ตอนที่ 4

ในที่สุดเขาก็ได้รู้ความจริงจากพัทริน เพื่อนสนิทของน้องซึ่งมาเฝ้าดูอาการของคนเจ็บเช่นกัน เธอบอกว่าปลายฝนมาขอให้ไปที่รีสอร์ตแห่งหนึ่งเป็นเพื่อน เพราะสงสัยว่าแฟนอยู่กับชู้ แล้วก็จับได้แบบคาหนังคาเขาจริงๆ สภาพที่เห็นคือยังไม่มีการสวมใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเพราะอีกฝ่ายทิ้งเธอไว้ที่รีสอร์ต จึงทำได้แค่โทรคุยกัน แต่ใครจะคิดว่าผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมงจะได้รับข่าวร้าย ซึ่งเธอก็เพิ่งรู้ข่าวจากเพจกู้ภัยของจังหวัดที่ถูกแชร์ต่อๆ กันมา จึงหารถเดินทางมายังโรงพยาบาลแห่งนี้

“มันเป็นใครเหรอพัท” ลมเหนือถามกลับไปด้วยความเดือดดาล ตั้งแต่กลับมาอยู่ไทย เขาก็ไม่ได้ตามติดชีวิตของน้องสาวเลยเพราะงานยุ่งมาก ถึงแม้จะเดินทางไปๆ มาๆ ก็เถอะ แต่ปลายฝนก็มีงานของตัวเองเหมือนกัน จะเจอหน้ากันเป็นครั้งคราวเท่านั้นเวลากลับบ้านหลังใหญ่ หรือตอนโทรคุยกันก็ไม่ได้เอ่ยถามเรื่องส่วนตัว

‘เขาชื่อภาวินค่ะ เป็นนายแบบ เพิ่งคบกับยัยฝนได้ไม่กี่เดือนเอง ส่วนผู้หญิงคนนั้น รอให้พี่ลมเหนือมาถึงแล้วพัทจะเล่าให้ฟังอีกทีนะคะ เมื่อตอนกลางวันยัยฝนส่งภาพแช็ตที่พอจะเป็นหลักฐานมาให้พัทดูอยู่ค่ะ แต่พัทยังไม่กล้าเอาให้คุณลุงปรานต์ดู เพราะอยากปรึกษาพี่ลมเหนือก่อน’ พัทรินตอบมาตามสาย

“พี่อยากคุยกับภาวิน ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน”

‘พัทไม่ทราบเลยค่ะ ลองแช็ตไปแล้วแต่เขาไม่ตอบเลย’

“เดี๋ยวพี่ตามไปลากคอมันมาตอบคำถามเอง” ลมเหนือเอ่ยด้วยน้ำเสียงกดต่ำ พลางคิดในใจว่าถ้าเจอหน้ากัน เขาเล่นงานมันถึงตายแน่

หลังจากวางสายก็โยนโทรศัพท์ลงในกระเป๋าสะพาย แล้วขับรถจักรยานยนต์ออกไปด้วยความเร็ว

และด้วยความที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงทำให้ช่วงเวลาตีสามเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น

มีรถกระบะคันหนึ่งที่ขับอยู่ด้านหน้าจะเลี้ยวซ้าย แต่กลับไม่เปิดไฟเลี้ยวบอกกัน ทำให้รถของเขาต้องเบรกกะทันหันจนเสียหลักไถลไปตามถนนกว้าง นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องเข้าโรงพยาบาลตามน้องไปอีกคน

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกทีก็พบกับข่าวร้ายที่ไม่อยากได้ยิน คุณย่าบอกว่าน้องเสียชีวิตที่โรงพยาบาล และตอนนี้กำลังนำศพไปบำเพ็ญกุศลที่วัด พ่อของเขาพยายามโทรบอกทั้งคืนว่าน้องเสียชีวิตแล้ว แต่เขาไม่รับสายเพราะไม่ได้เอาโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกง จึงไม่รู้ว่ามันสั่นอยู่เรื่อยๆ

ทันทีที่คนเป็นพี่รู้ข่าวก็เหมือนกับว่าโลกทั้งใบมืดมนไปชั่วขณะ น้ำตาของลูกผู้ชายค่อยๆ ไหลออกมาอย่างไม่อายคนที่ยืนมอง เมื่อจะก้าวลงจากเตียงกลับพบว่าทิ้งน้ำหนักลงขาข้างที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซไม่ได้ เพราะแค่ขยับก็รู้สึกเจ็บปวดเกินทน

“อย่าเพิ่งขยับ เหนือยังเดินไม่ได้นะ ขาข้างนี้มีแผลเย็บ” คุณย่าชบาบอกหลานชายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ผมจะไปหาน้องครับคุณย่า” เขายังดึงดันที่จะลงจากเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง จนคนขับรถและสาวใช้ที่ยืนอยู่ในห้องนั้นต้องรีบเข้ามาช่วยจับ

หัวอกของคนเป็นย่าแทบสลายเมื่อเห็นความพยายามฝืนกายของคนที่อยู่บนเตียง แค่หลานคนเล็กจากไปโดยไม่ทันได้ร่ำลากัน นางก็เจียนจะขาดใจแล้ว คนรองยังมาตกอยู่ในสภาพนี้อีก เพราะนอกจากเขาจะบาดเจ็บที่ขา ตามแขนและตัวก็ยังเต็มไปด้วยแผลถลอกอีกมากมาย นางต้องทำใจให้เข้มแข็งแค่ไหนกันถึงจะผ่านช่วงเวลาอันเลวร้ายนี้ไปได้

“น้องไปสบายแล้ว น้องไปอยู่กับแม่ของเหนือแล้ว ปล่อยวางเถอะนะ คนที่จากไปจะได้หมดห่วง” หญิงชราเอ่ยบอกหลานชายทั้งน้ำตา นางเองก็เสียใจไม่แพ้กัน และเห็นใจหลานที่สุด แม่ของเขาก็เพิ่งจากไปด้วยโรคประจำตัวเมื่อสิบสองปีก่อนเอง เขาไม่ควรสูญเสียน้องสาวเร็วขนาดนี้

ชายหนุ่มเอามือทุบต้นขาอย่างเหลืออดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา เขาถึงขั้นให้สัญญากับตัวเองว่าต่อให้เดินไม่ได้ ก็จะตามจองล้างจองผลาญหญิงร้ายชายเลวคู่นั้น จนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง!