แชร์

บทที่ 6

ผู้เขียน: Baihu
last update วันที่เผยแพร่: 2026-11-08 22:45:18

​เทือกเขากระบี่สวรรค์

​หลังจากเดินทางรอนแรมมาสองวันเต็ม ในที่สุดภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏแก่สายตาของคณะเดินทาง

มันไม่ใช่เพียงภูเขาธรรมดา แต่เป็นยอดเขาสูงชันเสียดฟ้า 9 ยอด ที่ตั้งตระหง่านราวกับกระบี่ยักษ์ 9 เล่มที่ปักลงมาจากสวรรค์ รอบยอดเขามีเมฆหมอกสีขาวบริสุทธิ์ลอยวนเวียน และที่น่าอัศจรรย์คือมี "เกาะลอยฟ้า" ขนาดเล็กนับร้อยเกาะลอยอยู่รอบๆ ยอดเขาหลัก ถูกเชื่อมต่อด้วยโซ่ตรวนขนาดยักษ์และสะพานสายรุ้ง

​พลังวิญญาณฟ้าดินในบริเวณนี้หนาแน่นกว่าในเมืองเมฆาล่องลอยถึง 10 เท่า! เพียงแค่หายใจเข้า ก็รู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างเปิดออกรับพลัง

​"ยินดีต้อนรับสู่สำนักนิกายกระบี่สวรรค์!"

มู่หลาน กล่าวด้วยความภาคภูมิใจ นางชี้ไปที่ประตูหินขนาดมหึมาที่ตีนเขา ซึ่งสลักคำว่า 'กระบี่พิทักษ์ธรรม' เอาไว้ด้วยลายมือที่ทรงพลัง "นี่คือบ้านของพวกเรา และเป็น 1 ใน 4 ขั้วอำนาจใหญ่ของแคว้นอัคคีพิโรธ"

​ฉินเทียนมองดูความยิ่งใหญ่นั้นด้วยสายตาเรียบเฉย

ในความทรงจำของ จอมมารบรรพกาล ที่เขาได้รับมา เขาเคยเห็นวิหารลอยฟ้าที่ทำจากทองคำทั้งหลัง หรือดวงดาวที่ถูกดัดแปลงเป็นป้อมปราการมาแล้ว ดังนั้นภาพตรงหน้าจึงไม่ได้ทำให้เขาตื่นเต้นมากนัก

"ก็ไม่เลว..." เขาพึมพำ "อย่างน้อยพลังวิญญาณก็พอให้ข้าหายใจได้คล่องคอหน่อย"

​เย่ชิงเสวี่ยที่เดินอยู่ข้างๆ ภายใต้ผ้าคลุมหน้า สังเกตปฏิกิริยาของเขาแล้วลอบยิ้ม

"อย่าทำตัวเย่อหยิ่งจนเกินไปนักล่ะ... ที่นี่มีค่ายกลป้องกันหนาแน่น หากเจ้าเผลอปล่อยจิตสังหารออกมา ค่ายกลอาจทำงานโจมตีเจ้าได้"

​"ข้ารู้ลิมิตน่า..." ฉินเทียนกระซิบตอบ

​เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูสำนัก ศิษย์เฝ้าประตูในชุดสีขาวรีบเข้ามาทำความเคารพมู่หลาน

"ศิษย์พี่หญิงมู่! ท่านกลับมาแล้ว... เอ๊ะ? แล้วศิษย์คนอื่นๆ ล่ะขอรับ?"

​สีหน้าของมู่หลานหม่นหมองลงทันที

"เราถูกอสรพิษอัสนีม่วงโจมตี... สูญเสียศิษย์น้องไปหลายคน" นางกัดริมฝีปาก "ข้าต้องรีบไปรายงานภารกิจที่หอภารกิจและส่งมอบสมุนไพร ส่วนท่านฉินเทียน..."

​นางผายมือมาทางฉินเทียน

"เขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเรา และมีความประสงค์จะเข้าร่วมการทดสอบเป็นศิษย์สำนัก ข้าจะพาเขาไปที่ 'ลานทดสอบศิลาจิตกระบี่'"

​"เข้าร่วมทดสอบ?" ยามเฝ้าประตูมองสภาพมอมแมมของฉินเทียน ด้วยสายตาดูแคลนเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทางเกรงใจของมู่หลาน พวกเขาก็ไม่กล้าปากเสีย

"เชิญขอรับ! วันนี้เป็นวันเปิดรับสมัครศิษย์นอกสำนักรอบพิเศษพอดี"

​กลุ่มของมู่หลานพาฉินเทียนเดินผ่านประตูใหญ่ เข้าสู่ลานกว้างชั้นนอก

ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนนับพัน ทั้งศิษย์สวมชุดสีเทา และคนหนุ่มสาวจากตระกูลต่างๆ ที่มารอรับการทดสอบ เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ดังไปทั่ว

​แต่ทันทีที่มู่หลานปรากฏตัว ฝูงชนก็แหวกทางให้อย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะความเคารพเพียงอย่างเดียว แต่เพราะนางเป็นศิษย์สายในที่มีพรสวรรค์

​"โอ้... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ศิษย์น้องมู่หลานนี่เอง"

​เสียงยียวนกวนประสาทดังขึ้นขัดจังหวะ

ชายหนุ่มร่างผอมสูง ใบหน้าขาวซีดเหมือนคนติดยา แต่สวมชุดหรูหราสีน้ำเงินเข้ม เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับลูกสมุนอีก 4-5 คน ในมือของเขาถือพัดจีบที่ทำจากเหล็กกล้า

​มู่หลานชะงัก สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นรังเกียจอย่างปิดไม่มิด

"จ้าวเฟิง..." มู่หลานกดเสียงต่ำ นัยน์ตาฉายแวว

​​"ได้ข่าวว่าพาศิษย์น้องออกไปตายเกือบหมด เพื่อไปเอา 'บัวอัสนีทมิฬ' งั้นรึ?" จ้าวเฟิงหุบพัดดัง พับ เดินเข้ามาใกล้อย่างถือดี "ไหนล่ะของ? เอามาให้ข้าดูหน่อยซิ ว่าคุ้มค่ากับชีวิตศิษย์น้องที่ตายไปไหม?"

​"มันไม่ใช่เรื่องของเจ้า!"

​ตูม!

​มู่หลานระเบิดพลังระดับ "ครึ่งก้าวปรมาจารย์" ออกมาทันที แรงกดดันที่หนักอึ้งกระแทกใส่ร่างของจ้าวเฟิงจนเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว หน้าซีดเผือด

​"อย่าลามปามให้มากนัก จ้าวเฟิง!" มู่หลานจ้องหน้าด้วยสายตาคมกริบ "ข้าเคารพผู้อาวุโสจ้าวที่เป็นปู่ของเจ้า ไม่ได้แปลว่าข้าต้องเกรงกลัวศิษย์ระดับนักรบอย่างเจ้า!"

​จ้าวเฟิงกัดฟันกรอด ขาสั่นพั่บๆ จากแรงกดดันที่เหนือชั้นกว่า เขาตระหนักได้ทันทีว่าสู้ไม่ได้ แต่เขากลับแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา

​"เก่ง... เก่งมากศิษย์พี่หญิง" จ้าวเฟิงปัดฝุ่นที่เสื้อ "เจ้าตบข้าได้ตอนนี้เลย... แต่เจ้าอย่าลืมนะ ว่าใครเป็นคนเซ็นอนุมัติ 'แต้มผลงาน' และ 'โอสถรักษา' ให้กับศิษย์ในสังกัดเจ้า?"

​มู่หลานชะงัก พลังกดดันของนางค่อยๆ ลดลง

​"ถ้าเจ้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายเล็บ..." จ้าวเฟิงยื่นหน้าเข้ามาขู่กระซิบ "ข้าสาบานว่าศิษย์น้องที่เหลือของเจ้า จะไม่ได้ส่วนแบ่งทรัพยากรแม้แต่แดงเดียว และภารกิจครั้งนี้... ข้าจะให้ปู่ตีค่าเป็น 'ล้มเหลว' ทั้งหมด!"

​"เจ้า... ไอ้คนสารเลว!" มู่หลานกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางโกรธจนตัวสั่น แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะชีวิตของศิษย์น้องที่เหลือฝากไว้กับทรัพยากรเหล่านั้น

​นางจำต้องข่มกลั้นโทสะ ยอมลดท่าทีแข็งกร้าวลงเพื่อส่วนรวม

​จ้าวเฟิงหัวเราะร่าเมื่อเห็นท่าทีจำยอมของนาง "ฮ่าๆๆ! ดี! รู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง!"

​สายตาของเขาจึงเหลือบไปเห็นฉินเทียน...

"แล้วนั่นมันตัวอะไร? ขอทานที่ไหนหลุดเข้ามาในเขตสำนักศักดิ์สิทธิ์?" จ้าวเฟิงชี้พัดไปที่หน้าฉินเทียน "เฮ้ย! เจ้าสวะเสื้อขาด ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า กลิ่นตัวเจ้ามันเหม็นสาบ!"

​ฉินเทียนหยุดแคะหู เขาเป่านิ้วเบาๆ แล้วหันไปถามเย่ชิงเสวี่ย

"นี่... ที่นี่เขาคัดคนเข้าสำนักที่ 'ปาก' หรือที่ 'ฝีมือ' กันแน่? ทำไมหมาเห่าเสียงดังจัง?"

​"อุ๊บ..." เย่ชิงเสวี่ยหลุดขำออกมาเบาๆ ภายใต้ผ้าคลุม

​ความเงียบเข้าปกคลุมลานกว้าง

ทุกคนอ้าปากค้าง

ชายพเนจรคนนี้... กล้าด่าจ้าวเฟิง หลานชายผู้อาวุโส ว่าเป็น 'หมา'!?

​ใบหน้าของจ้าวเฟิงแดงก่ำด้วยความโกรธ เส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ

"เจ้า... เจ้ากล้าด่าข้า?"

เขาปลดปล่อยพลังกดดันระดับ "นักรบ ขั้น 9 (สูงสุด)" ออกมา

"ดี! วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเป็นยังไง! ข้าจะหักแขนขาเจ้า แล้วโยนลงเขาไปเป็นอาหารแร้ง!"

​"หยุดนะจ้าวเฟิง!" มู่หลานรีบกางแขนบังฉินเทียนไว้ "เขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้า! และเขากำลังจะเข้ารับการทดสอบเข้าสำนัก เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำร้ายว่าที่ศิษย์ใหม่!"

​"ผู้มีพระคุณ? ฮ่าๆๆๆ!" จ้าวเฟิงหัวเราะลั่น "สภาพยาจกแบบนี้เนี่ยนะ? ช่วยชีวิตเจ้า? เจ้าคงจะเสียสติไปแล้วมู่หลาน... หรือว่าเจ้าแอบมีสัมพันธ์กับมัน เลยกุเรื่องขึ้นมา?"

​"เจ้า!!" มู่หลานโกรธจนตัวสั่น

​ฉินเทียนวางมือบนไหล่มู่หลาน ดันนางออกไปด้านข้างเบาๆ

"แม่นางมู่... ไม่ต้องห่วง หมาเห่าใบตองแห้ง ข้าไม่ถือสา"

ฉินเทียนก้าวออกมาเผชิญหน้ากับจ้าวเฟิง

"เจ้าบอกว่าข้าเป็นขยะ... งั้นมาพนันกันไหม?"

​"พนัน?" จ้าวเฟิงเลิกคิ้ว

​"ข้ากำลังจะเข้าทดสอบกับศิลาจิตกระบี่..." ฉินเทียนชี้ไปที่แท่นหินสีดำขนาดใหญ่กลางลาน "ถ้าผลการทดสอบของข้า 'ต่ำกว่า' ระดับที่เจ้าเคยทำได้... ข้าจะยอมตัดแขนตัวเองมอบให้เจ้า แล้วไสหัวไป"

"แต่ถ้าข้าทำได้ 'สูงกว่า'..."

ฉินเทียนแสยะยิ้มเย็น

"...เจ้าต้องคุกเข่าโขกหัวขอขมาแม่นางมู่ 3 ครั้ง แล้วเรียกตัวเองว่า 'สุนัขจ้าว' ตลอดทั้งวัน... กล้าไหม?"

​ฝูงชนฮือฮา

"เจ้าหมอนี่บ้าไปแล้ว!"

"จ้าวเฟิงมีพรสวรรค์ระดับ 'สีเขียวเข้ม' เชียวนะ! ในรอบ 10 ปีมีไม่กี่คนหรอกที่จะทำได้!"

"มันเอาแขนไปทิ้งชัดๆ!"

​จ้าวเฟิงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

"น่าสนใจ... ไอ้โง่ที่รนหาที่ตาย ข้ารับคำท้า! เตรียมมีดไว้ตัดแขนตัวเองได้เลย!"

​การทดสอบเริ่มขึ้นทันที เพื่อเป็นสักขีพยานในการเดิมพันเลือด

ผู้ดูแลลานทดสอบ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าลำบากใจ แต่ก็ขัดจ้าวเฟิงไม่ได้

​"การทดสอบศิลาจิตกระบี่ แบ่งเกณฑ์วัดค่าพรสวรรค์และความเข้ากันได้กับวิถีกระบี่เป็น 7 สี" ผู้ดูแลประกาศ

"ขาว (ต่ำ) -> แดง (กลาง) -> ส้ม (สูง) -> เหลือง (ยอดเยี่ยม) -> เขียว (อัจฉริยะ) -> ฟ้า (นภา) -> ม่วง (ตำนาน)"

​"จ้าวเฟิงเคยทำได้ที่ระดับ สีเขียวเข้ม... ซึ่งถือว่าเป็นว่าที่ศิษย์หลักในอนาคต"

​ฉินเทียนเดินขึ้นไปบนแท่นหินอย่างช้าๆ

เขารู้สึกได้ถึงสายตาดูถูกเหยียดหยามนับพันคู่ และสายตาเป็นห่วงของมู่หลาน

เย่ชิงเสวี่ยส่งกระแสจิตมาเตือน

'ฉินเทียน... อย่าใช้พลังโกลาหล มันจะทำให้ศิลาแตกหรือกลายเป็นสีดำทมิฬ ซึ่งจะทำให้เจ้าถูกเพ่งเล็งว่าเป็นมาร... จงใช้วิชาเก้าตะวันผลาญฟ้าที่เจ้าเพิ่งฝึก'

​'รับทราบ' ฉินเทียนตอบกลับในใจ

​เขาวางฝ่ามือขวาลงบนศิลาเย็นเฉียบ

"ดูซิว่า... พลังของแม่ข้า จะเจ๋งแค่ไหน"

​ฉินเทียนเริ่มโคจรลมปราณตามเคล็ดวิชา "เก้าตะวันผลาญฟ้า"

พลังหยางบริสุทธิ์ที่ร้อนแรงดุจดวงอาทิตย์ถูกส่งผ่านฝ่ามือเข้าไปในศิลา

​วิ้ง...

แสงสีขาวปรากฏขึ้น... แล้วเปลี่ยนเป็นสีแดงในพริบตา

จ้าวเฟิงยังคงยิ้มเยาะ "แค่สีแดง... ขยะก็คือขยะ"

​วูบ!

แสงเปลี่ยนเป็นสีส้ม... และสีเหลืองอย่างรวดเร็ว!

รอยยิ้มของจ้าวเฟิงเริ่มแข็งค้าง

​วูบ!

สีเขียว!

"เท่ากับข้าแล้ว!?" จ้าวเฟิงตะโกน "เป็นไปไม่ได้!"

​แต่แสงยังไม่หยุด... มันเข้มขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็น สีเขียวมรกต

และในวินาทีต่อมา...

เสียงหวีดหวิวเหมือนนกยักษ์ร้องคำรามดังออกมาจากศิลา

อุณหภูมิรอบลานทดสอบพุ่งสูงขึ้น

​วาบ!!!

​แสงสี "ฟ้าคราม" สว่างจ้าบาดตา! พุ่งขึ้นเป็นลำแสงเสียดฟ้าทะลุเมฆ!

ระดับนภา!

​"สีฟ้า! ระดับนภา!"

ฉินเทียนมองลำแสงสีฟ้าที่พุ่งเสียดฟ้าด้วยแววตาเป็นประกาย 'ท่านแม่... นี่คือของขวัญชิ้นแรกที่ท่านมอบให้ข้าสินะ... พลังแห่งเก้าตะวันที่สยบทุกสิ่ง'

"สวรรค์! นี่มันระดับเดียวกับท่านประมุขสำนักตอนหนุ่มๆ เลยนะ!"

"สัตว์ประหลาด! มันเป็นสัตว์ประหลาด!"

​ผู้ดูแลลานทดสอบมือไม้สั่น ทำสมุดบันทึกร่วงพื้น

มู่หลานเอามือปิดปาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความดีใจ

​แต่ฉินเทียนยังไม่หยุด...

เขาแอบส่ง "จิตแห่งกระบี่" ของตัวเองเข้าไปผสมเล็กน้อย เพียงแค่เสี้ยวเดียว

ศิลาเริ่มสั่นสะเทือน... รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น

แสงสีฟ้าเริ่มมีประกาย "สีม่วง" เจือปน!

​'พอแค่นี้เดี๋ยวเด่นเกิน' ฉินเทียนรีบชักมือออก

แสงค่อยๆ จางลง เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่ได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก

​ฉินเทียนหันกลับมามองจ้าวเฟิงที่ยืนหน้าซีดเผือดเหมือนศพ ขาสั่นพั่บๆ จนยืนไม่อยู่

เขายิ้มหวาน

"สีฟ้า... น่าจะชนะสีเขียวของเจ้านะ?"

​เขาเดินเข้าไปหาจ้าวเฟิงทีละก้าว เสียงฝีเท้าดังก้องในใจคนฟัง

"เอาล่ะ... ท่านสุนัขจ้าว... ถึงเวลาจ่ายหนี้พนันแล้ว"

​"ไม่... เป็นไปไม่ได้... เครื่องทดสอบต้องพังแน่ๆ!" จ้าวเฟิงตะโกนเสียงหลง ถอยหลังกรูด "ข้าไม่ยอมรับ! ข้าคือหลานผู้อาวุโส! เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งข้า!"

​"งั้นรึ?"

ฉินเทียนหรี่ตาลง

"ศิษย์พี่หญิงมู่... กฎของสำนักว่ายังไงเกี่ยวกับการผิดสัญญาประลอง?"

​มู่หลานที่ได้สติกลับมา ยืดอกตอบด้วยความมั่นใจ

"การผิดสัญญาระหว่างศิษย์ ถือเป็นการไร้เกียรติ... คู่กรณีสามารถ 'บังคับ' ให้เป็นไปตามสัญญาได้โดยไม่ผิดกฎ!"

​"ขอบคุณ"

​สิ้นเสียง ฉินเทียนก็ถีบตัวพุ่งเข้าหาจ้าวเฟิงด้วยความเร็วสูง พื้นหินใต้เท้าแตกร้าวจากแรงระเบิดกล้ามเนื้อ

​"เร็วมาก!" จ้าวเฟิงตาเบิกโพลง เขาสัมผัสได้ถึงอันตราย รีบกางพัดเหล็กขึ้นมาป้องกันพร้อมโคจรลมปราณคุ้มกันระดับนักรบขั้นสูงสุด

​เคร้ง!

​หมัดของฉินเทียนปะทะเข้ากับพัดเหล็กเต็มแรง

​"อึก!" จ้าวเฟิงหน้าซีดเผือด แรงกระแทกหนักหน่วงราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบ แขนของเขาสั่นสะท้านจนชาหนึบ พัดเหล็กระดับมนุษย์เกิดรอยยุบลงไป

​'แรงบ้าอะไรกัน! นี่มันไม่ใช่นักรบแล้ว! นี่มันสัตว์อสูรในร่างคน!'

​จ้าวเฟิงพยายามจะถอยเพื่อทิ้งระยะห่างและใช้วิชาโจมตีระยะไกลที่ถนัด แต่ฉินเทียนไม่เปิดโอกาส

​ฉินเทียนใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของจ้าวเฟิงไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

​"จะรีบไปไหน... ท่านสุนัขจ้าว?"

​โครม!

​ฉินเทียนใช้แรงเหวี่ยงมหาศาล ทุ่มร่างจ้าวเฟิงลงกระแทกพื้น จนเกราะปราณคุ้มกันของจ้าวเฟิงแตกกระจาย!

​"อั่ก!" จ้าวเฟิงกระอักเลือด ลมปราณแตกซ่าน หมดสภาพทันที

ฉินเทียนใช้เข่ากดทับกลางหลัง ทำให้จ้าวเฟิงขยับไม่ได้ อยู่ในท่าหมอบคลานเหมือนสุนัข

​"โขกหัว!" ฉินเทียนกดหัวจ้าวเฟิงกระแทกพื้น

ปึก!

"หนึ่ง!"

​"เจ้า... ข้าจะฆ่า..."

ปึก!

"สอง! อย่าพูดมาก สุนัขต้องเห่า ไม่ใช่พูด"

​ปึก!

"สาม!"

หน้าผากของจ้าวเฟิงแตกยับ เลือดอาบหน้า

​ฉินเทียนลุกขึ้น แล้วใช้เท้าขยี้หน้าจ้าวเฟิงที่แนบพื้น "สัญญายังไม่จบ... ไหนล่ะเสียงเห่า? หรือต้องให้ข้าตัดลิ้นเจ้าออกมาก่อนถึงจะร้องได้?"

จ้าวเฟิงน้ำตาไหลพรากด้วยความอัปยศ "จะ... เจ้า..."

"ทีหลัง... หัดดูคนให้ออก ว่าใครคือมังกร ใครคือหนอน"

"จำชื่อข้าไว้... ฉินเทียน... นับตั้งแต่วันนี้ ข้าคือฝันร้ายของเจ้า!"

​"บังอาจนัก!!"

​เสียงตวาดก้องฟ้าดังมาจากยอดเขากลาง

แรงกดดันมหาศาลระดับ "ปรมาจารย์ขั้นสูง" พุ่งตรงมาที่ลานทดสอบ

ร่างของชายชราสวมชุดคลุมสีม่วง เหาะเหินเดินอากาศลงมาด้วยความเร็วสูง

เขาคือ จ้าวเหยียน ปู่ของจ้าวเฟิง!

​"ใครกล้ารังแกหลานข้า!"

จ้าวเหยียนเห็นสภาพหลานชายที่เลือดอาบหน้า ก็บันดาลโทสะ ซัดฝ่ามือใส่ฉินเทียนทันทีโดยไม่ถามไถ่

"ตายซะไอ้เด็กเวร!"

​ฉินเทียนตาเบิกโพลง พลังระดับปรมาจารย์ขั้นสูงไม่ใช่สิ่งที่เขารับมือได้ง่ายๆ ในตอนนี้

เขากำลังจะชักกระบี่โกลาหลออกมาสู้ตาย

​แต่ทันใดนั้น...

ชิ้ง!

​กระบี่บินเล่มหนึ่งพุ่งมาจากยอดเขาสูงสุด ตัดผ่านฝ่ามือของจ้าวเหยียนจนสลายไปกลางอากาศ!

พร้อมกับเสียงสตรีที่ทรงอำนาจและเยือกเย็น

​"ผู้อาวุโสจ้าว... ท่านคิดจะสังหาร 'อัจฉริยะระดับนภา' ที่สำนักรอคอยมาร้อยปีงั้นรึ?"

​จ้าวเหยียนชะงัก สีหน้าซีดเผือดเมื่อจำเสียงนั้นได้

"ทะ... ท่านประมุขสำนัก?"

​ร่างของสตรีงามสง่าในชุดขาวบริสุทธิ์ ลอยลงมาจากฟากฟ้า นางมีใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์แต่แววตาลึกล้ำดุจมหาสมุทร

"หลิวหรูเยี่ยน" ประมุขสำนักนิกายกระบี่สวรรค์!

​นางมองไปที่ฉินเทียนด้วยแววตาพึงพอใจอย่างมาก

"เด็กคนนี้... ข้าขอรับตัวไว้เอง"
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 47

    ราวกับชายชราผู้นี้เป็นเพียงหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ไม่ใช่ขอบเขตปรมาจารย์ ไม่ใช่ขอบเขตราชันย์... นี่คือยอดฝีมือเร้นกายอย่างแท้จริง! และในเสี้ยวอึดใจนั้น ดาบหักทลายสวรรค์บนหลังฉินเทียนก็สั่นพ้องเบาๆ ราวกับมันรับรู้ถึงกลิ่นอายบางอย่างจากตัวชายชรา "แต่ว่า... กฎของสำนัก..." ผู้อาวุโสคุมสอบพยายามแย้ง "กฎบิ

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 46

    ณ ลานหินพันขั้นหน้าสำนักกระบี่ไร้นาม สายตานับพันคู่จับจ้องมาที่แผ่นหลังของชายหนุ่มชุดดำผู้ก้าวออกไปยืนเบื้องหน้า "ศิลาหยั่งรากวิญญาณ" เสี่ยวฟาน นายน้อยผู้มีรากปราณสีน้ำเงินยืนกอดอก แสยะยิ้มรอคอยดูความล้มเหลวของผู้อื่นเพื่อเชิดชูตนเอง ฉินเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก โคจรปราณแท้ในร่างให้สงบนิ่งที่สุด เขาค

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 45

    มันยื่นมือหยาบกร้านหมายจะจับคางของซูหว่าน หมับ! มือของมันถูกหยุดไว้กลางอากาศ ด้วยมือที่แข็งแกร่ง​ดั่งศิลาหมื่นชั่งของฉินเทียน! "ไสหัวไป" ฉินเทียนกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาสีดำทองทอประกายเย็นเยียบ "ไอ้สวะ! แกกล้าจับมือข้าเรอะ!?" หัวหน้ากลุ่มคำราม มันปลดปล่อยปราณสายฟ้าสีน้ำเงินออกมาจากแขน หวังจะช็อ

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 44

    หลังจากรอนแรมออกจากป่ามรณะมาได้สามวันเต็ม ในที่สุด ฉินเทียนและซูหว่านก็มองเห็นเงาของ "เมืองกระบี่หัก" ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันคือเมืองหน้าด่านที่ตั้งอยู่ที่เชิงเขาของสำนักกระบี่ไร้นาม ในอดีตกาล เมืองแห่งนี้เคยรุ่งเรืองและคลาคล่ำไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์นับแสนจากทั่วสารทิศ ที่หวังจะมาฝากตัวเป็นศิษย์

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 43

    กล่าวจบ ฉินเทียนก็กลับไปนั่งขัดสมาธิ ปิดตาลงเข้าสู่ภวังค์สมาธิขั้นลึก เพื่อโคจรปราณและดูดซับโลหิตโอสถทิพย์ให้ผสานเข้ากับเส้นชีพจรอย่างสมบูรณ์ ​กลางดึกสงัด อากาศภายในถ้ำเริ่มเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง ซูหว่านค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นจากความอ่อนเพลีย นางสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเสื้อคลุมบุรุษที่ห่มทับร่างตนเองอยู่

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 42

    ซูหว่านกัดฟันแน่น นางยอมให้ตะขาบตัวนั้นโผล่หัวออกมาจากปากแผลฉินเทียน แล้วกัดเข้าที่ข้อมือของนาง! "อึก!" ร่างบางสะดุ้งเฮือก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่นางคว้าก้อนหินใกล้มือ ทุบลงไปที่หัวของตะขาบร้ายจนแหลกละเอียดคามือ! ทว่า... แม้ตัวการจะตายไปแล้ว แต่พิษที่หลงเหลืออยู่ในเส้นชีพจรยังคงแผดเผา

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status