เทือกเขากระบี่สวรรค์
หลังจากเดินทางรอนแรมมาสองวันเต็ม ในที่สุดภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏแก่สายตาของคณะเดินทาง
มันไม่ใช่เพียงภูเขาธรรมดา แต่เป็นยอดเขาสูงชันเสียดฟ้า 9 ยอด ที่ตั้งตระหง่านราวกับกระบี่ยักษ์ 9 เล่มที่ปักลงมาจากสวรรค์ รอบยอดเขามีเมฆหมอกสีขาวบริสุทธิ์ลอยวนเวียน และที่น่าอัศจรรย์คือมี "เกาะลอยฟ้า" ขนาดเล็กนับร้อยเกาะลอยอยู่รอบๆ ยอดเขาหลัก ถูกเชื่อมต่อด้วยโซ่ตรวนขนาดยักษ์และสะพานสายรุ้ง
พลังวิญญาณฟ้าดินในบริเวณนี้หนาแน่นกว่าในเมืองเมฆาล่องลอยถึง 10 เท่า! เพียงแค่หายใจเข้า ก็รู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างเปิดออกรับพลัง
"ยินดีต้อนรับสู่สำนักนิกายกระบี่สวรรค์!"
มู่หลาน กล่าวด้วยความภาคภูมิใจ นางชี้ไปที่ประตูหินขนาดมหึมาที่ตีนเขา ซึ่งสลักคำว่า 'กระบี่พิทักษ์ธรรม' เอาไว้ด้วยลายมือที่ทรงพลัง "นี่คือบ้านของพวกเรา และเป็น 1 ใน 4 ขั้วอำนาจใหญ่ของแคว้นอัคคีพิโรธ"
ฉินเทียนมองดูความยิ่งใหญ่นั้นด้วยสายตาเรียบเฉย
ในความทรงจำของ จอมมารบรรพกาล ที่เขาได้รับมา เขาเคยเห็นวิหารลอยฟ้าที่ทำจากทองคำทั้งหลัง หรือดวงดาวที่ถูกดัดแปลงเป็นป้อมปราการมาแล้ว ดังนั้นภาพตรงหน้าจึงไม่ได้ทำให้เขาตื่นเต้นมากนัก
"ก็ไม่เลว..." เขาพึมพำ "อย่างน้อยพลังวิญญาณก็พอให้ข้าหายใจได้คล่องคอหน่อย"
เย่ชิงเสวี่ยที่เดินอยู่ข้างๆ ภายใต้ผ้าคลุมหน้า สังเกตปฏิกิริยาของเขาแล้วลอบยิ้ม
"อย่าทำตัวเย่อหยิ่งจนเกินไปนักล่ะ... ที่นี่มีค่ายกลป้องกันหนาแน่น หากเจ้าเผลอปล่อยจิตสังหารออกมา ค่ายกลอาจทำงานโจมตีเจ้าได้"
"ข้ารู้ลิมิตน่า..." ฉินเทียนกระซิบตอบ
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูสำนัก ศิษย์เฝ้าประตูในชุดสีขาวรีบเข้ามาทำความเคารพมู่หลาน
"ศิษย์พี่หญิงมู่! ท่านกลับมาแล้ว... เอ๊ะ? แล้วศิษย์คนอื่นๆ ล่ะขอรับ?"
สีหน้าของมู่หลานหม่นหมองลงทันที
"เราถูกอสรพิษอัสนีม่วงโจมตี... สูญเสียศิษย์น้องไปหลายคน" นางกัดริมฝีปาก "ข้าต้องรีบไปรายงานภารกิจที่หอภารกิจและส่งมอบสมุนไพร ส่วนท่านฉินเทียน..."
นางผายมือมาทางฉินเทียน
"เขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเรา และมีความประสงค์จะเข้าร่วมการทดสอบเป็นศิษย์สำนัก ข้าจะพาเขาไปที่ 'ลานทดสอบศิลาจิตกระบี่'"
"เข้าร่วมทดสอบ?" ยามเฝ้าประตูมองสภาพมอมแมมของฉินเทียน ด้วยสายตาดูแคลนเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทางเกรงใจของมู่หลาน พวกเขาก็ไม่กล้าปากเสีย
"เชิญขอรับ! วันนี้เป็นวันเปิดรับสมัครศิษย์นอกสำนักรอบพิเศษพอดี"
กลุ่มของมู่หลานพาฉินเทียนเดินผ่านประตูใหญ่ เข้าสู่ลานกว้างชั้นนอก
ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนนับพัน ทั้งศิษย์สวมชุดสีเทา และคนหนุ่มสาวจากตระกูลต่างๆ ที่มารอรับการทดสอบ เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ดังไปทั่ว
แต่ทันทีที่มู่หลานปรากฏตัว ฝูงชนก็แหวกทางให้อย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะความเคารพเพียงอย่างเดียว แต่เพราะนางเป็นศิษย์สายในที่มีพรสวรรค์
"โอ้... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ศิษย์น้องมู่หลานนี่เอง"
เสียงยียวนกวนประสาทดังขึ้นขัดจังหวะ
ชายหนุ่มร่างผอมสูง ใบหน้าขาวซีดเหมือนคนติดยา แต่สวมชุดหรูหราสีน้ำเงินเข้ม เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับลูกสมุนอีก 4-5 คน ในมือของเขาถือพัดจีบที่ทำจากเหล็กกล้า
มู่หลานชะงัก สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นรังเกียจอย่างปิดไม่มิด
"จ้าวเฟิง..." มู่หลานกดเสียงต่ำ นัยน์ตาฉายแวว
"ได้ข่าวว่าพาศิษย์น้องออกไปตายเกือบหมด เพื่อไปเอา 'บัวอัสนีทมิฬ' งั้นรึ?" จ้าวเฟิงหุบพัดดัง พับ เดินเข้ามาใกล้อย่างถือดี "ไหนล่ะของ? เอามาให้ข้าดูหน่อยซิ ว่าคุ้มค่ากับชีวิตศิษย์น้องที่ตายไปไหม?"
"มันไม่ใช่เรื่องของเจ้า!"
ตูม!
มู่หลานระเบิดพลังระดับ "ครึ่งก้าวปรมาจารย์" ออกมาทันที แรงกดดันที่หนักอึ้งกระแทกใส่ร่างของจ้าวเฟิงจนเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว หน้าซีดเผือด
"อย่าลามปามให้มากนัก จ้าวเฟิง!" มู่หลานจ้องหน้าด้วยสายตาคมกริบ "ข้าเคารพผู้อาวุโสจ้าวที่เป็นปู่ของเจ้า ไม่ได้แปลว่าข้าต้องเกรงกลัวศิษย์ระดับนักรบอย่างเจ้า!"
จ้าวเฟิงกัดฟันกรอด ขาสั่นพั่บๆ จากแรงกดดันที่เหนือชั้นกว่า เขาตระหนักได้ทันทีว่าสู้ไม่ได้ แต่เขากลับแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา
"เก่ง... เก่งมากศิษย์พี่หญิง" จ้าวเฟิงปัดฝุ่นที่เสื้อ "เจ้าตบข้าได้ตอนนี้เลย... แต่เจ้าอย่าลืมนะ ว่าใครเป็นคนเซ็นอนุมัติ 'แต้มผลงาน' และ 'โอสถรักษา' ให้กับศิษย์ในสังกัดเจ้า?"
มู่หลานชะงัก พลังกดดันของนางค่อยๆ ลดลง
"ถ้าเจ้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายเล็บ..." จ้าวเฟิงยื่นหน้าเข้ามาขู่กระซิบ "ข้าสาบานว่าศิษย์น้องที่เหลือของเจ้า จะไม่ได้ส่วนแบ่งทรัพยากรแม้แต่แดงเดียว และภารกิจครั้งนี้... ข้าจะให้ปู่ตีค่าเป็น 'ล้มเหลว' ทั้งหมด!"
"เจ้า... ไอ้คนสารเลว!" มู่หลานกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางโกรธจนตัวสั่น แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะชีวิตของศิษย์น้องที่เหลือฝากไว้กับทรัพยากรเหล่านั้น
นางจำต้องข่มกลั้นโทสะ ยอมลดท่าทีแข็งกร้าวลงเพื่อส่วนรวม
จ้าวเฟิงหัวเราะร่าเมื่อเห็นท่าทีจำยอมของนาง "ฮ่าๆๆ! ดี! รู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง!"
สายตาของเขาจึงเหลือบไปเห็นฉินเทียน...
"แล้วนั่นมันตัวอะไร? ขอทานที่ไหนหลุดเข้ามาในเขตสำนักศักดิ์สิทธิ์?" จ้าวเฟิงชี้พัดไปที่หน้าฉินเทียน "เฮ้ย! เจ้าสวะเสื้อขาด ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า กลิ่นตัวเจ้ามันเหม็นสาบ!"
ฉินเทียนหยุดแคะหู เขาเป่านิ้วเบาๆ แล้วหันไปถามเย่ชิงเสวี่ย
"นี่... ที่นี่เขาคัดคนเข้าสำนักที่ 'ปาก' หรือที่ 'ฝีมือ' กันแน่? ทำไมหมาเห่าเสียงดังจัง?"
"อุ๊บ..." เย่ชิงเสวี่ยหลุดขำออกมาเบาๆ ภายใต้ผ้าคลุม
ความเงียบเข้าปกคลุมลานกว้าง
ทุกคนอ้าปากค้าง
ชายพเนจรคนนี้... กล้าด่าจ้าวเฟิง หลานชายผู้อาวุโส ว่าเป็น 'หมา'!?
ใบหน้าของจ้าวเฟิงแดงก่ำด้วยความโกรธ เส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ
"เจ้า... เจ้ากล้าด่าข้า?"
เขาปลดปล่อยพลังกดดันระดับ "นักรบ ขั้น 9 (สูงสุด)" ออกมา
"ดี! วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเป็นยังไง! ข้าจะหักแขนขาเจ้า แล้วโยนลงเขาไปเป็นอาหารแร้ง!"
"หยุดนะจ้าวเฟิง!" มู่หลานรีบกางแขนบังฉินเทียนไว้ "เขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้า! และเขากำลังจะเข้ารับการทดสอบเข้าสำนัก เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำร้ายว่าที่ศิษย์ใหม่!"
"ผู้มีพระคุณ? ฮ่าๆๆๆ!" จ้าวเฟิงหัวเราะลั่น "สภาพยาจกแบบนี้เนี่ยนะ? ช่วยชีวิตเจ้า? เจ้าคงจะเสียสติไปแล้วมู่หลาน... หรือว่าเจ้าแอบมีสัมพันธ์กับมัน เลยกุเรื่องขึ้นมา?"
"เจ้า!!" มู่หลานโกรธจนตัวสั่น
ฉินเทียนวางมือบนไหล่มู่หลาน ดันนางออกไปด้านข้างเบาๆ
"แม่นางมู่... ไม่ต้องห่วง หมาเห่าใบตองแห้ง ข้าไม่ถือสา"
ฉินเทียนก้าวออกมาเผชิญหน้ากับจ้าวเฟิง
"เจ้าบอกว่าข้าเป็นขยะ... งั้นมาพนันกันไหม?"
"พนัน?" จ้าวเฟิงเลิกคิ้ว
"ข้ากำลังจะเข้าทดสอบกับศิลาจิตกระบี่..." ฉินเทียนชี้ไปที่แท่นหินสีดำขนาดใหญ่กลางลาน "ถ้าผลการทดสอบของข้า 'ต่ำกว่า' ระดับที่เจ้าเคยทำได้... ข้าจะยอมตัดแขนตัวเองมอบให้เจ้า แล้วไสหัวไป"
"แต่ถ้าข้าทำได้ 'สูงกว่า'..."
ฉินเทียนแสยะยิ้มเย็น
"...เจ้าต้องคุกเข่าโขกหัวขอขมาแม่นางมู่ 3 ครั้ง แล้วเรียกตัวเองว่า 'สุนัขจ้าว' ตลอดทั้งวัน... กล้าไหม?"
ฝูงชนฮือฮา
"เจ้าหมอนี่บ้าไปแล้ว!"
"จ้าวเฟิงมีพรสวรรค์ระดับ 'สีเขียวเข้ม' เชียวนะ! ในรอบ 10 ปีมีไม่กี่คนหรอกที่จะทำได้!"
"มันเอาแขนไปทิ้งชัดๆ!"
จ้าวเฟิงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม
"น่าสนใจ... ไอ้โง่ที่รนหาที่ตาย ข้ารับคำท้า! เตรียมมีดไว้ตัดแขนตัวเองได้เลย!"
การทดสอบเริ่มขึ้นทันที เพื่อเป็นสักขีพยานในการเดิมพันเลือด
ผู้ดูแลลานทดสอบ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าลำบากใจ แต่ก็ขัดจ้าวเฟิงไม่ได้
"การทดสอบศิลาจิตกระบี่ แบ่งเกณฑ์วัดค่าพรสวรรค์และความเข้ากันได้กับวิถีกระบี่เป็น 7 สี" ผู้ดูแลประกาศ
"ขาว (ต่ำ) -> แดง (กลาง) -> ส้ม (สูง) -> เหลือง (ยอดเยี่ยม) -> เขียว (อัจฉริยะ) -> ฟ้า (นภา) -> ม่วง (ตำนาน)"
"จ้าวเฟิงเคยทำได้ที่ระดับ สีเขียวเข้ม... ซึ่งถือว่าเป็นว่าที่ศิษย์หลักในอนาคต"
ฉินเทียนเดินขึ้นไปบนแท่นหินอย่างช้าๆ
เขารู้สึกได้ถึงสายตาดูถูกเหยียดหยามนับพันคู่ และสายตาเป็นห่วงของมู่หลาน
เย่ชิงเสวี่ยส่งกระแสจิตมาเตือน
'ฉินเทียน... อย่าใช้พลังโกลาหล มันจะทำให้ศิลาแตกหรือกลายเป็นสีดำทมิฬ ซึ่งจะทำให้เจ้าถูกเพ่งเล็งว่าเป็นมาร... จงใช้วิชาเก้าตะวันผลาญฟ้าที่เจ้าเพิ่งฝึก'
'รับทราบ' ฉินเทียนตอบกลับในใจ
เขาวางฝ่ามือขวาลงบนศิลาเย็นเฉียบ
"ดูซิว่า... พลังของแม่ข้า จะเจ๋งแค่ไหน"
ฉินเทียนเริ่มโคจรลมปราณตามเคล็ดวิชา "เก้าตะวันผลาญฟ้า"
พลังหยางบริสุทธิ์ที่ร้อนแรงดุจดวงอาทิตย์ถูกส่งผ่านฝ่ามือเข้าไปในศิลา
วิ้ง...
แสงสีขาวปรากฏขึ้น... แล้วเปลี่ยนเป็นสีแดงในพริบตา
จ้าวเฟิงยังคงยิ้มเยาะ "แค่สีแดง... ขยะก็คือขยะ"
วูบ!
แสงเปลี่ยนเป็นสีส้ม... และสีเหลืองอย่างรวดเร็ว!
รอยยิ้มของจ้าวเฟิงเริ่มแข็งค้าง
วูบ!
สีเขียว!
"เท่ากับข้าแล้ว!?" จ้าวเฟิงตะโกน "เป็นไปไม่ได้!"
แต่แสงยังไม่หยุด... มันเข้มขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็น สีเขียวมรกต
และในวินาทีต่อมา...
เสียงหวีดหวิวเหมือนนกยักษ์ร้องคำรามดังออกมาจากศิลา
อุณหภูมิรอบลานทดสอบพุ่งสูงขึ้น
วาบ!!!
แสงสี "ฟ้าคราม" สว่างจ้าบาดตา! พุ่งขึ้นเป็นลำแสงเสียดฟ้าทะลุเมฆ!
ระดับนภา!
"สีฟ้า! ระดับนภา!"
ฉินเทียนมองลำแสงสีฟ้าที่พุ่งเสียดฟ้าด้วยแววตาเป็นประกาย 'ท่านแม่... นี่คือของขวัญชิ้นแรกที่ท่านมอบให้ข้าสินะ... พลังแห่งเก้าตะวันที่สยบทุกสิ่ง'
"สวรรค์! นี่มันระดับเดียวกับท่านประมุขสำนักตอนหนุ่มๆ เลยนะ!"
"สัตว์ประหลาด! มันเป็นสัตว์ประหลาด!"
ผู้ดูแลลานทดสอบมือไม้สั่น ทำสมุดบันทึกร่วงพื้น
มู่หลานเอามือปิดปาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความดีใจ
แต่ฉินเทียนยังไม่หยุด...
เขาแอบส่ง "จิตแห่งกระบี่" ของตัวเองเข้าไปผสมเล็กน้อย เพียงแค่เสี้ยวเดียว
ศิลาเริ่มสั่นสะเทือน... รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น
แสงสีฟ้าเริ่มมีประกาย "สีม่วง" เจือปน!
'พอแค่นี้เดี๋ยวเด่นเกิน' ฉินเทียนรีบชักมือออก
แสงค่อยๆ จางลง เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่ได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก
ฉินเทียนหันกลับมามองจ้าวเฟิงที่ยืนหน้าซีดเผือดเหมือนศพ ขาสั่นพั่บๆ จนยืนไม่อยู่
เขายิ้มหวาน
"สีฟ้า... น่าจะชนะสีเขียวของเจ้านะ?"
เขาเดินเข้าไปหาจ้าวเฟิงทีละก้าว เสียงฝีเท้าดังก้องในใจคนฟัง
"เอาล่ะ... ท่านสุนัขจ้าว... ถึงเวลาจ่ายหนี้พนันแล้ว"
"ไม่... เป็นไปไม่ได้... เครื่องทดสอบต้องพังแน่ๆ!" จ้าวเฟิงตะโกนเสียงหลง ถอยหลังกรูด "ข้าไม่ยอมรับ! ข้าคือหลานผู้อาวุโส! เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งข้า!"
"งั้นรึ?"
ฉินเทียนหรี่ตาลง
"ศิษย์พี่หญิงมู่... กฎของสำนักว่ายังไงเกี่ยวกับการผิดสัญญาประลอง?"
มู่หลานที่ได้สติกลับมา ยืดอกตอบด้วยความมั่นใจ
"การผิดสัญญาระหว่างศิษย์ ถือเป็นการไร้เกียรติ... คู่กรณีสามารถ 'บังคับ' ให้เป็นไปตามสัญญาได้โดยไม่ผิดกฎ!"
"ขอบคุณ"
สิ้นเสียง ฉินเทียนก็ถีบตัวพุ่งเข้าหาจ้าวเฟิงด้วยความเร็วสูง พื้นหินใต้เท้าแตกร้าวจากแรงระเบิดกล้ามเนื้อ
"เร็วมาก!" จ้าวเฟิงตาเบิกโพลง เขาสัมผัสได้ถึงอันตราย รีบกางพัดเหล็กขึ้นมาป้องกันพร้อมโคจรลมปราณคุ้มกันระดับนักรบขั้นสูงสุด
เคร้ง!
หมัดของฉินเทียนปะทะเข้ากับพัดเหล็กเต็มแรง
"อึก!" จ้าวเฟิงหน้าซีดเผือด แรงกระแทกหนักหน่วงราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบ แขนของเขาสั่นสะท้านจนชาหนึบ พัดเหล็กระดับมนุษย์เกิดรอยยุบลงไป
'แรงบ้าอะไรกัน! นี่มันไม่ใช่นักรบแล้ว! นี่มันสัตว์อสูรในร่างคน!'
จ้าวเฟิงพยายามจะถอยเพื่อทิ้งระยะห่างและใช้วิชาโจมตีระยะไกลที่ถนัด แต่ฉินเทียนไม่เปิดโอกาส
ฉินเทียนใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของจ้าวเฟิงไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก
"จะรีบไปไหน... ท่านสุนัขจ้าว?"
โครม!
ฉินเทียนใช้แรงเหวี่ยงมหาศาล ทุ่มร่างจ้าวเฟิงลงกระแทกพื้น จนเกราะปราณคุ้มกันของจ้าวเฟิงแตกกระจาย!
"อั่ก!" จ้าวเฟิงกระอักเลือด ลมปราณแตกซ่าน หมดสภาพทันที
ฉินเทียนใช้เข่ากดทับกลางหลัง ทำให้จ้าวเฟิงขยับไม่ได้ อยู่ในท่าหมอบคลานเหมือนสุนัข
"โขกหัว!" ฉินเทียนกดหัวจ้าวเฟิงกระแทกพื้น
ปึก!
"หนึ่ง!"
"เจ้า... ข้าจะฆ่า..."
ปึก!
"สอง! อย่าพูดมาก สุนัขต้องเห่า ไม่ใช่พูด"
ปึก!
"สาม!"
หน้าผากของจ้าวเฟิงแตกยับ เลือดอาบหน้า
ฉินเทียนลุกขึ้น แล้วใช้เท้าขยี้หน้าจ้าวเฟิงที่แนบพื้น "สัญญายังไม่จบ... ไหนล่ะเสียงเห่า? หรือต้องให้ข้าตัดลิ้นเจ้าออกมาก่อนถึงจะร้องได้?"
จ้าวเฟิงน้ำตาไหลพรากด้วยความอัปยศ "จะ... เจ้า..."
"ทีหลัง... หัดดูคนให้ออก ว่าใครคือมังกร ใครคือหนอน"
"จำชื่อข้าไว้... ฉินเทียน... นับตั้งแต่วันนี้ ข้าคือฝันร้ายของเจ้า!"
"บังอาจนัก!!"
เสียงตวาดก้องฟ้าดังมาจากยอดเขากลาง
แรงกดดันมหาศาลระดับ "ปรมาจารย์ขั้นสูง" พุ่งตรงมาที่ลานทดสอบ
ร่างของชายชราสวมชุดคลุมสีม่วง เหาะเหินเดินอากาศลงมาด้วยความเร็วสูง
เขาคือ จ้าวเหยียน ปู่ของจ้าวเฟิง!
"ใครกล้ารังแกหลานข้า!"
จ้าวเหยียนเห็นสภาพหลานชายที่เลือดอาบหน้า ก็บันดาลโทสะ ซัดฝ่ามือใส่ฉินเทียนทันทีโดยไม่ถามไถ่
"ตายซะไอ้เด็กเวร!"
ฉินเทียนตาเบิกโพลง พลังระดับปรมาจารย์ขั้นสูงไม่ใช่สิ่งที่เขารับมือได้ง่ายๆ ในตอนนี้
เขากำลังจะชักกระบี่โกลาหลออกมาสู้ตาย
แต่ทันใดนั้น...
ชิ้ง!
กระบี่บินเล่มหนึ่งพุ่งมาจากยอดเขาสูงสุด ตัดผ่านฝ่ามือของจ้าวเหยียนจนสลายไปกลางอากาศ!
พร้อมกับเสียงสตรีที่ทรงอำนาจและเยือกเย็น
"ผู้อาวุโสจ้าว... ท่านคิดจะสังหาร 'อัจฉริยะระดับนภา' ที่สำนักรอคอยมาร้อยปีงั้นรึ?"
จ้าวเหยียนชะงัก สีหน้าซีดเผือดเมื่อจำเสียงนั้นได้
"ทะ... ท่านประมุขสำนัก?"
ร่างของสตรีงามสง่าในชุดขาวบริสุทธิ์ ลอยลงมาจากฟากฟ้า นางมีใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์แต่แววตาลึกล้ำดุจมหาสมุทร
"หลิวหรูเยี่ยน" ประมุขสำนักนิกายกระบี่สวรรค์!
นางมองไปที่ฉินเทียนด้วยแววตาพึงพอใจอย่างมาก
"เด็กคนนี้... ข้าขอรับตัวไว้เอง"