อ หลินอวี้หรง บุตรตรีคนรอง ที่เกิดจากอนุ “เซิ่ง” ภรรยาลำดับที่สามของเสนาบดีฝ่ายซ้าย

“หลินเหวินอัน”

อนุเซิ่งล่วงลับไปตั้งแต่หลินอวี้หรงอายุเพียงสองขวบ แม้จะมีสายเลือดของขุนนางผู้สูงศักดิ์ไหลเวียนในกาย แต่เพราะ  ไร้พลังปราณตั้งแต่เยาว์วัยนางจึงกลายเป็นเพียง “คนไร้ค่า” ในสายตาของผู้คนในจวนแม้กระทั่งบ่าวไพร่ยังปฏิบัติต่อนาง ไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน ทุกคำพูด ทุกสายตา เต็มไปด้วยการดูแคลน ถ้อยคำหยาบโลน การข่มเหง ทุบตี รังแกล้วนกลายเป็นสิ่งที่นางต้องทนรับอย่างเงียบงันไม่มีพี่น้องร่วมสายเลือดคนใดยื่นมือเข้าปกป้อง

แม้กระทั่ง “บิดา” ก็ยังเลือกที่จะเมินเฉยวันแล้ววันเล่า หลินอวี้หรงค่อย ๆ ถูกปล่อยให้ตายทั้งเป็นไปทีละน้อย ร่างกายที่อ่อนแอถูกทำร้าย จิตใจที่บอบบางถูกย่ำยี แต่นางก็ยังฝืนหายใจอยู่ต่ออย่างเงียบงัน

จนกระทั่งวันหนึ่ง......................

วันที่นางเพียงแค่ ซักชุดคลุมของฮูหยินใหญ่ แล้วเผลอทำให้ชายเสื้อขาดเพียงเล็กน้อย เพียงเศษด้ายก็กลายเป็นข้ออ้างของความโกรธเกรี้ยวอันไร้เมตตา

ฮูหยินใหญ่เดือดดาลจนตัวสั่น สายตานางวาวโรจน์ราวอสรพิษคำสั่งของนาง...เย็นชาไร้ความปรานี

“ลากนังตัวซวยนั่นออกมา! ทุบให้มันจำไปจนตาย!!”

บ่าวผู้ภักดีต่ออำนาจมากกว่าคุณธรรมลงมือ ทุบตีหลินอวี้หรงอย่างโหดร้าย กลางลานหินหน้าจวน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะและแววตาเมินเฉย นางยกมือขึ้นปกป้องตนเอง ร้องขอชีวิต แต่ไม่ได้มีความหมายใดๆ เลยพวกเขายิ่งทุบตีนางแรงไปอีกจนร่างทรุดลงแน่นิ่งกับพื้นแล้วถูกลากไปโยนไว้ใน โรงเก็บฟืนเก่า ๆ ที่ไม่มีใครเหลียวแล

และที่นั่นเอง...............

ในห้องอันมืดมิดซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นเขม่าและหยากไย่ ดวงใจอันบอบช้ำของหลินอวี้หรงก็หยุดเต้นลงเงียบงันและจากไป....................พร้อมกับการมาถึงของวิญญาณของเธอ  ภัทรมนตรา

น้ำตาของภัทรมนตราไหลอาบแก้ม ไม่ใช่เพราะเจ็บจากแผลบนร่างกายที่บอบช้ำแต่เพราะภาพทุกภาพที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวนั้นช่างหดหู่และแสนเศร้าใจยิ่งนัก เธอยกมือขึ้นแตะแก้ม หยาดน้ำตาร้อนผ่าวที่ไหลผ่านปลายนิ้วนั้นไม่ใช่เพราะความอ่อนแอของตนเอง แต่เป็นเพราะหัวใจของอีกคนหนึ่งที่ทนทุกข์ทรมาน.........จนไร้สิ้นลมหายใจ