บทที่ 10 เวทีแห่งความตาย

ลานประลองยุทธจักรพรรดิ

ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ เบื้องล่างของเวทีหินอัคนีสีดำขนาดมหึมา คือทะเลลาวาที่กำลังเดือดพล่าน ปะทุฟองอากาศสีส้มแตกดัง ปุๆ ส่งกลิ่นกำมะถันฉุนกึก

ผู้ชมกว่าแสนคนบนอัฒจันทร์ต่างเหงื่อไหลไคลย้อย แต่ไม่มีใครยอมลุกไปไหน เพราะวินาทีประวัติศาสตร์กำลังจะเริ่มขึ้น

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงกลองศึกหนังมังกรดังสนั่น 9 ครั้ง

ท้องฟ้าเหนือลานประลองแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เมฆหมอกถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น

ร่างของบุรุษผู้หนึ่งลอยลงมาจากฟากฟ้า ประทับนั่งบนบัลลังก์มังกรทองที่ลอยอยู่เหนือลานประลองสูงสุด

จักรพรรดิอัคคี

ชายวัยกลางคนที่มีเรือนผมสีแดงเพลิงยาวสยาย สวมชุดคลุมมังกรทองคำ รัศมีพลังระดับ "ราชา (ขั้นสูงสุด)" แผ่ออกมากดข่มทั่วทั้งเมืองหลวง! เพียงแค่ท่านกระดิกนิ้ว เมืองทั้งเมืองอาจกลายเป็นทะเลเพลิงได้

"ถวายบังคมฝ่าบาท! ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!"

ประชาชนและผู้ฝึกยุทธนับแสนคุกเข่าลงพร้อมกัน เสียงถวายพระพรดังกึกก้อง

"ลุกขึ้นได้"

สุรเสียงของจักรพรรดิทุ้มลึกและกังวาน

"วันนี้คือวันแห่งเกียรติยศ... 4 นิกายใหญ่คือเสาหลักของแคว้นข้า ข้าต้องการเห็น 'มังกร' ที่แท้จริง ไม่ใช่ 'หนอน' ที่ดีแต่ปาก"

พระองค์สะบัดพระหัตถ์

ม่านพลังสีทองกางออกรอบลานประลอง เพื่อป้องกันไม่ให้ลูกหลงจากการต่อสู้ทำร้ายผู้ชม

"กติการอบแรก : 'ฝ่าดงบัวลาวา' "

ขันทีประกาศกติกาต่อทันที

"เบื้องล่างเวที ในทะเลลาวา จะมีแท่นหินลอยน้ำและ 'ดอกบัวเพลิง' จำนวน 32 ดอก ผุดขึ้นมา... ศิษย์ตัวแทนทั้ง 100 คน จะต้องลงไปแย่งชิงดอกบัวนั้น"

"ผู้ที่ถือครองดอกบัวและยืนหยัดอยู่บนแท่นหินได้จนครบ 1 ก้านธูป... จะผ่านเข้ารอบต่อไป"

"กฎข้อเดียว : ห้ามฆ่ากันตาย... แต่ถ้า 'อุบัติเหตุ' ตกลาวาตายเอง ไม่ถือว่าผิดกฎ "

สิ้นเสียงประกาศ เสียงฮือฮาก็ดังระงม

"โหดเหี้ยม! ตกลาวาไปคือตายสถานเดียว!"

"มีแค่ 32 ดอก? แปลว่าต้องคัดออกเกินครึ่ง!"

"นี่ยังไม่นับสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในลาวานะ!"

ฉินเทียนยืนอยู่ที่ขอบเวที มองลงไปในบ่อลาวาด้วยแววตาเป็นประกาย

"ลาวา... พลังงานหยางบริสุทธิ์..." เขายิ้มมุมปาก "เหมาะจะเอามาบำรุงดาบข้าจริงๆ"

"เริ่มได้!!!"

สิ้นเสียงสัญญาณ

ร่างของศิษย์หนุ่มสาว 100 คนพุ่งทะยานลงจากขอบเวที ดุจฝูงนกที่โฉบลงสู่เหว

ฉินเทียน, หลี่เจี้ยน, มู่หลาน และศิษย์นิกายกระบี่สวรรค์เกาะกลุ่มกันไว้ ตามแผนที่วางมา

ตูม! ตูม! ตูม!

ทันทีที่เท้าแตะแท่นหินลอยน้ำ ความโกลาหลก็บังเกิด

แท่นหินเหล่านี้ไม่มั่นคง มันโคลงเคลงไปตามกระแสการไหลของลาวา บางแท่นจู่ๆ ก็จมลงดื้อๆ ทำให้ศิษย์ที่ยืนอยู่ต้องรีบกระโดดหนีตาย

"แย่งดอกบัว! ตรงนั้น!"

ศิษย์นิกายปฐพีพิทักษ์ ที่นำโดย ถูซาน ใช้ความได้เปรียบด้านธาตุดิน สร้างเสาหินยึดแท่นไว้ให้มั่นคง แล้วพุ่งไปคว้าดอกบัวเพลิงมาได้ก่อนใคร

"ดอกนี้ของข้า!"

"ฝันไปเถอะ!"

ฮวาอู๋เชวีย สะบัดผ้าแพรสีชมพูยาวเหยียด รัดเอวศิษย์นิกายปฐพีคนหนึ่งแล้วเหวี่ยงเขาทิ้งลงไปในลาวา

"อ๊ากกกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นก่อนจะเงียบหายไปในของเหลวร้อนระอุ

ฮวาอู๋เชวียหัวเราะคิกคัก คว้าดอกบัวมาเชยชม "ดอกไม้ต้องคู่กับสาวงามสิ"

ทางด้านนิกายตะวันเพลิง...

หยานเลี่ย หัวเราะร่าเริง เขาเหมือนปลาได้น้ำ

"ฮ่าๆๆ! ที่นี่คือบ้านของข้า!"

เขาใช้เท้ากระทืบลาวา ส่งคลื่นไฟเข้าโจมตีศิษย์นิกายอื่นจนแตกกระเจิง

"ทุกคนระวัง!" หลี่เจี้ยน ตะโกน

เขาชักกระบี่เหมันต์ออกมา ตวัดสร้างทางน้ำแข็งเชื่อมระหว่างแท่นหิน

"ศิษย์นิกายกระบี่! เกาะกลุ่มกันไว้ อย่าแตกแถว!"

แต่ทว่า...

ครืนนนน...

ใต้ทะเลลาวา มีเงาขนาดมหึมาเคลื่อนไหว

ซูม!

"จระเข้ลาวาเกราะเหล็ก" (สัตว์อสูรระดับ 5) นับสิบตัว กระโดดขึ้นมาจากลาวา อ้าปากกว้างงับขาศิษย์ที่กระโดดช้า!

"ช่วยด้วย! ขาข้า!"

เลือดสาดกระจายย้อมลาวาให้แดงฉานยิ่งขึ้น

ฉินเทียนยืนนิ่งอยู่บนแท่นหินเล็กๆ กลางดงสัตว์อสูร

จระเข้ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่เขา

เขาไม่ขยับดาบ... เพียงแค่เตะเสยคางมัน

เปรี้ยง!

จระเข้ปลิวกระเด็นไปชนเพื่อนของมันจนร่วงลงไปทั้งคู่

"น่ารำคาญ..." ฉินเทียนบ่น "เมื่อไหร่ของจริงจะเริ่ม?"

ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับสัตว์อสูร

หยานเลี่ย ส่งสัญญาณมือลับๆ ให้กับลูกสมุนนิกายตะวันเพลิง และ... ศิษย์ทรยศ ที่แฝงตัวอยู่ในนิกายกระบี่สวรรค์

"จัดการนังผู้หญิงนั่น! แยกนางออกมา!"

ศิษย์นิกายตะวันเพลิง 5 คน ใช้ลูกบอลระเบิดเพลิงปาใส่กลุ่มของหลี่เจี้ยน เพื่อสร้างความแตกตื่นและควันไฟ

บึ้ม! บึ้ม!

ควันดำโขมงบดบังทัศนวิสัย

"ศิษย์พี่หลี่!" มู่หลาน ร้องเรียก นางถูกแรงระเบิดผลักกระเด็นแยกออกมาจากกลุ่ม ไปตกอยู่บนแท่นหินเดี่ยวๆ ที่กำลังจะจม

"โอกาสนี้แหละ!"

หยานเลี่ยพุ่งเข้ามาพร้อมกับลูกน้อง 3 คน ล้อมกรอบมู่หลานไว้

"ไงจ๊ะคนสวย... เพื่อนทิ้งหมดแล้วเหรอ?" หยานเลี่ยแสยะยิ้มหื่นกาม "ยอมแพ้แล้วส่งป้ายหยกมา หรือจะให้ข้าเผาเสื้อผ้าเจ้าจนล่อนจ้อนต่อหน้าคนทั้งแคว้น?"

"สารเลว!" มู่หลานกัดฟัน นางชักกระบี่คู่ออกมา "ข้ายอมตายดีกว่ายอมให้เจ้าดูถูก!"

นางร่ายรำกระบี่ สร้างม่านพลังวารีป้องกัน

แต่หยานเลี่ยเป็นถึง ปรมาจารย์ขั้น 3 แถมยังอยู่ในถิ่นธาตุไฟ พลังของเขาย่อมข่มพลังของนางอย่างสมบูรณ์

"วิชาฝ่ามือตะวันเดือด!"

ตูม!

หยานเลี่ยซัดฝ่ามือใส่กระบี่ของมู่หลานจนหักสะบั้น!

แรงกระแทกทำให้นางกระอักเลือด ทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายหมิ่นเหม่จะตกลาวา

"จับนาง!" หยานเลี่ยสั่ง "เอาไปมัดไว้กับเสาหินกลางลาวา ใช้เป็นเหยื่อล่อไอ้ฉินเทียน!"

ลูกสมุนนิกายตะวันเพลิงพุ่งเข้ามาจะคว้าตัวนาง

มู่หลานหลับตาลง น้ำตาไหลพราก

'ฉินเทียน... ช่วยข้าด้วย...'

"ใครกล้าแตะต้องคนของข้า?"

เสียงเย็นยะเยือกดังทะลุผ่านเสียงลาวาเดือด

มันไม่ได้ดังมาก... แต่มันชัดเจนเหมือนคนพูดอยู่ข้างหู

อุณหภูมิรอบตัวมู่หลานที่เคยร้อนระอุ... ลดฮวบลงจนหนาวสั่น

หยานเลี่ยชะงัก หันขวับไปมอง

เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดขาว ยืนอยู่บน... ผิวน้ำลาวา!

ใช่! ฉินเทียนไม่ได้ยืนบนแท่นหิน

เขาใช้ "ปราณโกลาหล" ห่อหุ้มฝ่าเท้า ยืนเหยียบอยู่บนลาวาเหลวร้อนๆ ราวกับเดินบนพื้นดิน!

ภาพนั้นทำให้ผู้ชมทั้งสนามฮือฮา

"เฮ้ย! มันเดินบนลาวา!"

"ปราณคุ้มกันต้องแกร่งขนาดไหนถึงกันความร้อนระดับนั้นได้!?"

"ฉินเทียน!" หยานเลี่ยคำราม "มาให้ฆ่าถึงที่เลยนะ!"

ฉินเทียนไม่ตอบ

เขาหายตัวไปจากสายตา

วิชาตัวเบา : เจ็ดก้าวภูตพราย

ฟุ่บ!

เขาโผล่มาตรงหน้าลูกสมุนคนที่กำลังจะจับตัวมู่หลาน

"มือสกปรก..."

ฉับ!

ฉินเทียนใช้สันมือสับเข้าที่ข้อมือของมัน

"อ๊ากกก!" ข้อมือหักพับผิดรูป

จากนั้นเขาเตะเสยยอดอก ส่งร่างนั้นลอยละลิ่วตกลงไปในลาวา

ตูม!

"อ๊ากกกก... ช่วยด้วย... ร้อนนน!"

ฉินเทียนก้มลงพยุงมู่หลานขึ้นมา

"ขอโทษที่มาช้า... มัวแต่ไปเก็บดอกบัวมาฝาก"

เขายัดดอกบัวเพลิงใส่มือนาง

"ถือไว้... แล้วยืนดูเฉยๆ"

ฉินเทียนหันกลับมาหาหยานเลี่ยและพวกที่เหลือ

แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

"เจ้าบอกว่าจะเผาเสื้อผ้านางงั้นรึ?"

ฉินเทียนแสยะยิ้มที่ดูเหมือนปีศาจ

"งั้นข้าจะถลกหนังเจ้า... มาทำเสื้อคลุมให้นางใส่แทนดีไหม?"

"ปากดีนักนะ!"

หยานเลี่ยโกรธจนลืมแผนการลอบกัด เขาหยิบ "โอสถโลหิตอสูรคลั่ง" กลืนลงคอทันที

ตูม!

พลังปราณของเขาระเบิดออก ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม เส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำ

ระดับพลังพุ่งขึ้นชั่วคราวเป็น ปรมาจารย์ ขั้น 5!

"ตายซะ! วิชาลับ : มังกรเพลิงกลืนนภา!"

หยานเลี่ยรวมพลังไฟทั้งหมด สร้างเป็นมังกรเพลิงขนาดยักษ์ยาว 10 เมตร พุ่งเข้าใส่ฉินเทียนและมู่หลาน หมายจะเผาให้เป็นจุณในทีเดียว

"ช่างเป็นไฟที่น่าสมเพช..."

ฉินเทียนค่อยๆ ดึง "ดาบหักทลายสวรรค์" ออกจากฝักที่เอว

สนิมเขรอะหลุดร่วง... เผยเนื้อดาบสีดำทมิฬ

"ทลายสวรรค์... อาหารเช้ามาเสิร์ฟแล้ว"

ฉินเทียนตวัดดาบหักขึ้นจากล่างขึ้นบน

เคล็ดวิชากระบี่อสุราไร้ใจ : กระบวนท่าที่ 3 - อสุรากลืนกิน!

ใบดาบเงาสีดำขนาดมหึมา พุ่งแหวกอากาศขึ้นไป

มันไม่ได้ฟันมังกรเพลิง... แต่มันอ้าปากและ "ดูดกลืน" มังกรเพลิงเข้าไปจนหมดสิ้น!

"อะ... อะไรกัน!?" หยานเลี่ยตาถลน

ไฟของเขาหายไปไหน?

ฉินเทียนสะบัดดาบอีกครั้ง

"คืนให้..."

บึ้ม!

คลื่นดาบสีดำที่ผสมผสานกับเปลวไฟที่เพิ่งดูดมา พุ่งย้อนกลับไปหาหยานเลี่ย

หยานเลี่ยยกแขนขึ้นกัน

ตูมมมมม!

ร่างของเขาปลิวกระเด็นไปไกลกว่า 50 เมตร ชนเสาหินจนหักไปสามต้น เสื้อผ้าไหม้เกรียม ผิวหนังที่เป็นกายาเหล็กไหลถูกไฟสีดำเผาจนเป็นแผลเหวอะหวะ

ฉินเทียนไม่ได้ตามไปซ้ำ

เขาหันไปมองรอบๆ... ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาในรัศมี 100 เมตร

"มู่หลาน... ไปรวมกลุ่มกับศิษย์พี่หลี่"

ฉินเทียนสั่งเสียงเรียบ

"ส่วนข้า... ข้าจะไปล่าดอกบัวที่เหลือให้หมด"

เวลาผ่านไป...

การแข่งขันกลายเป็นเวทีโชว์เดี่ยวของฉินเทียน

เขาเคลื่อนที่ไปทั่วสนาม แย่งชิงดอกบัวจากศิษย์นิกายตะวันเพลิงทุกคนที่เขาเจอ

ใครขัดขืน... ถีบลงลาวา

ใครยอมแพ้... ตบสั่งสอนแล้วไล่ไป

จนกระทั่งธูปดอกสุดท้ายใกล้หมด

ฉินเทียนรวบรวมดอกบัวได้ถึง 15 ดอก!

เขาโยนมันแจกจ่ายให้ศิษย์นิกายกระบี่สวรรค์ ทำให้ทุกคนผ่านเข้ารอบ

บนบัลลังก์มังกร

จักรพรรดิอัคคี ทอดพระเนตรการกระทำของฉินเทียนด้วยความสนใจ

"วิชาของเด็กคนนั้น... แปลกประหลาด ดูดกลืนไฟของหยานเลี่ยได้?"

"ท่านราชครู... ตรวจสอบประวัติของมันอย่างละเอียด"

ในขณะเดียวกัน

ใต้แท่นประลอง... ในส่วนลึกของลาวา

จ้าวเหยียน กัดฟันกรอด

"ไอ้เด็กบ้า! แผนการพังหมด!"

"ถ้าอย่างนั้น... ข้าจะปลุก 'มัน' ขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"

จ้าวเหยียนร่ายคาถาโบราณ หยดเลือดลงในลาวา เพื่อปลดผนึกสัตว์อสูรบรรพกาลที่ถูกขังไว้ใต้ภูเขาไฟ

ครืนนนนนนนนน!

จู่ๆ ลานประลองก็สั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว

ลาวาหมุนวนเป็นน้ำวนขนาดยักษ์ ดูดกลืนแท่นหินทั้งหมดลงไป

"เกิดอะไรขึ้น!?"

"กรรมการ! หยุดการแข่งเร็ว!"

ซูม!!!!

หัวมังกรขนาดมหึมา... ใหญ่กว่าเรือเหาะ!

โผล่ขึ้นมาจากใจกลางลาวา

เกล็ดสีแดงเดือดพล่าน ดวงตาสีทองอำมหิต

"ราชันย์มังกรลาวาโลกันตร์" (สัตว์อสูรระดับ 8)

มันไม่ได้อยู่ในสคริปต์การแข่งขัน!

มันถูกปลุกขึ้นมาเพื่อฆ่าทุกคน!

"ก๊าซซซซซซซซ!"

เสียงคำรามของมันสร้างคลื่นกระแทกจนม่านพลังป้องกันสนามแตกเป็นเสี่ยงๆ!

ฉินเทียนยืนอยู่บนเศษหินชิ้นสุดท้าย เงยหน้ามองสัตว์ยักษ์ที่สูงเสียดฟ้า

"ระดับ 8... ราชันย์..."

แทนที่จะกลัว... เลือดในกายของเขากลับเดือดพล่านด้วยความตื่นเต้น

กระบี่โกลาหลในมือสั่นอย่างรุนแรง

'กินมัน! กินแก่นของมัน! แล้วเจ้าจะไร้เทียมทาน!'

ฉินเทียนแสยะยิ้มกว้าง

"งานประลองจบแล้ว... ต่อไปนี้คือ 'งานล่า'!"