บทที่ 1 โลหิตย้อมวิหารบรรพชน

ท้องนภาเหนือคฤหาสน์ตระกูลฉินมืดมิดดั่งถูกกลืนกินด้วยน้ำหมึก เมฆทมิฬเคลื่อนตัวปกคลุมจนแสงตะวันมิอาจเล็ดลอด สายลมกรรโชกแรงพัดพากลิ่นอายความชื้นของพายุใหญ่ที่กำลังก่อตัว เสียงฟ้าร้องคำรามครืนครั่นราวกับสวรรค์กำลังพิโรธ... หรือบางที มันอาจกำลังร่ำไห้ให้กับชะตากรรมของใครบางคน

ณ ลานหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ใจกลางวิหารบรรพชน ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งคุกเข่าอย่างสงบนิ่ง

ฉินเทียน... นามนี้คือตำนานบทใหม่แห่งเมืองเมฆาล่องลอย

ด้วยวัยเพียง 18 ปี เขาบรรลุถึงระดับ "นักรบขั้นสูงสุด" พลังกายเนื้อแตะระดับ 1,400 จิน นับเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากในรอบร้อยปี ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกสลัก คิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

วันนี้คือวันที่สำคัญที่สุดในชีวิต... วันที่เขาจะได้รับเกียรติสูงสุดจากตระกูล

"เทียนเอ๋อร์..." สุรเสียงทรงอำนาจดังกังวานจากบัลลังก์เบื้องหน้า

ฉินเทียนเงยหน้าขึ้นสบตาชายชราผมขาวผู้มีแววตาเมตตา—ฉินซาน ผู้อาวุโสสูงสุดที่เขาเคารพรักดุจปู่แท้ๆ ข้างกายชายชรายังมี ฉินเหว่ย ประมุขตระกูลและบิดาบุญธรรม ยืนไพล่หลังด้วยสีหน้าเรียบเฉยอ่านไม่ออก

"ข้าอยู่นี่ขอรับ ท่านปู่ผู้อาวุโส" ฉินเทียนตอบรับเสียงหนักแน่น

"เจ้าพร้อมแล้วหรือไม่? พิธีกรรม 'ปลุกสายเลือด' นี้มีความเสี่ยงมหาศาล เจ้าต้องอดทนต่อความเจ็บปวดเจียนตาย หากผ่านพ้นไปได้ เจ้าจะกลายเป็นมังกรทะยานฟ้า แต่หากพลาดพลั้ง... ลมปราณอาจสูญสิ้น"

ฉินเทียนยิ้มมุมปาก แววตาฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว "เพื่อตระกูลฉิน และเพื่อปกป้องคนที่ข้ารัก... ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ หรือถูกมีดกรีดเฉือนเนื้อ ข้าฉินเทียนผู้นี้ก็ไม่หวั่นเกรงขอรับ!"

"ดี! ดี!" ฉินซานหัวเราะร่า ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับวูบไหวด้วยประกายอำมหิตชั่วขณะ "เช่นนั้น... จงดื่ม 'โอสถผนึกวิญญาณ' นี้เสีย มันจะช่วยประคองสติและปกป้องจุดตันเถียนของเจ้า"

ชายชราโยนขวดยาหยกสีขาวให้

ฉินเทียนรับมาดื่มโดยไม่ลังเล เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ตระกูลฉินชุบเลี้ยง ความกตัญญูค้ำคอจนไม่เคยระแวงสงสัยในเจตนาของคนในครอบครัว

อึก...

ของเหลวรสฝาดเฝื่อนไหลลงคอ เพียงพริบตา ความร้อนรุ่มดุจไฟบรรลัยกัลป์ก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ผิดปกติคือ... แทนที่มันจะปกป้องตันเถียน มันกลับทำให้เส้นลมปราณของเขาแข็งทื่อ ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกขุนเขาทับถมจนมิอาจขยับเขยื้อน

"ท่านปู่... นี่มัน..." ฉินเทียนพยายามเปล่งเสียง แต่นิ้วมือกลับไร้ความรู้สึก

บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

รอยยิ้มเมตตาบนใบหน้าฉินซานเลือนหาย แทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ประมุขตระกูลฉินเหว่ยที่ยืนเงียบงัน ก้าวเท้าออกมาพร้อมชักมีดสั้นสีเงินยวดที่สลักอักขระสีดำทมิฬ

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบพื้นดังสะท้านหัวใจ ฉินเทียนเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวแล่นปราดจับขั้วหัวใจ

"ทำไม..." ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด

"ลำบากเจ้าแล้ว ฉินเทียน" ฉินซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ "ตลอด 18 ปีมานี้ เจ้าทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบมาก... หน้าที่ของ 'ภาชนะ' ในการบ่มเพาะ 'กระดูกเต๋าอมตะ'"

"กะ...กระดูกเต๋า?" สมองของฉินเทียนขาวโพลน

"ถูกต้อง... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเด็กกำพร้าต่ำต้อยอย่างเจ้าจะมีพรสวรรค์สูงส่งเพียงนี้ได้โดยไร้สาเหตุ?" ฉินเหว่ยแสยะยิ้มเหยียดหยาม "ในร่างของเจ้ามีกระดูกเต๋าอมตะที่หาได้ยากยิ่งในรอบหมื่นปี แต่น่าเสียดายที่มันสถิตอยู่ในร่างคนนอกสายเลือด... วันนี้ ถึงเวลาที่เจ้าต้องคืนมันให้แก่เจ้าของที่แท้จริง!"

"ข้า... ข้าเป็นคนของตระกูลฉิน! ข้าสร้างชื่อเสียงให้ตระกูลมานับไม่ถ้วน! ข้า..."

"หุบปาก!!"

ผลัวะ!

ฝ่าเท้าอันหนักหน่วงของฉินเหว่ยเตะอัดเข้ากลางอก ร่างของฉินเทียนปลิวไปกระแทกเสาหินจนกระอักเลือดสีแดงสด ย้อมชุดสีขาวบริสุทธิ์จนดูน่าสยดสยอง

ขณะที่สติกำลังเลือนราง เงาร่างสองร่างเดินออกมาจากความมืดหลังแท่นบูชา

หนึ่งคือ ฉินหลง บุตรชายแท้ๆ ของประมุขตระกูล ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงความหยิ่งยโส และอีกหนึ่ง... คือหญิงสาวงดงามปานล่มเมืองในอาภรณ์สีฟ้าอ่อน หลินเยว่... คู่หมั้นของเขา

"หลินเยว่..." ฉินเทียนเรียกชื่อนางเสียงแผ่ว หวังเพียงเศษเสี้ยวความเห็นใจ

ทว่า... สายตาที่นางมองมากลับว่างเปล่า เย็นชายิ่งกว่าหิมะฤดูหนาว นางเดินข้ามร่างที่จมกองเลือดไปยืนเคียงข้างฉินหลง มือเรียวบางกุมมือชายหนุ่มผู้นั้นไว้อย่างทะนุถนอม

"อย่าโทษข้าเลยนะ" หลินเยว่เอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงไพเราะแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "โลกของผู้ฝึกตนนั้นโหดร้าย ผู้ไร้ประโยชน์ย่อมเป็นเพียงบันไดให้ผู้แข็งแกร่งเหยียบย่ำ พี่หลงมีสายเลือดตระกูลหลัก เมื่อเขาได้กระดูกเต๋าของท่านไป เขาจะกลายเป็นมังกรที่แท้จริง... ส่วนท่าน ก็หมดประโยชน์แล้ว"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" ฉินหลงหัวเราะร่า เดินเข้ามาใช้เท้าบดขยี้ลงบนศีรษะของฉินเทียน กดใบหน้าอดีตอัจฉริยะให้แนบไปกับพื้นดินสกปรก "ดูสภาพเจ้าสิ! ไหนล่ะความหยิ่งผยอง? ตอนนี้เจ้าไม่ต่างอะไรกับสุนัขข้างถนน!"

หัวใจของฉินเทียนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี คนที่รัก... คนที่ไว้ใจ... ทุกคนล้วนสวมหน้ากากเข้าหากัน!

"ลงมือ!" ฉินซานสั่งเสียงเฉียบขาด

ฉินเหว่ยพยักหน้า เดินเข้ามาพร้อมมีดสั้นที่แผ่ไอสังหาร

"อ๊ากกกกกกกกกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้านวิหาร คมมีดกรีดลงกลางแผ่นหลัง เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ ฉินเหว่ยมิได้ลงมืออย่างปรานี เขาค่อยๆ เลาะเนื้อและเส้นเอ็นออกอย่างเชื่องช้า เพื่อเปิดทางสู่กระดูกสันหลังช่วงอก... ที่สถิตแห่ง กระดูกเต๋าอมตะ

ฤทธิ์ของ 'โอสถผนึกวิญญาณ' บังคับให้เขามีสติตื่นรู้ รับความเจ็บปวดจากการถูกชำแหละสดๆ ทุกวินาที!

"ดึงมันออกมา!"

กร๊อบ!

เสียงกระดูกหักดังสยดสยอง ฉินเหว่ยกระชากชิ้นกระดูกสีทองอร่ามที่เปล่งประกายเจิดจ้าออกมาจากร่าง ลวดลายเต๋าธรรมชาติบนกระดูกส่องแสงงดงามตัดกับเลือดสีแดงฉาน

ทันทีที่กระดูกหลุดจากร่าง พลังปราณทั้งหมดของฉินเทียนก็แตกสลาย ตันเถียนพังทลาย กลายเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์!

ร่างที่เกือบไร้วิญญาณถูกโยนทิ้งไว้มุมห้องราวกับขยะเปียก เขามองดูภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาพร่ามัว ฉินหลงกำลังรับการปลูกถ่ายกระดูกเต๋า โดยมีหลินเยว่คอยปรนนิบัติอยู่ไม่ห่าง ช่างเป็นภาพที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุด

"จัดการมันยังไงดีท่านพ่อ?" ฉินเหว่ยถามพลางเช็ดเลือดออกจากมือ

"อย่าให้เลือดสกปรกแปดเปื้อนวิหาร" หลินเยว่เอ่ยแทรก นางปรายตามองฉินเทียนด้วยความรังเกียจ "เอาไปโยนทิ้งที่ 'เหวสิ้นสูญ' หลังภูเขาเถอะ... ให้มันตายอย่างทรมานด้วยคมเขี้ยวสัตว์อสูร เหมาะสมกับสวะเช่นมันที่สุด"

...

ท่ามกลางพายุฝนโหมกระหน่ำ ร่างของฉินเทียนถูกลากมาทิ้งไว้ริมหน้าผาสูงชัน เบื้องล่างคือความมืดมิดอนธการที่ไร้ก้นบึ้ง เสียงลมหวีดหวิวราวกับเสียงภูตผีโหยหวน

"ลาก่อนนะ นายน้อยอัจฉริยะ" ข้ารับใช้หัวเราะเยาะ ก่อนจะถีบร่างของเขาลงไปในความมืด

ร่างของฉินเทียนร่วงหล่นสู่ความเวิ้งว้าง

ลมหนาวบาดผิวเนื้อที่เปิดเปิง เลือดลอยคว้างกลางอากาศ วินาทีสุดท้ายก่อนความตายจะมาเยือน สิ่งที่ปรากฏในดวงตาไม่ใช่ความหวาดกลัว... แต่เป็น ความแค้น

‘ฉินซาน... ฉินเหว่ย... ฉินหลง... หลินเยว่...’

‘หากข้าฉินเทียนไม่ตาย... ข้าขอสาบานต่อฟ้าดิน ข้าจะกลับมาถลกหนังพวกเจ้า! จะทำให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่มากกว่าข้าพันเท่าทวีคูณ!’

แรงอาฆาตพุ่งทะยานเสียดฟ้า จนดูเหมือนสายฟ้าสีแดงฉานจะผ่าเปรี้ยงลงมาตอบรับคำสาบาน!

ร่างของเขาร่วงทะลุชั้นหมอกพิษ กระแทกเข้ากับกิ่งไม้และชะง่อนผาครั้งแล้วครั้งเล่า กระดูกทุกส่วนแตกละเอียด แต่ก่อนที่จะกระแทกพื้นก้นเหว แสงสีดำทมิฬสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากถ้ำลึกลับใต้มหาสมุทรแห่งความตายนั้น

มันคือ... จิตวิญญาณแห่งกระบี่มาร ที่หลับใหลมานับล้านปี!

และมันกำลังรอคอยผู้ที่มี 'จิตมาร' อันแรงกล้าพอที่จะปลุกมันตื่นขึ้น!

ตุบ! แครก!

ร่างของเขากระแทกเข้ากับกิ่งก้านของต้นไม้ปีศาจที่งอกจากผนังเหว กิ่งไม้แข็งดุจเหล็กกล้าหักสะบั้น ช่วยชะลอความเร็วแต่ก็แลกมาด้วยบาดแผลเหวอะหวะทั่วร่าง ในที่สุด ร่างของเขาก็ร่วงลงสู่พื้นดินเฉอะแฉะที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า

"อึก... แค่กๆ..."

ฉินเทียนกระอักเลือดก้อนโต ร่างกายด้านชาจนแทบไม่รู้สึกเจ็บปวด หากเป็นคนธรรมดาคงสิ้นใจไปนานแล้ว แต่แรงอาฆาตคือสิ่งเดียวที่ยึดรั้งวิญญาณของเขาไว้

เบื้องหน้าคือ "ทุ่งกระดูก" ของสัตว์อสูรโบราณ และซากศพจอมยุทธ์นับไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือถ้ำขนาดมหึมารูปหัวกะโหลก กลิ่นอายความตายเข้มข้นจนเลือดในกายเย็นเฉียบ

‘เจ้า... ผู้แบกรับความแค้น... จงมาหาข้า...’

เสียงทุ้มต่ำดุจระฆังจากอดีตกาลดังก้องในจิตวิญญาณ ฉินเทียนกัดฟัน ใช้ข้อศอกต่างเท้า ลากสังขารโชกเลือดคลานเข้าไปในถ้ำราวกับแมลงที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด

ภายในถ้ำกว้างใหญ่ไพศาล บนบัลลังก์หินสีนิลใจกลางโถง ปรากฏร่างของ "ซากศพ" บุรุษร่างยักษ์ในชุดเกราะสีดำทมิฬ กลางหน้าอกมีดาบสีดำด้านปักคาอยู่ ด้ามจับสลักอักขระโบราณที่กำลังสูบกลืนไอความตายโดยรอบ

‘เจ็บแค้นหรือไม่... เจ้าหนู?’

เงาร่างโปร่งแสงสีดำลอยออกมาจากดาบ ก่อตัวเป็นบุรุษรูปงามที่มีดวงตาสีแดงฉานและเขายาวบนศีรษะ

"เจ้า... เป็นใคร?" ฉินเทียนเค้นเสียงถาม

"ข้าคือผู้ถูกลืมเลือน... นามของข้าคือ 'เทพอสูรโกลาหล'" เงาร่างนั้นยิ้มมุมปาก เหยียดตามอง "ช่างน่าสมเพช... ถูกแย่งชิงทุกสิ่ง ถูกหักหลัง และถูกทิ้งเหมือนขยะ... แต่ข้าชอบดวงตาของเจ้า... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะทำลายล้างสวรรค์"

"ข้าต้องการพลัง..." ฉินเทียนกล่าวเสียงแหบแห้ง แต่หนักแน่นดุจขุนเขา "ถ้าเจ้าทำให้ข้าล้างแค้นได้... ข้ายอมแลกทุกอย่าง!"

"แม้จะต้องขายวิญญาณให้ข้า? แม้จะต้องกลายเป็นศัตรูกับทั้งสามภพ?"

"สวรรค์ทอดทิ้งข้า! โลกหล้าไม่เคยปรานีข้า!" ฉินเทียนตะโกนสุดเสียง เลือดทะลักออกจากปาก "ถ้าการเป็นมารทำให้ข้าฆ่าพวกมันได้ ข้าก็จะเป็นราชาแห่งมารทั้งปวง!"

"ดี! ดีมาก!! ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เงาร่างนั้นหัวเราะลั่นจนถ้ำสั่นสะเทือน "ข้ารอคอยผู้สืบทอดที่มีจิตใจวิปริตเช่นเจ้ามานับล้านปี... จงรับมันไป! มรดกของข้า 'คัมภีร์โกลาหลกลืนกินสวรรค์' และกระบี่คู่กาย 'กระบี่โกลาหลนิรันดร์'!"

สิ้นเสียง ดาบสีดำบนหน้าอกศพก็พุ่งลอยออกมา ปักลงกลางหน้าอกฉินเทียน... ตำแหน่งเดียวกับที่กระดูกเต๋าถูกกระชากออกไป!

สวบ!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!"

ความเจ็บปวดครั้งใหม่รุนแรงยิ่งกว่านรกขุมไหน กระบี่สีดำละลายกลายเป็นของเหลวสีดำหนืด ไหลซึมเข้าสู่บาดแผล แทนที่เลือดเนื้อที่ขาดหายไป

[คัมภีร์โกลาหลกลืนกินสวรรค์ บทที่ 1: กายาปีศาจอมตะ]

"ทำลายเพื่อสร้างใหม่! หากไม่แตกดับย่อมไม่เกิดใหม่!" เสียงเทพอสูรดังก้อง "ข้าจะทำลายเส้นชีพจรขยะทิ้ง! จะหลอมรวมเลือดเจ้าเข้ากับโลหิตแห่งโกลาหล!"

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

เสียงกระดูกทั่วร่างแตกละเอียดและถูกเชื่อมต่อใหม่ด้วยพลังงานสีดำทมิฬ ไขกระดูกสีขาวขุ่นถูกขับออก แทนที่ด้วยไขกระดูกสีดำประกายทองแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล เลือดสีแดงสดถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น กลายเป็นโลหิตมารเข้มข้นที่บ้าคลั่ง

เมื่อความเจ็บปวดจางหาย... ฉินเทียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น

นัยน์ตาสีดำสนิทบัดนี้มีวงแหวนสีม่วงจางๆ ซ้อนอยู่ภายใน ดูลึกลับและน่าหวาดหวั่น บาดแผลภายนอกหายสนิท ผิวพรรณกลับมาขาวผ่องแต่แฝงความแข็งแกร่งราวหยกพันปี

เขายันกายลุกขึ้นยืน

ตูม!

เพียงแค่กำหมัด อากาศภายในถ้ำก็เกิดเสียงระเบิดกัมปนาท พลังปราณที่เคยสูญเสียไปไม่เพียงกลับคืนมา แต่มันยังบริสุทธิ์และหนาแน่นกว่าเดิมนับสิบเท่า!

"ระดับ... นักรบขั้น2?" ฉินเทียนพึมพำ แต่เมื่อเขาสัมผัสถึงพลังกายเนื้อ... เขากลับพบว่ามันพุ่งทะยานไปถึง 3,000 จิน! เทียบเท่าระดับ 'ครึ่งก้าวปรมาจารย์'!

ฉินเทียนมองมือตนเอง รอยยิ้มอำมหิตปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"ฉินหลง... กระดูกเต๋าอมตะนั่นข้ายกให้... เพราะสิ่งที่ข้าได้มาในตอนนี้ มันเหนือกว่าเศษกระดูกนั่นนับล้านเท่า!"

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปทางปากเหว แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะย้อมโลกทั้งใบด้วยเลือด

"ล้างคอรอข้าไว้เถอะ... ตระกูลฉิน!"