ยอดเขาหยกสวรรค์ - ตำหนักประมุข
ยามเช้าตรู่ หมอกหนาลอยปกคลุมยอดเขา หลิวหรูเยี่ยนยืนหันหลังมองทะเลหมอก ผมยาวสลวยของนางพลิ้วไหวตามลม ฉินเทียนยืนอยู่ด้านหลังด้วยท่าทีสำรวม
"ในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้เจ้าทำได้ดีมาก" หลิวหรูเยี่ยนเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมา "การหักหน้าตระกูลจ้าวถือเป็นการประกาศจุดยืนที่ดี แต่เจ้าก็สร้างศัตรูที่น่ารำคาญขึ้นมาด้วย"
"ข้าไม่กลัวความรำคาญ" ฉินเทียนตอบเรียบๆ "ข้ากลัวความเงียบเหงามากกว่า"
หลิวหรูเยี่ยนหันมา ยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"ปากดี... เอาล่ะ เข้าเรื่อง ในการประลอง 4 นิกายที่จะถึงนี้ คู่ต่อสู้ของเจ้าไม่ได้มีแค่ระดับครึ่งก้าวปรมาจารย์ แต่จะมี 'ปรมาจารย์' ที่แท้จริงจากนิกายอื่นเข้าร่วมด้วย"
นางปรายตามองกระบี่เหล็กธรรมดาที่เหน็บอยู่ที่เอวของฉินเทียน
"และด้วยเศษเหล็กที่เจ้าพกอยู่นั้น... เจ้าไม่มีทางรับมืออาวุธระดับปฐพีหรือระดับสวรรค์ของพวกเขาได้แน่ มันจะแตกคามือเจ้าในการปะทะครั้งแรก"
"ข้าก็คิดเช่นนั้น" ฉินเทียนยอมรับ เขาเพิ่งทำลายทวนเหล็กนิลไปในการต่อสู้กับงูยักษ์ ตอนนี้เขาขาดแคลนอาวุธคู่กายที่รองรับพลังโกลาหลได้
"ทางสำนักมี 'สุสานกระบี่บรรพชน'..." หลิวหรูเยี่ยนชี้ไปทางหุบเขาลึกลับด้านหลังสำนักที่มีเมฆดำปกคลุมตลอดปี "ที่นั่นคือที่ฝังศพของกระบี่วิเศษนับหมื่นเล่มที่เจ้าของตกตายไป หรือกระบี่ที่เกิดจิตวิญญาณขึ้นเอง... เจ้าจงไปที่นั่น และหา 'คู่หู' ของเจ้าซะ"
นางโยนตราหยกสีทองให้เขา
"นี่คือกุญแจเข้าสุสาน... จำไว้ กระบี่วิเศษย่อมเลือกนาย หากเจ้าไม่มีวาสนา เจ้าอาจจะได้กลับมามือเปล่า หรือเลวร้ายที่สุด... เจ้าอาจจะถูกจิตกระบี่สังหารจนวิญญาณแตกสลาย"
"ข้าเข้าใจแล้ว" ฉินเทียนรับตราหยก แววตามุ่งมั่น "ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"
ก่อนที่เขาจะเดินจากไป หลิวหรูเยี่ยนเอ่ยเตือนทิ้งท้าย
"ระวังตัวด้วย... วันนี้ 'หลี่เจี้ยน' ศิษย์เอกอันดับหนึ่งของสำนัก ก็จะเข้าไปในสุสานเช่นกัน เขาเป็นคนบ้ากระบี่ และเขาก็ไม่ชอบหน้าเจ้าเท่าไหร่นัก"
หน้าทางเข้าสุสานกระบี่บรรพชน
บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากส่วนอื่นของสำนักอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้ใบหญ้าล้วนแห้งเหี่ยว พื้นดินเป็นสีเทาหม่น กลิ่นอายของ "โลหะ" และ "สนิม" ลอยคลุ้งในอากาศ เสียงลมพัดผ่านซอกหินดังหวีดหวิวราวกับเสียงร้องไห้ของวิญญาณกระบี่
มีศิษย์สายในระดับสูงประมาณ 20 คนมารออยู่ที่หน้าประตูศิลาขนาดยักษ์ ทุกคนล้วนมีระดับพลัง ครึ่งก้าวปรมาจารย์ ขึ้นไป แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งเครียด
ทันทีที่ฉินเทียนเดินเข้ามาพร้อมกับเย่ชิงเสวี่ย สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เขา
"นั่นไง... ฉินเทียน ศิษย์สายตรงคนใหม่"
"ได้ยินว่ามันจัดการจ้าวเฟิงกับไท่ซานได้... ดูท่าทางหยิ่งยโสไม่เบา"
ฉินเทียนไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาเดินตรงไปที่ประตู
แต่ทว่า... มีร่างหนึ่งยืนขวางทางอยู่
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดขาวบริสุทธิ์ไร้ฝุ่นผง ผมยาวรวบตึง ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาดุจน้ำแข็ง เขาหลับตายืนกอดอก ด้านหลังสะพายกระบี่สีเงินเล่มใหญ่ที่แผ่ไอเย็นออกมาตลอดเวลา
รอบตัวเขามี "สนามพลังดาบ" ที่มองไม่เห็น ใครที่เข้าใกล้ในรัศมี 3 เมตร จะรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงผิวหนัง
หลี่เจี้ยน
ศิษย์เอกอันดับ 1 แห่งนิกายกระบี่สวรรค์
ระดับพลัง : ปรมาจารย์ ขั้น 2
ฉินเทียนหยุดเดิน ห่างจากหลี่เจี้ยนประมาณ 5 ก้าว
"ช่วยหลีกทางด้วย" ฉินเทียนเอ่ยเสียงเรียบ
หลี่เจี้ยนลืมตาขึ้น
ดวงตาของเขาไม่มีแววอารมณ์ มีเพียงความคมกริบดุจปลายดาบ
"เจ้าคือคนที่ท่านประมุขเลือก?" น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่หนักแน่น
"ถ้าใช่ แล้วจะทำไม?"
"ข้าแค่อยากดูว่า... สายตาของท่านประมุขฝ้าฟางไปแล้วหรือไม่"
หลี่เจี้ยนขยับตัวเพียงเล็กน้อย
วิ้ง!
จิตกระบี่ที่แหลมคมพุ่งออกจากร่างเขาราวกับคลื่นสึนามิถาโถมเข้าใส่ฉินเทียน! มันไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่เป็นการกดดันทางจิตวิญญาณ หากจิตใจอ่อนแอ อาจจะเข่าทรุดหรือสลบไปทันที
ศิษย์รอบข้างต่างถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว
"จิตกระบี่ระดับสมบูรณ์! ศิษย์พี่หลี่เอาจริงแล้ว!"
ฉินเทียนยืนนิ่ง เสื้อคลุมของเขาสะบัดไหวรุนแรงตามแรงกดดัน
แต่เขากลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
มุมปากของเขายกยิ้มขึ้น
"อยากลองของงั้นรึ?"
บึ้ม!
ฉินเทียนปลดปล่อย "จิตแห่งความโกลาหล" ออกมาต้านทาน
ออร่าสีดำทมิฬปะทะกับออร่าสีขาวเงินของหลี่เจี้ยนกลางอากาศ เกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ เหมือนไฟฟ้าลัดวงจร พื้นดินระหว่างทั้งสองแตกร้าวเป็นรอยแยก
หลี่เจี้ยนเลิกคิ้วเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายวาบในดวงตา
"รับจิตกระบี่ของข้าได้โดยไม่ขยับ... ไม่เลว"
เขาเก็บจิตสังหารกลับคืนมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เข้าไปข้างในได้... แต่จำไว้ สุสานกระบี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ หากเจ้าเป็นแค่พวกดีแต่เปลือก กระบี่จะปฏิเสธเจ้า และเจ้าจะไม่ได้อะไรกลับมา"
พูดจบ หลี่เจี้ยนก็หันหลังเดินผ่านประตูศิลาที่ค่อยๆ เปิดออกเข้าไปเป็นคนแรก
ฉินเทียนมองตามหลังเขาไป แววตาเป็นประกาย
"คนๆ นี้... แข็งแกร่งกว่าจ้าวเฟิงร้อยเท่า"
"เขาคือดาบที่ผ่านการตีมาอย่างดี" เย่ชิงเสวี่ยกระซิบ "ระดับปรมาจารย์ขั้น 2... ถ้าสู้กันตอนนี้ เจ้ามีโอกาสชนะแค่ 3 ส่วน"
"3 ส่วนก็พอแล้วที่จะเดิมพันชีวิต" ฉินเทียนหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวเท้าตามเข้าไป
เมื่อก้าวผ่านประตูศิลา บรรยากาศก็เปลี่ยนไปราวกับคนละโลก
ท้องฟ้าที่นี่เป็นสีเทาหม่น ไร้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ มีเพียงแสงสลัวๆ จากดาบที่ปักอยู่บนพื้นดิน
สุสานกระบี่
ภาพเบื้องหน้าคือที่ราบกว้างใหญ่ไพศาลที่เต็มไปด้วย "ดาบ"
ดาบนับแสนเล่ม! ปักอยู่บนพื้นดิน บนโขดหิน บนหน้าผา
บ้างหักบิ่น บ้างสนิมเขรอะ บ้างยังดูงดงามแต่ไร้พลัง บ้างเปล่งแสงเรืองรอง
มันเหมือนทุ่งหญ้าที่ทำจากเหล็กกล้า
"ที่นี่... เต็มไปด้วยความเศร้า" เย่ชิงเสวี่ยเอ่ยขึ้น นางสัมผัสได้ถึงเจตจำนงที่หลงเหลืออยู่ในดาบแต่ละเล่ม "ดาบทุกเล่มที่นี่ เคยมีเจ้าของ เคยผ่านศึกสงคราม เคยดื่มเลือด... และตอนนี้พวกมันกำลังรอคอยนายใหม่ หรือไม่ก็รอวันผุพังไปตามกาลเวลา"
ฉินเทียนเดินเข้าไปในดงดาบ
ทันทีที่เขาเข้าใกล้ ดาบระดับต่ำ (ระดับมนุษย์) รอบๆ ตัวเริ่มสั่นไหว กริ๊ก... กริ๊ก...
พวกมันสัมผัสได้ถึงพลังปราณของเขา และพยายามจะ "เสนอตัว" ให้เขาเลือก
"ดาบพวกนี้... อ่อนแอเกินไป"
ฉินเทียนส่ายหน้า เขาเดินผ่านพวกมันไปโดยไม่ไยดี ทำให้ดาบเหล่านั้นหยุดสั่นและกลับไปสงบนิ่งเหมือนเดิมด้วยความผิดหวัง
ยิ่งเดินลึกเข้าไป แรงกดดันในอากาศก็ยิ่งมหาศาล
ศิษย์คนอื่นๆ เริ่มแยกย้ายกันไปตามหาดาบที่เหมาะกับตน บางคนนั่งสมาธิหน้าดาบระดับปฐพีเพื่อสื่อสารกับจิตวิญญาณดาบ
"ฉินเทียน... ทางนั้น"
เย่ชิงเสวี่ยชี้ไปที่ "ยอดเขาสูงสีดำ" ที่ตั้งอยู่ใจกลางสุสาน
"ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แปลกประหลาดจากยอดเขานั้น... มันไม่ใช่พลังกระบี่ทั่วไป แต่มันมีความเกรี้ยวกราดและหยิ่งยโสคล้ายกับเจ้า"
"โอ้? หยิ่งยโสเหมือนข้า?" ฉินเทียนยิ้ม "งั้นต้องไปทักทายหน่อยแล้ว"
ในขณะที่เขากำลังจะมุ่งหน้าไป
กลุ่มเงาดำ 3 ร่างก็โผล่ออกมาจากหลังก้อนหินยักษ์ ขวางทางเขาไว้
พวกมันสวมชุดศิษย์สายใน แต่ปิดหน้าปิดตาด้วยผ้าดำ
"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ฉินเทียน" หนึ่งในนั้นพูดเสียงเหี้ยม
"ศิษย์พี่จ้าวเฟิงฝากความคิดถึงมาให้... เขาบอกว่าในสุสานกระบี่ อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ... เช่น การที่ศิษย์ใหม่ตกหน้าผาตาย หรือถูกจิตกระบี่กลืนกิน"
ฉินเทียนถอนหายใจยาวเหยียด
"ข้านึกว่าจะได้เดินชมวิวสบายๆ แล้วเชียว... ทำไมแมลงวันมันเยอะนักนะ?"
เขาชักกระบี่เหล็กธรรมดา ออกมา
"เข้ามาพร้อมกันเลย ข้าจะรีบไป"
"ฆ่ามัน!!"
นักฆ่าทั้งสามคนระเบิดพลังระดับ นักรบขั้น 9 และ ครึ่งก้าวปรมาจารย์ ออกมา
พวกมันประสานงานกันอย่างดี คนหนึ่งใช้โซ่รัดขา อีกคนใช้ดาบคู่พุ่งเข้าฟัน และคนสุดท้ายยิงลูกดอกอาบพิษจากระยะไกล
ฉินเทียนยืนนิ่ง ปล่อยให้โซ่พุ่งเข้ามารัดขาซ้ายของเขา
"ติดกับแล้ว!" นักฆ่าผู้ใช้โซ่แสยะยิ้ม กระชากโซ่เต็มแรงหวังจะให้ฉินเทียนล้ม
แต่ทว่า... ฉินเทียนกลับยืนมั่นคงดุจภูผา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
"แรงมีแค่นี้รึ?"
ฉินเทียนกระตุกขาซ้ายกลับเพียงนิดเดียว
วูบ!
ร่างของนักฆ่าผู้ใช้โซ่ปลิวลอยเข้ามาหาเขาตามแรงกระชาก แทนที่จะดึงฉินเทียนไป!
"อะไรกัน!?"
ฉินเทียนง้างหมัดซ้าย ต่อยสวนเข้าที่หน้าอกของนักฆ่าที่ลอยเข้ามา
ตูม!
กระดูกซี่โครงยุบ ร่างนั้นกระเด็นกลับไปชนเพื่อนที่ถือดาบคู่จนล้มกลิ้งไปด้วยกัน
เคร้ง! เคร้ง!
ฉินเทียนใช้กระบี่เหล็กปัดลูกดอกพิษทิ้งอย่างง่ายดาย
"วิชาของพวกเจ้ามันพื้นฐานเกินไป... น่าเบื่อ"
เขาพุ่งตัวเข้าหาทั้งสามคน
เพลงกระบี่อสุราไร้ใจ กระบวนท่าที่ 2 : ผ่าวิญญาณ!
แสงกระบี่สีดำวาบผ่านเป็นเส้นตรง ตัดผ่านร่างของนักฆ่าทั้งสามในพริบตา
ฉัวะ!
เลือดสาดกระจาย พวกมันล้มลงนอนจมกองเลือด โดยไม่ทันรู้ตัวว่าตายยังไง
ฉินเทียนสะบัดเลือดออกจากกระบี่
"ขยะก็ยังเป็นขยะ ต่อให้ใส่หน้ากากก็ยังเหม็นเน่า"
เขาค้นตัวศพ พบป้ายคำสั่งของตระกูลจ้าว
"หึ... จ้าวเฟิง ข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตเจ้าให้เจ้าได้อับอาย แต่เจ้ากลับอยากตายเร็วขึ้นสินะ"
ฉินเทียนเก็บป้ายนั้นไว้เป็นหลักฐาน แล้วมุ่งหน้าสู่ยอดเขาสีดำต่อ
เมื่อมาถึงตีนเขาสีดำ แรงกดดันก็ทวีความรุนแรงขึ้นจนฉินเทียนต้องเดินลมปราณคุ้มกันร่าง
ที่นี่ไม่มีดาบระดับมนุษย์หรือปฐพี... มีแต่เศษซากของดาบระดับสวรรค์ที่หักพัง
และที่ยอดเขา... มีแท่นหินสีนิลตั้งอยู่
บนแท่นนั้น มี "ด้ามดาบ" อันหนึ่งปักอยู่
ใช่... มีแค่ด้าม และใบดาบที่หักเหลือเพียง 1 คืบ!
สนิมเขรอะจนดูเหมือนเศษเหล็กไร้ค่า
แต่ทว่า... หลี่เจี้ยน กลับยืนจ้องมองมันอยู่ก่อนแล้ว!
หลี่เจี้ยนหันมามองฉินเทียน
"เจ้าก็สัมผัสได้สินะ?" หลี่เจี้ยนถาม "ดาบเล่มนี้... แม้จะหัก แต่มันน่ากลัวที่สุดในสุสานนี้"
"แล้วทำไมเจ้าไม่ดึงมันออกไปล่ะ?" ฉินเทียนถาม
"ข้าลองแล้ว..." หลี่เจี้ยนชี้ไปที่มือขวาของตัวเองที่มีเลือดไหลซึมออกมา "มันปฏิเสธข้า... จิตวิญญาณของมันบ้าคลั่งเกินไป มันบอกว่าข้า 'สะอาด' เกินไป"
หลี่เจี้ยนถอยออกมา กอดอกมองฉินเทียน
"ถ้าเจ้าคิดว่าทำได้ ก็ลองดู... แต่ระวังแขนเจ้าจะระเบิด"
ฉินเทียนเดินขึ้นไปที่แท่นหิน
ยิ่งเข้าใกล้ เสียงกรีดร้องโหยหวนในหัวก็ยิ่งดังขึ้น
'ไสหัวไป! ข้าไม่ต้องการนาย! ข้าต้องการเลือด! ข้าต้องการการทำลายล้าง!'
ฉินเทียนยิ้มกว้าง
"เจ้าอยากได้การทำลายล้างงั้นรึ? ช่างบังเอิญจริงๆ..."
เขายื่นมือขวาที่อาบด้วย "ปราณโกลาหลสีดำ" ออกไปจับที่ด้ามดาบสนิมเขรอะนั้น
ตูม!!
คลื่นพลังสีแดงดำระเบิดออกมาจากดาบหัก ซัดกระแทกใส่ฉินเทียน
พื้นหินรอบๆ แตกเป็นเสี่ยงๆ
หลี่เจี้ยนต้องกางม่านพลังป้องกันตัวเอง แววตาฉายแววตกตะลึง
"พลังมาร!? เจ้าดาบนั่นเป็นกระบี่มาร!"
ฉินเทียนกัดฟันแน่น มือของเขาถูกกัดกร่อนด้วยพลังของดาบ แต่ กายาปีศาจอมตะ ของเขาก็ฟื้นฟูขึ้นมาสู้ทันที
"ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นมารหรือเทพ... แต่ตอนนี้เจ้าเป็นของข้า!"
ฉินเทียนระเบิดจิตสังหารของ จอมมารบรรพกาล ออกมาข่ม!
เงาร่างยักษ์สีดำทมิฬปรากฏขึ้นเหนือหัวฉินเทียน จ้องมองลงไปที่ดาบหัก
'เจ้ากล้าปฏิเสธข้าหรือ? เจ้าเศษเหล็ก!'
ดาบหักสั่นระริก... ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เพราะ "ความกลัว"
มันสัมผัสได้ถึงตัวตนที่ยิ่งใหญ่กว่ามันหลายล้านเท่าในตัวฉินเทียน
เสียงกรีดร้องในหัวเงียบลง เปลี่ยนเป็นเสียงครางหงิงๆ ยอมจำนน
"ดี..."
ฉินเทียนออกแรงดึง
ครืด...
ดาบหักถูกดึงออกมาจากแท่นหิน!
ทันใดนั้น สนิมเขรอะที่เกาะอยู่ก็ร่วงกราว
เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีดำด้านที่ดูดกลืนแสง
แม้จะเหลือเพียงด้ามและโคนดาบ แต่มันแผ่รังสีอำมหิตที่ทำให้หลี่เจี้ยนขนลุก
"สำเร็จ?" หลี่เจี้ยนพึมพำ "มันยอมรับเขา?"
ฉินเทียนชูดาบหักขึ้นฟ้า
"ต่อจากนี้ นามของเจ้าคือ... 'ทลายสวรรค์' "
วูบ!
ดาบสั่นรับตอบ พลังงานสายหนึ่งไหลจากดาบเข้าสู่ตัวฉินเทียน
ช่วยทะลวงจุดชีพจรที่ติดขัด
ปัง!
ระดับ: เลื่อนขึ้น! นักรบ ขั้นครึ่งก้าวปรมาจารย์ -> ปรมาจารย์ ขั้น 1 !
ในที่สุด... เขาก็ก้าวข้ามขอบเขตเข้าสู่ระดับปรมาจารย์!
ฉินเทียนหันมามองหลี่เจี้ยน
"ขอบคุณที่ออมมือให้ข้าลองก่อน"
หลี่เจี้ยนมองฉินเทียนด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย... รอยยิ้มแรกที่ฉินเทียนเห็นจากเขา
"น่าสนใจ... ฉินเทียน"
"ในการประลอง 4 นิกาย... ข้าจะรอดูว่าดาบหักของเจ้า กับกระบี่เหมันต์ของข้า... ใครจะคมกว่ากัน"
พูดจบ หลี่เจี้ยนก็หันหลังเดินจากไป
ฉินเทียนมองดาบหักในมือ แล้วมองไปที่เย่ชิงเสวี่ยที่เดินเข้ามาหา
"ยินดีด้วย" นางกล่าว "เจ้าได้ของดี... นี่คือชิ้นส่วนของ 'ศาสตราเทวะ' ในอดีต หากเจ้าหาชิ้นส่วนที่เหลือเจอ มันอาจจะกลับคืนสู่สภาพเดิมได้"
"ศาสตราเทวะ?" ฉินเทียนลูบคมดาบเบาๆ "แค่นี้ก็เกินพอแล้วสำหรับตอนนี้"
ณ ถ้ำลับหลังสำนักนิกายกระบี่สวรรค์
จ้าวเหยียน (ปู่ของจ้าวเฟิง) กำลังคุกเข่าอยู่หน้าแท่นบูชาที่มีไฟสีเขียวลุกโชน
"ท่านผู้นำ... แผนการแทรกซึมกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี แต่มีตัวแปรใหม่เกิดขึ้น"
"ไอ้เด็กฉินเทียน... มันแข็งแกร่งเกินคาด และหลิวหรูเยี่ยนก็ปกป้องมัน"
เสียงแหบพร่าดังออกมาจากกองไฟ
"กำจัดมันซะ... ในระหว่างการประลอง 4 นิกาย จะเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่... อาศัยจังหวะนั้น สังหารมันและยึดอำนาจในสำนัก"
"ข้าจะส่ง 'หน่วยล่าสังหารโลหิต' ไปช่วยเจ้า"
จ้าวเหยียนแสยะยิ้มชั่วร้าย
"รับทราบ... ข้าจะทำให้งานประลองนี้ กลายเป็นสุสานของพวกมัน!"
บรรยากาศบนยอดเขาสีดำยังคงกดดันและหนาวเหน็บ
ฉินเทียนถือดาบหักสนิมเขรอะในมือ ความรู้สึกหนักอึ้งไม่ได้มาจากน้ำหนักของโลหะ แต่มาจาก "ความหิวโหย" ของจิตวิญญาณดาบที่ส่งผ่านมาทางฝ่ามือ
มันกำลังเรียกร้องหาพลังงาน... ไม่ใช่พลังวิญญาณบริสุทธิ์ แต่เป็นพลังงานด้านลบ ความโกรธแค้น และเลือด
"เจ้าอยากกินงั้นรึ? เจ้าตะกละ..."
ฉินเทียนแสยะยิ้ม
เขาลองโคจร 'เคล็ดวิชาโกลาหล' ส่งพลังปราณสีดำทมิฬเข้าไปในด้ามดาบ
วูบ...
ทันใดนั้น สนิมกรังที่เกาะอยู่ก็หลุดร่วงจนหมด เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีดำด้านที่ดูดกลืนแสง
และสิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น!
จากปลายดาบที่หักกุด... พลังปราณสีดำได้พวยพุ่งออกมา ก่อตัวเป็น "ใบดาบเงา" ที่โปร่งแสงและยาวกว่า 2 เมตร!
มันไม่มีคมให้เห็นด้วยตาเปล่า แต่มันสั่นสะเทือนอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมสูง
"นี่คือร่างจริงของเจ้าสินะ?"
ฉินเทียนหันไปมองก้อนหินยักษ์ขนาดเท่ารถม้าที่ตั้งอยู่ริมหน้าผา
เขาไม่ได้ง้างดาบฟันแรงๆ เพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ ให้ใบดาบเงาพาดผ่านก้อนหินนั้น
ชิ้ง...
ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีฝุ่นฟุ้ง
ก้อนหินยักษ์ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม
"หืม? ไม่เข้า?" ฉินเทียนขมวดคิ้ว "หรือข้ากะระยะผิด?"
แต่ในวินาทีต่อมา...
ครืน...
ก้อนหินยักษ์นั้นค่อยๆ "สลาย" กลายเป็นทรายสีดำละเอียด ร่วงกราวลงกองกับพื้น!
มันไม่ได้ถูกตัด... แต่มันถูก "กัดกิน" โครงสร้างโมเลกุลจนพังทลายในชั่วพริบตา!
"สุดยอด..."
ฉินเทียนตาเป็นประกาย
"อาวุธระดับสวรรค์ทั่วไปเน้นการตัดขาด... แต่ดาบเล่มนี้เน้นการ 'ทำลายล้าง' จากภายใน สมกับชื่อ 'ทลายสวรรค์' จริงๆ"
แต่ทว่า... ความสุดยอดนั้นมาพร้อมราคาที่ต้องจ่าย
ตุบ!
ฉินเทียนเข่าทรุดลงข้างหนึ่ง หน้าซีดเผือดลงทันตา
พลังลมปราณในร่างของเขาถูกสูบออกไปกว่า 3 ส่วนในการโจมตีเพียงครั้งเดียว!
"ระวังหน่อย!"
เย่ชิงเสวี่ยรีบพุ่งเข้ามาประคองร่างเขา นางแตะชีพจรที่ข้อมือเขาแล้วขมวดคิ้ว
"ดาบเล่มนี้มีจิตมารรุนแรงมาก... มันกินพลังวิญญาณเจ้าไปมหาศาล และดูเหมือนมันจะเริ่มกัดกินพลังชีวิตเจ้าด้วยหากพลังวิญญาณเจ้าหมด"
"ของดีมันก็ต้องกินจุเป็นธรรมดา" ฉินเทียนหัวเราะแห้งๆ พลางหอบหายใจ
"แต่มันยอมรับข้าแล้ว... แค่นี้ก็คุ้มค่า"
"เจ้านี่มันบ้าบิ่นไม่เปลี่ยน"
เย่ชิงเสวี่ยส่ายหน้า นางหยิบมีดสั้นมากรีดที่ปลายนิ้วชี้ของตัวเอง
หยดเลือดสีแดงสดที่มีประกายสีฟ้าจางๆ หยดลงไปบนตัวดาบ
ซูม!
ดาบหักสั่นระริกเหมือนเจอของร้อน
เลือดของนางซึมเข้าไปในเนื้อดาบ ทันใดนั้น ความหิวโหยที่บ้าคลั่งของดาบก็สงบลง ใบดาบเงาสีดำค่อยๆ หดกลับเข้าไป
ตัวดาบกลับมาดูสงบนิ่งเหมือนแท่งเหล็กธรรมดา แต่ดู 'เชื่อง' ขึ้นกว่าเดิม
"ข้าใช้เลือดของข้า 'สะกด' จิตมารของมันไว้ชั่วคราว" เย่ชิงเสวี่ยอธิบาย หน้าของนางซีดลงเล็กน้อยจากการเสียเลือดสำคัญ
"ต่อจากนี้ มันจะไม่กินพลังชีวิตเจ้าพร่ำเพรื่อ... แต่มันจะกินเลือดของข้าที่อยู่ในดาบแทน เจ้าต้องระวัง อย่าใช้ 'ใบดาบเงา' นานเกิน 1 ก้านธูป ไม่งั้นเลือดข้าจะหมดฤทธิ์ และมันจะย้อนมากินเจ้า"
ฉินเทียนมองหน้านางด้วยความซาบซึ้งระคนรู้สึกผิด
"เจ้าเสียสละเลือดบรรพชนเพื่อข้าอีกแล้ว..."
เขาคว้ามือของนางมากุมไว้แน่น
"ข้าสาบาน... ในการประลอง 4 นิกาย ข้าจะเอา 'รางวัลชนะเลิศ' มาให้เจ้า รางวัลนั้นต้องเป็นสมุนไพรระดับสวรรค์ที่ช่วยฟื้นฟูเลือดเจ้าได้แน่"
เย่ชิงเสวี่ยรีบชักมือกลับ แก้มขึ้นสีระเรื่อภายใต้ผ้าคลุม
"ก็แค่... ไม่อยากให้เจ้าตายก่อนจะได้แก้แค้นหรอกน่า... ไปกันเถอะ คนอื่นคงรอนานแล้ว"
หน้าประตูทางเข้าสุสานกระบี่
ศิษย์ที่เข้าไปทดสอบเริ่มทยอยกลับออกมา
หลายคนได้กระบี่ระดับมนุษย์ขั้นสูง หรือระดับปฐพีขั้นต้น ต่างพากันยิ้มแย้มยินดี
แต่ก็มีบางคนที่บาดเจ็บสาหัส หรือกลับมามือเปล่าด้วยความผิดหวัง
ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังออกมาจากความมืดของอุโมงค์
ฉินเทียนเดินออกมา โดยมีดาบหักสนิมเขรอะเหน็บอยู่ที่เอว และเย่ชิงเสวี่ยเดินตามหลัง
"ดูนั่นสิ! ฉินเทียนออกมาแล้ว!"
"สภาพดูไม่ได้เลย... แล้วนั่นอะไร? เศษเหล็ก?"
"ฮ่าๆๆ! ข้านึกว่าจะได้กระบี่วิเศษอะไร ที่แท้ก็ได้แค่ขยะสนิมเขรอะ! สมน้ำหน้า ทำตัวอวดดีสุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว!"
กลุ่มศิษย์พรรคพวกของจ้าวเฟิงหัวเราะเยาะเสียงดัง
พวกมันไม่รู้เลยว่า "ขยะ" ที่เอวของฉินเทียนนั้น มีอานุภาพทำลายล้างขนาดไหน
ฉินเทียนหยุดเดิน เขาปรายตามองกลุ่มคนที่หัวเราะเยาะ
เพียงแค่ตวัดสายตา...
"จิตแห่งราชันย์" ระดับปรมาจารย์ที่เพิ่งทะลวงผ่าน ก็แผ่ออกมากดทับ
อึก!
เสียงหัวเราะเงียบกริบทันที
ศิษย์เหล่านั้นรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักพันจินทับอยู่ที่หน้าอก หายใจไม่ออก เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทีละคนสองคน
"ระ... ระดับปรมาจารย์!? เป็นไปไม่ได้!"
"แค่เข้าสุสานไปไม่กี่ชั่วโมง... มันทะลวงขั้นใหญ่ได้เลยงั้นรึ!?"
ฉินเทียนเดินผ่านพวกมันไปราวกับเดินผ่านอากาศธาตุ
เขาหยุดที่หน้าผู้อาวุโสคุมสุสาน ประสานมือคารวะตามมารยาท
"ศิษย์ฉินเทียน ได้รับกระบี่แล้ว"
ผู้อาวุโสมองดาบหักที่เอวฉินเทียนด้วยแววตาตื่นตะลึง
"ดาบเล่มนั้น... เจ้าเอามันออกมาได้จริงๆ รึ?"
ผู้อาวุโสพยักหน้าช้าๆ ด้วยความเคารพที่เพิ่มขึ้น
"ดี... รักษามันให้ดี มันรอคอยเจ้าของมานานนับพันปีแล้ว"
ฉินเทียนหันไปมองยอดเขาหยกสวรรค์ ที่ซึ่งหลิวหรูเยี่ยนรออยู่
"การเตรียมตัวเสร็จสิ้นแล้ว..."
เขากำหมัดแน่น พลังในกายพลุ่งพล่าน
"อีก 3 วัน... งานประลอง 4 นิกาย"
"แคว้นอัคคีพิโรธจะต้องจารึกชื่อของข้า!"
ท้องฟ้าเหนือสำนักกระบี่สวรรค์ส่งเสียงฟ้าร้องครืนครั่น ราวกับจะตอบรับการกำเนิดของตำนานบทใหม่
สงครามกำลังจะเริ่มขึ้น!