สายลมบนยอดเขาสูงพัดพากลิ่นหอมของดอกท้อป่ามาแตะจมูก
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่ลานทดสอบ หลิวหรูเยี่ยน ประมุขสำนักนิกายกระบี่สวรรค์ ได้พาฉินเทียนและเย่ชิงเสวี่ย ขึ้นมายัง "ยอดเขาหยกสวรรค์" ซึ่งเป็นที่พำนักส่วนตัวของนาง ห้ามบุรุษเพศย่างกรายเข้ามา เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ
เรือนรับรองทำจากไม้หอมแกะสลักอย่างวิจิตร ตั้งอยู่ริมหน้าผาที่มองเห็นทะเลเมฆสุดลูกหูลูกตา
หลิวหรูเยี่ยนนั่งลงบนตั่งไม้ สักกะหลาดสีขาว นางรินชาหอมกรุ่นด้วยท่วงท่าสง่างามดุจภาพวาด แววตาที่มองฉินเทียนนั้นเต็มไปด้วยความสนใจใคร่รู้
"ฉินเทียน..." นางเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงไพเราะกังวาน "เจ้าช่างเป็นเด็กหนุ่มที่น่าประหลาดใจ... พรสวรรค์ระดับนภา แต่กลับมีกลิ่นอายสังหารที่เข้มข้นยิ่งกว่าเพชฌฆาต เจ้าไปเรียนรู้วิชาเหล่านี้มาจากไหน?"
ฉินเทียนนั่งลงตรงข้ามนาง ท่าทางผ่อนคลายไม่เกรงกลัวบารมีประมุขสำนัก
"โลกภายนอกนั้นโหดร้ายท่านประมุข... หากข้าไม่รู้จักฆ่า ข้าคงกลายเป็นศพไปนานแล้ว ส่วนวิชา... ข้าได้มาจากมรดกตกทอดของครอบครัว"
หลิวหรูเยี่ยนหรี่ตามอง นางสัมผัสได้ว่าเขามีความลับมากมาย แต่ในโลกผู้ฝึกตน ใครบ้างไม่มีความลับ? ตราบใดที่เขาไม่เป็นภัยต่อสำนัก นางก็พร้อมจะสนับสนุน
"ดี... ข้าจะไม่ซักไซ้ แต่ข้าต้องเตือนเจ้า ผู้อาวุโสจ้าวเหยียน เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เจ้าหักหน้าหลานชายเขาและทำให้เขาเสียหน้า เขาจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่"
"ข้าไม่กลัวหมาแก่ที่ไร้เขี้ยวเล็บหรอก" ฉินเทียนยิ้มเย็น
"หึ... ปากกล้า" หลิวหรูเยี่ยนหัวเราะเบาๆ นางโยนป้ายหยกสีม่วงให้เขา
"รับไป... นี่คือป้าย 'ศิษย์สายตรงประมุขสำนัก' นับแต่นี้เจ้าคือศิษย์ของข้า มีสถานะเทียบเท่าผู้อาวุโสลำดับท้ายๆ ใครที่คิดจะแตะต้องเจ้า ต้องผ่านข้าไปก่อน"
ฉินเทียนรับป้ายหยกมา มันอุ่นวาบในมือ
"ขอบคุณท่านอาจารย์"
"อย่าเพิ่งดีใจไป... ข้ามีเงื่อนไข" แววตาของนางเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ในอีก 3 เดือนข้างหน้า จะมีการประลอง 'ศึกชิงจ้าวศาสตรา' ระหว่าง 4 นิกายใหญ่... ข้าต้องการให้เจ้าเป็นตัวแทนสำนัก ไปคว้าอันดับหนึ่งมาให้ได้ หากทำไม่ได้... ข้าจะยึดป้ายคืนและไล่เจ้าออกจากสำนัก"
"อันดับหนึ่ง?" ฉินเทียนเลิกคิ้ว "ฟังดูน่าสนุก... ตกลง ข้าจะเอารางวัลมาวางแทบเท้าท่าน"
"ดีมาก" หลิวหรูเยี่ยนยิ้มพอใจ นางชี้ไปทางยอดเขาอีกลูกที่อยู่ไกลลิบๆ มีหอคอยสูงตระหง่านเสียดฟ้า
"ตอนนี้เจ้าไปที่ 'หอคัมภีร์สวรรค์' ซะ... ด้วยป้ายนี้ เจ้าสามารถขึ้นไปถึงชั้น 7 ได้ ไปเลือกวิชากระบี่และวิชาตัวเบาที่เหมาะกับเจ้ามา"
"รับทราบ"
ฉินเทียนลุกขึ้น เขาหันไปพยักหน้าให้เย่ชิงเสวี่ยที่ยืนเงียบอยู่มุมห้อง แล้วเดินจากไป
เมื่อร่างของฉินเทียนลับตา...
หลิวหรูเยี่ยนหันมามองเย่ชิงเสวี่ย
"แม่นางท่านนี้... แม้จะปิดบังใบหน้าและพลัง แต่สัญชาตญาณของข้าบอกว่า เธอไม่ใช่คนรับใช้ธรรมดา... เธอเป็นใครกันแน่?"
เย่ชิงเสวี่ยภายใต้ผ้าคลุม ยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"ข้าเป็นเพียง... เงาที่คอยดูเขา และท่านประมุขไม่ต้องกังวล ตราบใดที่สำนักนี้ดีต่อเขา ข้าก็จะเป็นมิตรกับพวกท่าน"
กลิ่นอายระดับสูงส่งแผ่ออกมาวูบหนึ่ง ทำเอาหลิวหรูเยี่ยนขนลุกซู่
'สตรีผู้นี้... อันตราย!'
หอคัมภีร์สวรรค์
หอคอยโบราณสูง 9 ชั้น สร้างจากไม้ดำทนไฟ ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางดงไผ่เขียวขจี ที่นี่คือหัวใจสำคัญของนิกาย เป็นที่เก็บรวบรวมวิชายุทธนับหมื่นเล่มที่สะสมมากว่าพันปี
ฉินเทียนเดินมาถึงหน้าหอคอย ยามเฝ้าประตูเมื่อเห็นป้ายหยกสีม่วงในมือเขา ต่างก็รีบก้มหัวทำความเคารพแทบไม่ทัน
"คารวะศิษย์พี่สายตรง! เชิญด้านในขอรับ!"
ฉินเทียนเดินเข้าไปข้างใน กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกจีนลอยตลบอบอวล
ชั้นที่ 1-3 เต็มไปด้วยศิษย์สายนอกและศิษย์สายในที่กำลังเลือกวิชาอย่างขะมักเขม้น แต่ฉินเทียนไม่สนใจวิชาระดับต่ำเหล่านั้น เขามุ่งหน้าขึ้นบันไดวนไปสู่ชั้นบนทันที
ชั้น 4... ชั้น 5... ชั้น 6...
เมื่อมาถึง ชั้น 7 บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ที่นี่เงียบสงบ มีชั้นวางหนังสือทำจากหยกขาวเพียงไม่กี่ชั้น แต่ละเล่มมีม่านพลังป้องกันหนาแน่น
และที่มุมห้อง... มีร่างของสตรีผู้หนึ่งนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้ กำลังอ่านตำราด้วยท่าทางเกียจคร้าน
นางสวมชุดสีแดงสดผ่าข้างสูงเผยให้เห็นขาเรียวยาวขาวผ่อง หน้าอกอวบอิ่มแทบจะล้นทะลักออกมาจากสาบเสื้อ ผมสีดำยาวสลวยปล่อยสยาย ใบหน้าสวยเฉี่ยวเย้ายวน ริมฝีปากแดงระเรื่อคาบจอกสุราใบเล็ก
"หืม?..."
นางลดตำราลง ปรายตามองฉินเทียนด้วยดวงตายิ้มได้
"เด็กใหม่หน้าตาดีนี่นา... มีป้ายของประมุขสำนักเสียด้วย? เป็นเด็กเส้นของนางงั้นรึ?"
ฉินเทียนชะงักฝีเท้า
ผู้หญิงคนนี้... แผ่กลิ่นอายแปลกประหลาด มันไม่ใช่จิตสังหาร แต่มันคือ "จิตมายา" ที่ทำให้เลือดลมบุรุษสูบฉีดพลุ่งพล่าน หากจิตใจไม่มั่นคง อาจจะตกเป็นทาสนางได้ง่ายๆ
"คารวะผู้อาวุโส" ฉินเทียนประสานมือ "ข้าชื่อฉินเทียน มาเลือกวิชาตามคำสั่งท่านอาจารย์"
"โอ้... เรียกว่า 'พี่สาวซู' ก็ได้จ้ะ"
ซูเม่ย (ผู้อาวุโสผู้ดูแลหอคัมภีร์) ลุกขึ้นเดินนวยนาดเข้ามาหาเขา กลิ่นหอมของดอกกุหลาบป่าและสุราชั้นดีลอยมาเตะจมูก
นางใช้นิ้วเรียวยาวไล้ที่หน้าอกของฉินเทียนเบาๆ
"หัวใจเต้นแรงดีนี่... ร่างกายก็แข็งแกร่ง... สนใจจะมาฝึกวิชา 'ประสานหยินหยาง' กับพี่สาวไหม? รับรองว่าเจ้าจะขึ้นสวรรค์ชั้น 7 โดยไม่ต้องนั่งสมาธิเลยนะ"
เสียงกระซิบของนางแหบพร่า ชวนขนลุก
แต่ฉินเทียนกลับยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย (แม้ในใจจะท่องพุทโธธัมโมสังโฆระงับกิเลสอยู่ก็ตาม)
"ขอบคุณสำหรับข้อเสนอครับพี่สาวซู... แต่ข้ากลัวว่าไฟธาตุหยางของข้าจะรุนแรงเกินไป จนเผาพี่สาวไหม้เกรียมเอานะสิ"
ซูเม่ยชะงัก นางมองตาเขาแล้วหัวเราะคิกคัก
"อุ๊ยตาย... ปากดีเสียด้วย ข้าชอบเด็กดื้อนะ... เอาล่ะ ไม่แกล้งแล้ว อยากได้วิชาแบบไหนล่ะ?"
"วิชากระบี่ที่เน้นความเร็วและการทำลายล้าง... และวิชาตัวเบาที่ไร้ร่องรอย"
"อืม..." ซูเม่ยเดินไปที่ชั้นวางด้านในสุด นางหยิบตำราเก่าคร่ำครึสองเล่มออกมา ปัดฝุ่นจนฟุ้ง
"เล่มแรก... 'เจ็ดก้าวภูตพราย' (วิชาตัวเบาระดับนภาขั้นต้น) ฝึกยากมาก แต่ถ้าสำเร็จ เจ้าจะเคลื่อนไหวได้เหมือนวิญญาณ แม้แต่เงาก็ตามไม่ทัน"
"เล่มที่สอง... 'เพลงกระบี่อสุราไร้ใจ' (วิชากระบี่ระดับนภาขั้นกลาง) มันเป็นวิชาต้องห้ามที่ถูกลืม เพราะคนฝึกส่วนใหญ่ถ้าจิตไม่แข็งพอ จะถูกจิตสังหารในกระบี่ครอบงำจนเป็นบ้า... แต่ข้าเห็นแววตาอำมหิตของเจ้าแล้ว คิดว่าเจ้าคงเอาอยู่"
ฉินเทียนรับตำราทั้งสองเล่มมา
ทันทีที่สัมผัสตำรา 'อสุราไร้ใจ' เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง
'วิชานี้... คล้ายกับวิถีมารของข้า มันเน้นการระเบิดจิตสังหารเพื่อเพิ่มพลังโจมตี'
"ข้าเอาสองเล่มนี้"
"ตาถึงนี่" ซูเม่ยยิ้มหวาน นางยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน "ถ้าฝึกไม่เข้าใจ... มาหาพี่สาวที่ห้องพักได้ทุกเมื่อนะจ๊ะ ประตูไม่ได้ล็อก"
ฉินเทียนยิ้มแห้งๆ รีบขอตัวลา
ผู้หญิงคนนี้อันตรายกว่าสัตว์อสูรระดับ 7 เสียอีก!
ฉินเทียนกลับมาที่ที่พักซึ่งถูกจัดเตรียมไว้ให้ เป็นบ้านหลังเล็กริมลำธารที่เงียบสงบ
เย่ชิงเสวี่ยรอเขาอยู่แล้ว
"ได้ของดีมาไหม?" นางถาม
ฉินเทียนโชว์ตำราให้ดู
เย่ชิงเสวี่ยพยักหน้า "เจ็ดก้าวภูตพราย เป็นวิชาที่ดี ส่วนอสุราไร้ใจ... มันเป็นวิชาที่ดัดแปลงมาจากวิชามารโบราณ เหมาะกับเจ้ามาก"
"ข้าจะเริ่มฝึกเดี๋ยวนี้"
ฉินเทียนนั่งลงขัดสมาธิ
แต่เย่ชิงเสวี่ยส่ายหน้า "ถ้าฝึกแบบปกติ กว่าจะบรรลุขั้นต้นคงใช้เวลาเป็นเดือน... เจ้ามีเวลาไม่มาก"
นางหยิบ "ป้ายหยกสีดำ" ออกมา
"ลองส่งพลังของเจ้าเข้าไปในป้ายนี้สิ"
ฉินเทียนทำตาม
วูบ!
ทันใดนั้น สติของเขาถูกดึงเข้าไปในมิติสีขาวโพลน
ที่นี่ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีพื้นดิน มีเพียงความว่างเปล่า และ... เวลาที่ไหลช้ากว่าภายนอก 10 เท่า!
"นี่มัน... มิติกาลเวลา!?" ฉินเทียนตกตะลึง ของวิเศษระดับนี้แม้แต่ในตำนานยังหาได้ยากยิ่ง
เสียงของเย่ชิงเสวี่ยดังเข้ามาในจิตสำนึก
'ป้ายนี้เป็นสมบัติระดับสวรรค์ มันสร้างมิติจำลองจิตใจได้ เจ้าสามารถฝึกฝนในนี้ได้ 10 วัน เท่ากับโลกภายนอก 1 วัน... แต่เจ้าจะเหนื่อยล้าทางจิตใจจริงๆ จงใช้อย่างระวัง'
"เยี่ยมไปเลย!"
ฉินเทียนไม่รอช้า เขาเริ่มร่ายรำเพลงกระบี่อสุราไร้ใจในมิติสีขาว
กระบวนท่าที่ 1 : ตัดชีพจร
กระบวนท่าที่ 2 : ผ่าวิญญาณ
กระบวนท่าที่ 3 : อสุราคำราม
ร่างเงาของฉินเทียนนับสิบร่างปรากฏขึ้นซ้อนทับกัน เสียงกระบี่แหวกอากาศดังหวีดหวิว
เขาฝึก... ฝึก... และฝึก
ตายในจินตนาการนับพันครั้ง ล้มเหลวนับหมื่นครั้ง
แต่ด้วยพรสวรรค์ระดับนภา และความช่วยเหลือจากมิติกาลเวลา พัฒนาการของเขาจึงก้าวกระโดดอย่างน่ากลัว
...
10 วันผ่านไปในโลกภายนอก
ตูม!
ประตูบ้านพักของฉินเทียนระเบิดออก
ร่างของชายหนุ่มเดินออกมาพร้อมกับกลิ่นอายที่เปลี่ยนไป
ผมของเขายาวขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบดุจใบมีดรัศมีพลังของเขาเสถียรอยู่ที่ "ครึ่งก้าวปรมาจารย์ (ขั้น 6 สมบูรณ์)" และพร้อมจะทะลวงขั้น 7 ได้ทุกเมื่อ
เขาชักกระบี่ไม้ออกมา แล้วตวัดเบาๆ ไปที่ก้อนหินยักษ์หน้าบ้าน
ชิ้ง...
ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีฝุ่นฟุ้ง
แต่ก้อนหินนั้น... ค่อยๆ เลื่อนไถลออกจากกันเป็นสองซีก รอยตัดเรียบเนียนราวกับกระจก!
"สำเร็จ... ขั้นต้นของอสุราไร้ใจ"
ในขณะที่ฉินเทียนกำลังเก็บตัวฝึกวิชา
ข่าวเรื่อง "ศิษย์ใหม่ผู้หยิ่งยโส" ได้แพร่กระจายไปทั่วสำนัก
กลุ่มภาคีนภา ซึ่งเป็นกลุ่มอิทธิพลของศิษย์สายในที่นำโดย จ้าวเฟิง
"ศิษย์พี่จ้าว... เราจะทำยังไงกับมันดี?" ลูกสมุนถาม
จ้าวเฟิงที่นั่งหน้าบึ้ง แสยะยิ้มชั่วร้าย
"อีก 3 วันจะมีงานเลี้ยงสังสรรค์ศิษย์ใหม่ประจำปี... ที่นั่นเราจะท้าประลองมัน แต่คราวนี้ข้าจะไม่ลงมือเอง"
เขาหันไปมองชายร่างยักษ์ที่นั่งลับขวานอยู่มุมห้อง
"ไท่ซาน... เจ้าสนใจจะยืดเส้นยืดสายหน่อยไหม? ข้าได้ยินว่าเจ้าอยากได้โอสถทะลวงปราณระดับ 3 ไม่ใช่รึ?"
ชายร่างยักษ์ ไท่ซาน (อันดับ 10 ของศิษย์สายใน - พลังระดับครึ่งก้าวปรมาจารย์ ) เงยหน้าขึ้น
"แค่หักกระดูกมันใช่ไหม?"
"ใช่... หักให้ละเอียด แล้วข้าจะให้โอสถเจ้า"
...
วันงานเลี้ยงสังสรรค์ศิษย์ใหม่
ลานกว้างหน้าหอประชุมถูกจัดเป็นงานเลี้ยงโต๊ะจีน มีศิษย์นับร้อยมาร่วมงาน
ฉินเทียนเดินเข้ามาในงานพร้อมกับมู่หลาน ทันทีที่เขาปรากฏตัว เสียงพูดคุยก็เงียบลง สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขา ทั้งชื่นชม อิจฉา และเกลียดชัง
"นั่นไง ฉินเทียน คนที่หักหน้าศิษย์พี่จ้าวเฟิง"
"หล่อเหลาเอาการนี่นา มิน่าศิษย์พี่หญิงมู่ถึงติดแจ"
ฉินเทียนหาที่นั่งเงียบๆ ที่มุมห้อง เขาไม่ชอบงานสังคมจอมปลอมแบบนี้ แต่มาเพราะมู่หลานขอร้อง
แต่ยังไม่ทันจะได้กินไก่นึ่งสมุนไพร
เงาร่างขนาดมหึมาก็มาบดบังแสงไฟตรงหน้าเขา
ตึง!
ขวานยักษ์หนัก 800 จิน ถูกกระแทกลงบนโต๊ะอาหารของฉินเทียน จนจานชามแตกกระจาย น้ำซุปกระเด็นเลอะเสื้อเขา
"เจ้าคือฉินเทียนสินะ?"
ไท่ซานถามเสียงทุ้มต่ำ ก้มหน้ามองฉินเทียนเหมือนมองมด
"ข้าชื่อไท่ซาน... ข้าได้ยินว่าเจ้าเก่งนัก... ข้าขอท้าประลองกับเจ้าเดี๋ยวนี้! เดิมพันด้วยขาคนละข้าง!"
ฉินเทียนค่อยๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำซุปออกจากเสื้ออย่างใจเย็น
เขาถอนหายใจยาวเหยียด
"ข้าแค่อยากจะกินข้าวดีๆ... ทำไมต้องมีแมลงวันตัวใหญ่ๆ มาตอมด้วยนะ?"
เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับไท่ซาน
"ไท่ซานสินะ? ข้าไม่รับคำท้า..."
"ฮ่าๆๆ! กลัวสินะ! ไอ้ขี้ขลาด!" จ้าวเฟิงที่ยืนดูอยู่ตะโกนเยาะเย้ย
"...เพราะข้าไม่อยากทำร้ายคนพิการทางสมอง" ฉินเทียนพูดต่อจนจบประโยค
"แต่ถ้าเจ้าอยากเจ็บตัวนัก... ข้าจะสนองให้ แต่ข้าขอเปลี่ยนเดิมพัน"
ฉินเทียนลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่จ้าวเฟิง
"ถ้าข้าชนะเจ้าไท่ซานได้... เจ้าจ้าวเฟิง ต้องถอดเสื้อผ้าวิ่งรอบสำนัก 10 รอบ พร้อมตะโกนว่า 'ข้าเป็นหมูตอน' ...กล้าไหม?"
"ไอ้...!!" จ้าวเฟิงหน้าเขียวคล้ำ
แต่ไท่ซานคำรามลั่น "ตกลง! ข้าจะทุบเจ้าให้แหลกคามือ เดี๋ยวนี้!"
ไท่ซานง้างขวานยักษ์เตรียมฟาด
ฉินเทียนแสยะยิ้ม... ได้เวลาทดสอบวิชา 'อสุราไร้ใจ' แล้ว!
"ย๊ากกกกก!"
ไท่ซาน คำรามลั่นจนแก้วหูคนรอบข้างแทบแตก เขาไม่รอสัญญาณเริ่มการประลอง ขวานยักษ์หนัก 800 จินในมือถูกเหวี่ยงออกไปในแนวขวาง เกิดเสียงหวีดหวิวแหวกอากาศรุนแรงราวกับพายุคลั่ง
แรงลมจากการเหวี่ยงขวานเพียงอย่างเดียว ก็ทำให้โต๊ะเก้าอี้ไม้ในรัศมี 5 เมตรแตกกระจุยเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
"ตายซะ!"
ตูม!
คมขวานฟาดลงตรงตำแหน่งที่ฉินเทียนยืนอยู่ พื้นหินแกร่งยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึก ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว
"ฮ่าๆๆๆ! เป็นไงล่ะ! เละเป็นโจ๊กไปแล้วมั้ง!" จ้าวเฟิงหัวเราะร่าด้วยความสะใจ
แต่ทว่า... เมื่อฝุ่นจางลง
ในหลุมนั้นกลับว่างเปล่า!
"ช้า..."
เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นที่ข้างหูของไท่ซาน
ขนทั่วร่างของยักษ์ใหญ่ลุกชันด้วยความสยองเกล้า เขาหันขวับไปมองด้านหลัง
เห็นเพียง "เงาตกค้าง" จางๆ ที่กำลังเลือนหายไป
วิชาตัวเบา : เจ็ดก้าวภูตพราย!
ฉินเทียนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ดวงตาของระดับนักรบมองตามไม่ทัน เขาไปปรากฏตัวอยู่บนขื่อคานไม้ใต้หลังคาหอประชุม มือข้างหนึ่งถือจอกเหล้าที่ฉกมาจากโต๊ะข้างๆ จิบอย่างสบายอารมณ์
"ขวานของเจ้าหนักดี... แต่ถ้าตีไม่โดน มันก็แค่แท่งเหล็กถ่วงน้ำหนัก" ฉินเทียนเยาะเย้ย
"ไอ้หนูสกปรก! ลงมาสู้กันซึ่งๆ หน้าสิวะ!"
ไท่ซานโมโหจนหน้าแดง เขาโคจรลมปราณธาตุดิน หุ้มร่างกายด้วยเกราะหินหนาเตอะ
"วิชาปฐพี : กายาหินผา!"
ผิวหนังของเขากลายเป็นสีเทาเข้ม แข็งแกร่งดุจกำแพงเมือง ตอนนี้ต่อให้ฉินเทียนฟันโดน ก็คงไม่ระคายผิว
"อยากสู้ซึ่งๆ หน้า? ได้..."
ฉินเทียนโยนจอกเหล้าทิ้ง
เพล้ง!
ทันทีที่จอกเหล้าแตกถึงพื้น ร่างของเขาก็พุ่งดิ่งลงมาดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ
มือขวาคว้าด้าม "กระบี่เหล็กธรรมดา"
ชิ้ง!
บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนไปทันที
อุณหภูมิลดฮวบลงจนหนาวเหน็บ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านออกมาจากร่างของฉินเทียน มันไม่ใช่จิตสังหารธรรมดา แต่มันคือ "เจตจำนงแห่งการทำลายล้าง" ที่ทำให้จิตใจคู่ต่อสู้สั่นไหว
เพลงกระบี่อสุราไร้ใจ กระบวนท่าที่ 1 : ตัดชีพจร!
"เข้ามาเลย!" ไท่ซานยกขวานขึ้นตั้งรับ มั่นใจในเกราะหินของตน
ฉินเทียนไม่ได้ฟันไปที่ขวาน หรือที่เกราะ
ในเสี้ยววินาทีที่ปะทะกัน ดวงตาของเขาเห็นเส้นชีพจรและจุดอ่อนของเกราะหินอย่างชัดเจน
เขาบิดข้อมือเล็กน้อย ปลายกระบี่สั่นระริกด้วยความถี่สูง แทงลอดผ่านช่องว่างเล็กๆ ใต้รักแร้ของไท่ซาน!
ฉึก!
"อึก!?"
ไท่ซานเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นพล่านไปทั่วแขนขวา
กระบี่ไม่ได้แทงลึกถึงหัวใจ แต่มัน "ตัดเส้นเอ็นหลัก" ที่ควบคุมแขนขวาจนขาดสะบั้น!
"อ๊ากกกกกก!"
ขวานยักษ์ร่วงหลุดจากมือกระแทกพื้นดัง ตึง!
ไท่ซานกุมไหล่ขวา เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูด เกราะหินบริเวณนั้นแตกละเอียด
"ยังไม่จบ..." ฉินเทียนกล่าวเสียงเย็น
เขาหมุนตัวเตะเข้าที่ข้อพับขาของไท่ซาน ทำให้เจ้ายักษ์คุกเข่าลง
จากนั้น... เขาใช้ด้ามกระบี่กระแทกเข้าที่ท้ายทอย
ปึก!
ร่างมหึมาของไท่ซานล้มคว่ำหน้าลงกับพื้น สลบเหมือดไปในทันที!
เพียง 2 กระบวนท่า... อันดับ 10 ของศิษย์สายใน พ่ายแพ้อย่างหมดรูป!
ความเงียบเข้าปกคลุมหอประชุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่น่าอึดอัดและหวาดกลัวยิ่งกว่าตอนลานทดสอบ
ฉินเทียนโยนกระบี่คืนให้เจ้าของเดิม แล้วเดินไปเช็ดมือกับผ้าปูโต๊ะ
เขาหันไปมอง จ้าวเฟิง ที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางวงล้อมลูกสมุน
"เอาล่ะ... ตาเจ้าแล้ว"
ฉินเทียนยิ้มหวาน "สัญญาต้องเป็นสัญญา... 'ท่านสุนัขจ้าว'"
"มะ... ไม่!" จ้าวเฟิงถอยหลังกรูด หน้าซีดเผือดเหงื่อแตกพลั่ก "ข้าเป็นถึงหลานผู้อาวุโส! ข้าเป็นว่าที่ศิษย์หลัก! ข้าจะทำเรื่องน่าอายแบบนั้นไม่ได้!"
เขาหันไปหาลูกน้อง "พวกเจ้า! จัดการมันสิ! ใครฆ่ามันได้ข้าให้ 1,000 หินวิญญาณ!"
ลูกน้อง 4-5 คนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก... ไม่มีใครกล้าขยับ
ภาพที่ไท่ซานโดนตัดเอ็นในดาบเดียวยังติดตา พวกเขาไม่อยากเป็นรายต่อไป
"ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก"
ฉินเทียนก้าวเข้าไปประชิดตัวจ้าวเฟิง
"จะถอดเอง... หรือจะให้ข้าช่วยถอด? "
"ข้า... ข้า..." จ้าวเฟิงน้ำตาคลอเบ้า เขาหันไปมองรอบๆ หวังจะเห็นใครสักคนช่วยพูด แต่ทุกคนต่างหลบสายตา หรือไม่ก็แอบสมน้ำหน้า
แม้แต่ มู่หลาน ก็ยืนกอดอกมองด้วยสายตาเย็นชา
"นับ 1 ถึง 3" ฉินเทียนชูนิ้วขึ้น
"หนึ่ง..."
จิตสังหารสีแดงจางๆ เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างปีศาจข้างหลังฉินเทียน
"สอง..."
"ยอมแล้ว! ข้ายอมแล้ว!"
จ้าวเฟิงกรีดร้องด้วยความกลัวตาย เขารีบปลดสายคาดเอว ถอดเสื้อคลุมหรูหราออก ตามด้วยเสื้อตัวใน... และกางเกง
จนเหลือแต่ตัวล่อนจ้อน ท่ามกลางสายตาของศิษย์นับร้อย ทั้งชายและหญิงที่รีบเอามือปิดตา
"วิ่ง!" ฉินเทียนตวาด "และตะโกนด้วย!"
จ้าวเฟิงกัดฟันจนเลือดซิบ เขาหลับตาปี๋แล้วออกวิ่งไปรอบหอประชุม
"ข้า... ข้าเป็นหมูตอน! ข้าเป็นหมูตอน!"
มู่หลานหันหลังให้ภาพอุจาดตานั้นทันที ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความอายแทน แต่ปากนางกลับเอ่ยเสียงเรียบ "คนไร้สัจจะ... ย่อมสมควรได้รับความอัปยศ เป็นบทเรียนราคาแพง"
เสียงหัวเราะดังครืนใหญ่จากทั่วสารทิศ
"ฮ่าๆๆๆ! ดูนั่นสิ! 'มังกรน้อย' ของศิษย์พี่จ้าวเล็กนิดเดียวเอง!"
"สมน้ำหน้า! ชอบรังแกคนอื่นดีนัก!"
จ้าวเฟิงวิ่งครบ 10 รอบด้วยความเร็วแสง ก่อนจะคว้าเสื้อผ้าแล้ววิ่งหนีออกจากหอประชุมไปพร้อมกับเสียงร้องไห้โฮ
ชื่อเสียงที่สั่งสมมานับสิบปี... พังทลายลงในค่ำคืนเดียว
ฉินเทียนมองตามหลังไปด้วยสายตาเรียบเฉย
"จำความอัปยศนี้ไว้จ้าวเฟิง... ความแค้นจะทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น แล้วกลับมาให้ข้าเหยียบย่ำอีกครั้ง"
งานเลี้ยงจบลงด้วยความโกลาหล แต่ฉินเทียนกลับกลายเป็นดาวเด่นที่ทุกคนเกรงขาม
เขาเดินกลับที่พักพร้อมกับมู่หลานและเย่ชิงเสวี่ย
"เจ้าทำเกินไปหน่อยนะ" มู่หลานเตือนด้วยความเป็นห่วง "จ้าวเฟิงเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น และปู่ของเขา... ผู้อาวุโสจ้าวเหยียน จะต้องหาทางเล่นงานเจ้าแน่ ในการประลอง 4 นิกายที่จะถึงนี้"
"ข้าชอบให้ศัตรูเกลียดข้า" ฉินเทียนยักไหล่ "ยิ่งพวกมันโกรธ พวกมันยิ่งเผยจุดอ่อน"
เมื่อแยกทางกับมู่หลาน
ฉินเทียนและเย่ชิงเสวี่ยเดินกลับมาถึงบ้านพักริมลำธาร
บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงบ แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำ
"วิชาอสุราไร้ใจของเจ้า... ยังขาดความละเอียด"
เย่ชิงเสวี่ยเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นางนั่งลงบนโขดหิน ถอดผ้าคลุมหน้าออกรับลมเย็น เผยให้เห็นใบหน้างามล่มเมือง
"เจ้าเน้นจิตสังหารมากเกินไป จนเกือบจะเสียการควบคุม ถ้าคู่ต่อสู้มีจิตแข็งแกร่งกว่าเจ้า เจ้าจะถูกสะท้อนกลับจนธาตุไฟเข้าแทรก"
"ข้าพยายามแล้ว..." ฉินเทียนถอนหายใจ นั่งลงข้างๆ นาง "แต่ความแค้นในใจข้ามันรุนแรงเกินกว่าจะกดข่ม"
เย่ชิงเสวี่ยหันมามองเขา แววตาสีแดงอ่อนลงเล็กน้อย
นางยื่นมือขาวผ่องมาแตะที่หน้าผากของเขา
"งั้นให้ข้าช่วย..."
วิ้ง...
ไอเย็นบริสุทธิ์จากนิ้วของนางไหลเข้าสู่จุดหว่างคิ้วของฉินเทียน
มันเหมือนน้ำเย็นที่ราดรดลงบนกองไฟ ความร้อนรุ่มและความบ้าคลั่งในจิตใจของเขาค่อยๆ สงบลง
ฉินเทียนรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด เขาเผลอมองใบหน้าของนางในระยะประชิด... ขนตายาวงอน ผิวเนียนละเอียด และริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ
"ขอบคุณ..." ฉินเทียนกระซิบ
บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพู...
แต่ทว่า...
บนยอดไม้สูงไกลออกไป
มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองลงมาอย่างเงียบเชียบ
ชายหนุ่มสวมหน้ากากสีเงิน ชุดสีดำกลืนไปกับรัตติกาล บนอกเสื้อปักลาย "กระบี่โลหิต" (สัญลักษณ์ของหน่วยลงทัณฑ์ลับของสำนัก)
"ฉินเทียน... ผู้สืบทอดที่ท่านประมุขเลือก..."
ชายหน้ากากเงินพึมพำ
"น่าสนใจ... จิตสังหารของมันคล้ายกับ 'ท่านผู้นั้น' ยิ่งนัก... ข้าต้องรายงานเรื่องนี้ให้นายเหนือหัวทราบ"
ฟุ่บ!
ร่างนั้นหายวับไปกับสายลม ทิ้งไว้เพียงใบไม้ที่ถูกตัดขาดเป็นสองท่อน
ฉินเทียนชะงัก เขารู้สึกถึงสายตาเมื่อครู่ แต่เมื่อหันไปมองกลับไม่พบอะไร
"มีอะไรหรือ?" เย่ชิงเสวี่ยถาม
"เปล่า..." ฉินเทียนส่ายหน้า แววตากลับมาคมกริบอีกครั้ง
"ดูเหมือนว่า... ชีวิตในสำนักนี้ จะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดเสียแล้ว"