บทที่ 9 โหมโรงสงครามสี่นิกาย

ณ ลานกว้างหน้าสำนักนิกายกระบี่สวรรค์

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือน แสงแดดสีทองสาดส่องกระทบกับวัตถุขนาดยักษ์ที่ลอยลำอยู่เหนือพื้นดิน สร้างความตื่นตะลึงให้กับศิษย์นับพันที่มารวมตัวกันเพื่อส่งคณะเดินทาง

มันคือ "นาวากระบี่เหินเวหา" เรือเหาะขนาดมหึมาที่สร้างจากไม้ทิพย์พันปี ตัวเรือยาวกว่า 300 เมตร หัวเรือแกะสลักเป็นรูปมังกรคาบดาบ ใบเรือสีขาวขลิบทองสะบัดไหวรับลมปราณฟ้าดิน

"ยิ่งใหญ่จริงๆ... นี่คือสมบัติระดับปฐพีขั้นสูงของสำนักเรา!" ศิษย์สายนอกต่างพากันแหงนหน้ามองด้วยความอิจฉา

บนดาดฟ้าเรือ

หลิวหรูเยี่ยน ประมุขสำนักยืนตระหง่านอยู่ที่หัวเรือ นางสวมชุดพิธีการสีขาวปักลายเมฆา ดูสง่างามและทรงอำนาจ ข้างกายมีผู้อาวุโสหลัก 5 คนยืนขนาบข้าง

ด้านหลังกลุ่มผู้อาวุโส คือเหล่า "ตัวแทนศิษย์" ทั้ง 10 คนที่จะเข้าร่วมการประลอง

นำทีมโดย หลี่เจี้ยน (อันดับ 1 - ปรมาจารย์ขั้น 2) ที่ยืนกอดอกหลับตาอย่างสันโดษ

ตามมาด้วย มู่หลาน (ศิษย์พี่หญิง) และศิษย์สายในอันดับต้นๆ อีกหลายคน

และแน่นอน... ฉินเทียน

เขายืนพิงกราบเรืออย่างสบายอารมณ์ ที่เอวเหน็บดาบหักสนิมเขรอะ ที่ดูขัดตา ข้างกายมี เย่ชิงเสวี่ย ในชุดคลุมหน้าสีขาวคอยปรนนิบัติรินชาใส่กระบอกไม้ไผ่ให้

"ดูมันสิ... ทำตัวเหมือนมาเที่ยวเล่น"

เสียงกระซิบด้วยความหมั่นไส้ดังมาจากกลุ่มศิษย์ด้านหลัง หนึ่งในนั้นคือ จ้าวเฟิง เขาจ้องมองฉินเทียนด้วยความแค้นที่ฝังลึก

"รอก่อนเถอะ... พอถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่ เจ้าจะรู้ว่านรกมีจริง"

"ออกเดินทาง!"

หลิวหรูเยี่ยนสั่งการเสียงกังวาน

ครืนนนนน...

วงเวทย์ขับเคลื่อนเรือส่องแสงสว่างจ้า นาวายักษ์ค่อยๆ ลอยตัวสูงขึ้นแหวกผ่านม่านเมฆ มุ่งหน้าสู่ทิศใต้... สู่เมืองหลวงแห่งแคว้นอัคคีพิโรธ

ระหว่างทางบนเรือ

หลี่เจี้ยนเดินเข้ามาหาฉินเทียน

"ดาบของเจ้า... สงบนิ่งดีนะวันนี้" หลี่เจี้ยนทักโดยไม่ลืมตา

"ข้าป้อนอาหารมันอิ่มแล้ว" ฉินเทียนตอบยิ้มๆ "เจ้าเองก็ดูพร้อมดีนี่... จิตกระบี่คมกริบจนบาดลมได้เลย"

"การประลองครั้งนี้... นิกายอื่นมีตัวประหลาดอยู่" หลี่เจี้ยนเอ่ยเตือน "โดยเฉพาะ 'หยานเลี่ย' จากนิกายตะวันเพลิง และ 'ฮวาอู๋เชวีย' จากนิกายบุปผาสวรรค์... อย่าได้ประมาท"

"ข้าไม่เคยประมาท..." ฉินเทียนมองออกไปที่ขอบฟ้า "ข้าแค่รอเวลาที่จะบดขยี้พวกมัน"

ผ่านไป 1 วันเต็ม

นาวากระบี่เหินเวหาเริ่มลดระดับลง ภาพเบื้องล่างทำเอาฉินเทียนต้องเลิกคิ้วด้วยความสนใจ

นครหลวงอัคคี

เมืองขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่บนปากปล่องภูเขาไฟที่ดับสนิท กำแพงเมืองสร้างจากหินอัคนีสีดำสูงเสียดฟ้ากว่า 100 เมตร

และสิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือ "คูเมือง"...

มันไม่ใช่น้ำ แต่เป็น "ลาวาสีแดงฉาน" ที่ไหลเวียนรอบเมือง! ไอความร้อนมหาศาลพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เป็นปราการธรรมชาติที่ไม่มีกองทัพใดกล้าบุกรุก

"สมกับเป็นแคว้นของผู้ฝึกยุทธธาตุไฟ" เย่ชิงเสวี่ยกระซิบ "พลังหยางที่นี่รุนแรงมาก... ดีต่อการฝึกวิชาของเจ้า แต่แย่สำหรับข้า"

นางกระชับเสื้อคลุมแน่นขึ้น ไอเย็นจากตัวนางทำงานหนักเพื่อต้านทานความร้อน

เมื่อเรือเหาะของนิกายกระบี่สวรรค์ร่อนลงจอดที่ "ลานจอดนาวา" นอกกำแพงเมือง

ผู้คนนับหมื่นที่มารอชมโฉมหน้าอัจฉริยะต่างส่งเสียงโห่ร้องต้อนรับ

"มาแล้ว! นิกายกระบี่สวรรค์!"

"ปีที่แล้วพวกเขาได้อันดับ 3 ปีนี้จะมีอะไรดีขึ้นไหมนะ?"

"ดูนั่น! นั่นศิษย์พี่หลี่เจี้ยน! หล่อเหลาเหลือเกิน!"

คณะของหลิวหรูเยี่ยนเดินลงจากเรืออย่างสง่าผ่าเผย

แต่ทว่า... ทันทีที่เท้าแตะพื้น เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันทรงพลังก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

"ฮ่าๆๆๆ! นึกว่าใครมา ที่แท้ก็พวก 'ขี้โรค' แห่งนิกายกระบี่สวรรค์!"

กลุ่มคนในชุดสีแดงเพลิง เดินอาดๆ เข้ามาขวางทาง

นำโดยชายวัยกลางคนที่มีผมสีแดงเพลิงตั้งชัน รัศมีพลังร้อนแรงดุจดวงอาทิตย์

"เลี่ยหยาง" ประมุขสำนักนิกายตะวันเพลิง!

ด้านหลังเขา มีชายหนุ่มท่าทางอารมณ์ร้อน ผิวสีแทน รูปร่างกำยำ สวมเสื้อแขนกุดโชว์รอยสักรูปดวงอาทิตย์ที่แขนขวา

"หยานเลี่ย" (ศิษย์เอกนิกายตะวันเพลิง - ปรมาจารย์ขั้น 3)

"ประมุขเลี่ย..." หลิวหรูเยี่ยนยิ้มเย็น "ปากคอยังเหม็นเน่าเหมือนเดิมนะ ระวังไฟธาตุจะแตกซ่านตายเข้าสักวัน"

"ปากดี!" เลี่ยหยางกัดฟัน "ปีนี้ข้าเตรียมของขวัญพิเศษมาให้พวกเจ้า... หวังว่าศิษย์ของเจ้าจะรอดกลับไปได้ครบ 32 ประการนะ"

หยานเลี่ยก้าวออกมาข้างหน้า จ้องมองหลี่เจี้ยนด้วยสายตาท้าทาย

"หลี่เจี้ยน... ปีที่แล้วเจ้าชนะข้าแค่ครึ่งกระบวนท่า ปีนี้ข้าจะเผากระบี่น้ำแข็งของเจ้าให้ละลายเป็นน้ำ!"

หลี่เจี้ยนเพียงแค่ปรายตามอง

"คนแพ้ มักพูดมากเสมอ"

"เจ้า!" หยานเลี่ยทำท่าจะพุ่งเข้ามา แต่ถูกประมุขห้ามไว้

สายตาของหยานเลี่ยเลื่อนไปเห็น ฉินเทียน ที่ยืนหาวอยู่ข้างหลัง

"แล้วไอ้หน้าจืดนั่นใคร? พกดาบหักสนิมเขรอะมาด้วย? ฮ่าๆๆ! นิกายกระบี่สวรรค์ตกต่ำถึงขนาดต้องเก็บขยะมาเป็นศิษย์แล้วรึ?"

ศิษย์นิกายตะวันเพลิงพากันหัวเราะครืน

ฉินเทียนหยุดหาว เขาขยี้ตาแล้วหันไปถามมู่หลานเสียงดัง

"ศิษย์พี่หญิง... แถวนี้เขาอนุญาตให้เอา 'ลิงกัง' มาเดินเพ่นพ่านด้วยเหรอ? เสียงเจี๊ยกจ๊ากน่ารำคาญชะมัด"

"อุ๊บ..." มู่หลานหลุดขำ

หน้าของหยานเลี่ยเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีม่วงคล้ำ

"ไอ้สวะ! เจ้ากล้าด่าข้าว่าเป็นลิง!?"

"ข้าไม่ได้เอ่ยชื่อเจ้า... แต่ถ้ารับก็ช่วยไม่ได้" ฉินเทียนยักไหล่

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิด

แต่ก่อนที่จะมีการนองเลือด เสียงระฆังเมืองก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณให้ทุกฝ่ายเข้าเมืองเพื่อลงทะเบียน

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!" เลี่ยหยางสะบัดแขนเสื้อ พาคนเดินจากไป

ยามค่ำคืน นครหลวงอัคคีสว่างไสวด้วยแสงโคมไฟนับล้านดวง บรรยากาศคึกคักยิ่งกว่าตอนกลางวัน

หลังจากลงทะเบียนเข้าพักที่เรือนรับรองของราชสำนัก

ฉินเทียน, มู่หลาน, และเย่ชิงเสวี่ย ตัดสินใจออกมาเดินสำรวจเมืองและหาอะไรกิน

"ที่นี่คือ 'หอสุราชมจันทร์' ร้านอาหารที่หรูที่สุดในเมืองหลวง" มู่หลานแนะนำ นางชี้ไปที่อาคารไม้สักทองสูง 5 ชั้น ที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ

"ว่ากันว่าสุรา 'จันทราดองทิพย์' ของที่นี่ แก้วเดียวทำให้ลืมความทุกข์ไปสิบปี"

"น่าสนใจ..." ฉินเทียนตาเป็นประกาย

ทั้งสามเดินเข้าไปในร้าน ชั้น 1-3 เต็มหมดแล้ว แต่ด้วยสถานะศิษย์นิกายใหญ่ พวกเขาจึงได้โต๊ะที่ชั้น 4 ริมระเบียงที่มองเห็นวิวงดงาม

ในขณะที่กำลังสั่งอาหาร

เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากบันไดทางขึ้น

กลิ่นหอมของดอกไม้นานาพันธุ์ลอยมาก่อนตัวคน

หญิงสาวกลุ่มใหญ่ในชุดสีชมพูและสีม่วงเดินขึ้นมาบนชั้น 4 ทุกคนล้วนงดงามหยาดเยิ้ม แต่คนที่เดินนำหน้านั้น... สวยสะกดวิญญาณ

นางสวมชุดผ้าไหมบางเบาสีม่วงลาเวนเดอร์ ปักลายผีเสื้อ ใบหน้าสวยหวานซ่อนเปรี้ยว ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ ที่เอวห้อยกระดิ่งเงินที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งยามเดิน

"ฮวาอู๋เชวีย" (ศิษย์เอกนิกายบุปผาสวรรค์ - ปรมาจารย์ขั้น 2)

ฉายา: นางมารบุปผา

"นั่นแม่นางฮวา! นางมาที่นี่ด้วย!"

"สวยสังหารจริงๆ ใครได้นางเป็นภรรยา ให้ตายก็คุ้ม!"

บุรุษทั้งชั้นต่างมองนางตาค้าง น้ำลายแทบหก

ฮวาอู๋เชวียกวาดสายตามองหาโต๊ะว่าง แต่มันเต็มหมดแล้ว

สายตานางมาหยุดที่โต๊ะของฉินเทียน... ซึ่งเป็นโต๊ะมุมที่ดีที่สุด

นางเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย

"คุณชายท่านนี้..." นางเอ่ยเสียงหวาน ก้มตัวลงเล็กน้อยจนเห็นเนินอกขาวผ่อง "โต๊ะนี้ทำเลดีนัก... ข้าและศิษย์น้องอยากจะขอนั่งด้วย หรือขอแลกโต๊ะได้ไหมเจ้าคะ? ข้ายินดีเลี้ยงสุราท่านเป็นการตอบแทน"

ปกติผู้ชายร้อยทั้งร้อยต้องรีบกุลีกุจอถวายโต๊ะให้

แต่ฉินเทียน... กำลังคีบน่องไก่อยู่

เขาเหลือบตามองนางแวบเดียว แล้วหันไปคีบไก่ต่อ

"ไม่ว่าง... และข้ามีเงินจ่ายค่าเหล้าเอง ไม่ต้องเลี้ยง"

"..."

รอยยิ้มของฮวาอู๋เชวียแข็งค้าง

ศิษย์น้องของนางโกรธแทน "นี่เจ้า! ศิษย์พี่หญิงอุตส่าห์พูดดีๆ ด้วย เจ้ากล้าปฏิเสธนางรึ? รู้ไหมว่านางเป็นใคร!"

"รู้สิ..." ฉินเทียนเคี้ยวไก่ตุ้ยๆ "นางก็คือคนมาทีหลังที่ไม่มีโต๊ะนั่งไง"

"พรืด..." เย่ชิงเสวี่ย หลุดขำออกมาอีกแล้ว

นางชอบเวลาฉินเทียนกวนประสาทสาวงามคนอื่น

ฮวาอู๋เชวียหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างงาม

"น่าสนใจ... ไม่ค่อยมีใครกล้าปฏิเสธข้า"

นางแอบดีดนิ้วเบาๆ

ผงละอองสีชมพูจางๆ ลอยออกจากปลายเล็บของนาง ผสมไปกับอากาศมุ่งหน้าสู่จมูกของฉินเทียน

"พิษบุปผาหลงใหล"

ฉินเทียนจมูกกระดิกเล็กน้อย เขารู้ทันทีด้วยสัญชาตญาณมาร

แต่เขาไม่หลบ... เขาสูดมันเข้าไปเต็มปอด!

ฮวาอู๋เชวียยิ้มกริ่ม 'เสร็จข้า'

แต่ทว่า...

ฉินเทียนวางตะเกียบลง แล้วจามออกมาดังๆ

"ฮัดชิ้ว!!"

ลมจามของเขาแฝงด้วยลมปราณโกลาหล พัดเอาพิษที่สูดเข้าไป ย้อนกลับไปหาหน้าของฮวาอู๋เชวียเต็มๆ!

"แค่ก!!"

ฮวาอู๋เชวียสำลักพิษตัวเอง นางรีบยกแขนเสื้อขึ้นปิดหน้า ถอยหลังกรูด น้ำหูน้ำตาไหล หน้าแดงก่ำ

"เจ้า... เจ้าทำบ้าอะไร!"

"ขอโทษที..." ฉินเทียนถูจมูก "พอดีได้กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ เหมือนพวกดอกไม้เน่า เลยคันจมูกน่ะ"

"สามหาว! กล้ารังแกศิษย์พี่หญิงฮวา!"

เสียงตวาดดังขึ้นจากอีกฟากของร้าน

หยานเลี่ย ที่นั่งดื่มเหล้าอยู่อีกโต๊ะ ลุกขึ้นยืน เขาแอบชอบฮวาอู๋เชวียมานาน เมื่อเห็นนางโดนแกล้ง จึงรีบฉวยโอกาสทำคะแนน

"ไอ้สวะฉินเทียน! ตอนกลางวันข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้า... บังอาจมารังแกผู้หญิง ตอนนี้ข้าจะเผาเจ้าให้เกรียม!"

หยานเลี่ยกระโดดข้ามโต๊ะ ฝ่ามือขวาจุดไฟลุกโชน

"ฝ่ามือตะวันเดือด!"

เปลวไฟร้อนแรงพุ่งตรงเข้าใส่หน้าฉินเทียน ระยะประชิด!

"ระวัง!" มู่หลานร้องลั่น

ฉินเทียนถอนหายใจ "กินข้าวก็ไม่ได้กินดีๆ..."

เขายังนั่งอยู่บนเก้าอี้

มือขวาคว้า "ตะเกียบ" ไม้ไผ่บนโต๊ะขึ้นมา

ผนึกปราณโกลาหลลงไปเคลือบผิวตะเกียบจนกลายเป็นสีดำมันวาว

ฟุ่บ!

ฉินเทียนแทงตะเกียบสวนออกไป!

ไม่ใช่แทงสวนฝ่ามือ... แต่แทงทะลุผ่าน "ช่องว่างของเปลวไฟ"

ปลายตะเกียบพุ่งเข้าใส่ "จุดชีพจรข้อมือ" ของหยานเลี่ยอย่างแม่นยำราวจับวาง

ฉึก!

"อ๊ากกกกก!"

หยานเลี่ยร้องเสียงหลง เปลวไฟในมือดับวูบทันทีเพราะเส้นลมปราณถูกสกัด

ตะเกียบไม้ไผ่แทงทะลุข้อมือของเขาจนเลือดสาด!

ฉินเทียนบิดข้อมือเล็กน้อย ใช้ตะเกียบงัดร่างของหยานเลี่ยให้ลอยข้ามหัว

โครม!

ร่างของอัจฉริยะนิกายตะวันเพลิง ตกลงไปกระแทกโต๊ะอาหารข้างหลังจนพังยับเยิน น้ำแกงราดหัวเลอะเทอะไปหมด

"..."

ทั้งร้านเงียบกริบ

ฮวาอู๋เชวียที่เพิ่งหายสำลัก มองฉินเทียนด้วยดวงตาเบิกกว้าง

'ตะเกียบเดียว... สยบหยานเลี่ยที่เป็นปรมาจารย์ขั้น 3!?'

ฉินเทียนโยนตะเกียบเปื้อนเลือดทิ้ง

"เสี่ยวเอ้อ! ขอตะเกียบใหม่คู่หนึ่ง... แล้วก็คิดค่าเสียหายโต๊ะนั้นกับพี่ชายหัวแดงนั่นด้วยนะ"

หยานเลี่ยตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยความอับอายขายขี้หน้าที่สุดในชีวิต

"ฉินเทียน! ข้าจะฆ่าเจ้า! ในลานประลองข้าจะฆ่าเจ้าแน่!"

"ข้าจะรอ..." ฉินเทียนหันมามองด้วยสายตาเย็นยะเยือก

"แต่ถ้าครั้งหน้าเจ้าเข้ามากวนตอนข้ากินข้าวอีก... ข้าจะไม่ใช้แค่ตะเกียบ แต่ข้าจะใช้ดาบตัดหัวเจ้า"

จิตสังหารระดับ 'มาร' แผ่ออกมาวูบหนึ่ง

ทำให้หยานเลี่ย ฮวาอู๋เชวีย และคนทั้งร้าน ขนลุกซู่ไปถึงกระดูกดำ

มันเป็นกลิ่นอายของสัตว์ร้าย... ที่ไม่ควรไปแหย่ให้ตื่น

หยานเลี่ยกัดฟันกรอด สะบัดหน้าเดินหนีออกจากร้านไปพร้อมกับศิษย์น้อง

ฮวาอู๋เชวียมมองฉินเทียนเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... จากเหยื่อ กลายเป็น 'เป้าหมายที่น่าสนใจ'

"แล้วเจอกัน... คุณชายฉิน" นางยิ้มมุมปากก่อนจะเดินจากไป

ฉินเทียนหันกลับมาที่โต๊ะ

"หมดเรื่องกวนใจสักที... กินต่อเถอะ"

เย่ชิงเสวี่ยคีบหมูสามชั้นใส่ถ้วยให้เขา

"เจ้าเนี่ยนะ... เสน่ห์แรงกับศัตรูจริงๆ"

หลังจากนั้น 1 ชั่วยาม

แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำในคลองลาวาที่โอบล้อมเมืองหลวงอัคคี

ฉินเทียนและเย่ชิงเสวี่ยเดินกลับจากการปะทะเดือดที่หอสุรา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น

"เจ้าประมาทเกินไป"

เย่ชิงเสวี่ยเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ฮวาอู๋เชวียผู้นั้น... นางไม่ได้มีดีแค่พิษเสน่ห์ แต่ 'วิชาบุปผามายา' ของนางสามารถสร้างภาพลวงตาที่กัดกินจิตวิญญาณได้ หากเจ้าเผลอสูดพิษเข้าไปจริงๆ ต่อให้เจ้ามีกายาปีศาจ เจ้าก็อาจตกอยู่ในภวังค์ได้"

"ข้ารู้..." ฉินเทียนเดินเอามือไพล่หลัง เงยหน้ามองดวงจันทร์ "แต่ถ้านางคิดจะใช้ภาพลวงตากับข้า นางคงต้องผิดหวัง เพราะภาพลวงตาที่โหดร้ายที่สุด... คือความทรงจำของข้าเอง"

เย่ชิงเสวี่ยชะงักฝีเท้า นางมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความเห็นใจ

นางรู้ว่าในหัวของเขามีความทรงจำของ 'จอมมารบรรพกาล' ที่เต็มไปด้วยการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์และความโดดเดี่ยว ภาพมายาจอมปลอมของมนุษย์จะไปเทียบอะไรได้?

ทันใดนั้น ฉินเทียนก็หยุดเดิน

"ออกมาเถอะ... ตามมาตั้งแต่หอสุราแล้ว ไม่เหนื่อยหรือไง?"

เงียบกริบ... ไม่มีเสียงตอบรับ

แต่ฉินเทียนสะบัดนิ้วดีดก้อนหินพุ่งไปยังยอดหลังคาตึกแถวนั้น

เคร้ง!

เงาร่างหนึ่งกระโดดหลบออกมา ยืนตระหง่านอยู่บนยอดจั่ว

ชายหนุ่มร่างยักษ์ ผิวกายสีทองแดงเหมือนรูปปั้นโลหะ สวมชุดคลุมสีน้ำตาลหยาบๆ ที่ดูเหมือนนักบวช แต่แบก "ค้อนศึกขนาดยักษ์" ไว้บนหลัง

กลิ่นอายของเขาหนักแน่นดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน

"ถูซาน" (ศิษย์เอกนิกายปฐพีพิทักษ์)

ระดับพลัง: ปรมาจารย์ ขั้น 2

"ประสาทสัมผัสไวดีนี่... ฉินเทียน แห่งนิกายกระบี่" ถูซานพูดเสียงทุ้มต่ำ

"ข้าแค่มาดูหน้าคนที่กล้าใช้ตะเกียบแทงหยานเลี่ย... ไม่นึกว่าจะเป็นแค่เด็กหนุ่มตัวผอมแห้ง"

"ข้าผอมแต่ข้าก็เร็วกว่าเต่าแถวนี้" ฉินเทียนยอกย้อน

"มีธุระอะไร? จะมาแก้แค้นแทนเพื่อน?"

"เปล่า..." ถูซานส่ายหน้า "หยานเลี่ยมันโง่ สมควรโดนแล้ว... ข้าแค่มาเตือน"

"ในการประลองวันพรุ่งนี้... ระวังหลังเจ้าไว้ให้ดี กลิ่นอายของ 'คนทรยศ' มันลอยฟุ้งไปทั่วเมือง"

พูดจบ ถูซานก็กระโดดหายไปในความมืด ทิ้งความสงสัยไว้ให้ฉินเทียน

"คนทรยศ?" ฉินเทียนขมวดคิ้ว

เขานึกถึงหน้า จ้าวเหยียน ขึ้นมาทันที

"ดูท่า... งานประลองนี้จะมีเลือดตกยางออกมากกว่าปกติสินะ"

ณ ห้องลับใต้ดินของโรงเตี๊ยมตระกูลเลี่ย

แสงเทียนวูบไหวต้องใบหน้าบิดเบี้ยวของ หยานเลี่ย

เขากำลังนั่งให้หมอประจำตระกูลทำแผลที่ข้อมือ ซึ่งถูกตะเกียบแทงทะลุ เส้นเอ็นเสียหายหนักจนแทบขยับนิ้วไม่ได้

"อ๊ากกกก! เบาๆ สิโว้ย!" หยานเลี่ยตวาดลั่น "ข้าสาบาน! ข้าจะเผามันทั้งเป็น! ข้าจะฉีกเนื้อมันออกมาทีละชิ้น!"

"ใจเย็นๆ หลงเอ๋อร์... ความโกรธจะทำให้ไฟธาตุเจ้าแตกซ่าน"

เลี่ยหยาง ประมุขสำนักนิกายตะวันเพลิง นั่งจิบชาอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าเหี้ยมเกรียม

"ข้อมือเจ้าจะหายทันพรุ่งนี้... ด้วยยานี้"

เขาโยนขวดยาสีแดงเลือดหมูให้หยานเลี่ย

"โอสถโลหิตอสูรคลั่ง"

"ท่านพ่อบุญธรรม... นี่มัน..." หยานเลี่ยตาเบิกโพลง

"กินมันซะก่อนแข่ง... มันจะทำให้เจ้าไม่รู้สึกเจ็บปวด และเพิ่มพลังปราณขึ้น 2 เท่าชั่วคราว" เลี่ยหยางแสยะยิ้ม "แลกกับอายุขัยไม่กี่ปี คุ้มค่าที่จะแลกกับการบดขยี้นิกายกระบี่สวรรค์ไม่ใช่รึ?"

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องลับก็เปิดออก

ร่างของชายชราสวมชุดคลุมสีดำเดินเข้ามา... จ้าวเหยียน ผู้อาวุโสทรยศจากนิกายกระบี่สวรรค์!

"มาแล้วรึ ท่านจ้าว?" เลี่ยหยางทักทายอย่างคุ้นเคย

"ข้าเอาข้อมูลมาให้..." จ้าวเหยียนวางแผนผังการเดินทัพและรายชื่อศิษย์ของนิกายกระบี่สวรรค์ลงบนโต๊ะ

"ไอ้เด็กฉินเทียนมันมีวิชาแปลกประหลาด... มันสามารถดูดกลืนพลังงานได้ และมีดาบหักที่น่ากลัว อย่าให้มันประชิดตัวเด็ดขาด"

"แต่จุดอ่อนของมันคือ... ผู้หญิงที่ชื่อ มู่หลาน และคนรับใช้ของมัน"

"โฮ่..." หยานเลี่ยเลียริมฝีปาก "งั้นถ้าข้าจับนังมู่หลานมาทรมานบนเวที... มันคงจะสติแตกน่าดู"

"ถูกต้อง" จ้าวเหยียนดวงตาเป็นประกายอำมหิต "ทำให้มันคลั่ง... แล้วล่อมันเข้าไปใน 'ค่ายกลเพลิงมรณะ' ที่พวกท่านเตรียมไว้... ข้าจะช่วยปิดทางหนีจากด้านในเอง"

"เมื่องานนี้จบลง... นิกายกระบี่สวรรค์จะล่มสลาย และข้า จ้าวเหยียน จะขึ้นเป็นประมุขคนใหม่ ภายใต้การสนับสนุนของนิกายตะวันเพลิง!"

ทั้งสามหัวเราะประสานเสียงกันในความมืด

แผนการชั่วร้ายถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ รอเพียงเหยื่อเดินเข้ามาติดกับ

ยามเช้าตรู่ วันเปิดการประลอง

แสงอาทิตย์แรกของวันสาดส่องลงมากระทบ "ลานประลองยุทธจักรพรรดิ"

ลานประลองขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง สร้างอยู่เหนือ "ปากปล่องภูเขาไฟ" โดยตรง!

พื้นลานทำจากหินอัคนีสีดำลอยอยู่เหนือลาวาเดือดที่ปะทุอยู่เบื้องล่าง หากใครตกเวทีลงไป... ก็คือการถูกหลอมละลายทั้งเป็น!

ผู้ชมกว่าแสนคนหลั่งไหลเข้ามาจนเต็มอัฒจันทร์ เสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้อง

บนอัฒจันทร์ VIP สูงสุด

องค์จักรพรรดิอัคคี ผู้ปกครองแคว้น ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรทอง ทอดพระเนตรลงมาด้วยสายตาเฉียบคม ข้างกายมีองครักษ์เกราะทองระดับ ราชา ยืนคุ้มกันแน่นหนา

ในห้องพักของนิกายกระบี่สวรรค์...

ฉินเทียนนั่งขัดสมาธิอยู่มุมห้อง

เขากำลังขัด "ดาบหักทลายสวรรค์" ด้วยผ้าสะอาดอย่างตั้งใจ

ดาบสีดำด้านดูดกลืนแสงรอบข้าง มันสั่นเบาๆ หงิงๆ เหมือนสัตว์ร้ายที่หิวโหย เพราะรู้ว่าวันนี้จะได้ดื่มเลือดสดๆ

"ตื่นเต้นไหม?" เย่ชิงเสวี่ยเดินเข้ามา นั่งลงข้างๆ เขา นางช่วยจัดคอเสื้อคลุมสีขาวของสำนักให้เขาเรียบร้อย

"ชุดนี้ดูดีกว่าชุดยาจกของเจ้าเยอะเลย"

"ข้าไม่ตื่นเต้น..." ฉินเทียนลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสงบนิ่งลึกล้ำ "ข้าแค่กำลังสงสัยว่า... วันนี้ข้าจะต้องฆ่าไปกี่คน"

"ฆ่าเท่าที่จำเป็น" เย่ชิงเสวี่ยเตือน "แต่อย่าให้เหลือศัตรูที่จะกลับมาแว้งกัดเจ้าได้"

"นั่นคือคติประจำใจข้าเลย"

ประตูห้องเปิดออก

หลี่เจี้ยน เดินนำศิษย์คนอื่นๆ เข้ามา

"ได้เวลาแล้ว... ทุกคนเตรียมตัว" หลี่เจี้ยนหันมามองฉินเทียน

"ฉินเทียน... วันนี้เราคือทีมเดียวกัน ชั่วคราว... อย่าเพิ่งตายซะล่ะ"

"เจ้าก็เหมือนกัน ศิษย์พี่" ฉินเทียนลุกขึ้นยืน เก็บดาบหักเข้าฝัก

"ไปกันเถอะ... ไปทำให้เวทีลาวานั่นลุกเป็นไฟกัน"

ทั้ง 10 คนเดินออกจากห้องพัก สู่แสงสว่างจ้าและเสียงคำรามของฝูงชน

ศึกแห่งศักดิ์ศรี... สงคราม 4 นิกาย... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!