บทที่ 3 สามีภรรยา 1

บทที่ 3 สามีภรรยา

        โลกใบใหม่ของดานิกาเปิดกว้างขึ้นอีกนิดเมื่อมาถึงมิลาน เมืองหลวงของแคว้นลอมบาร์ดี ทางเหนือของอิตาลี ที่นี่ได้ชื่อว่าโก้หรูและมีรสนิยมที่สุดในอิตาลี บริษัทข้ามชาติเข้ามาลงทุนจนพื้นที่รอบๆ เมืองเป็นเขตอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป รวมทั้งเป็นแหล่งแฟชั่นชั้นนำของโลก และแน่นอนว่าเกือบทั้งหมดเป็นเครือข่ายของอภิมหาเศรษฐีอย่างเซเวียร์ เวอร์ซาเลโก้

รถลีมูซีนคันหนึ่งพร้อมรถองครักษ์ติดตามสามคัน วิ่งฉิวออกจากสนามบินนานาชาติมัลเพนซา พาเธอไปตามเส้นทางไฮเวย์มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังมหึมาบนยอดเนิน รถแล่นผ่านรั้วเหล็กสูงและป้อมรักษาความปลอดภัย วิ่งไปตามถนนปูอิฐบล็อกยาวเหยียดซึ่งปลูกต้นสนไซปรัสสง่างาม เกาะกลางถนนทำเป็นน้ำพุทิ้งสายน้ำกระซ่านกระเซ็น กระทบรูปปั้นหินอ่อนอย่างสวยงามน่ามอง ดานิกามองไปรอบๆ แววตาดูจะสนใจใคร่รู้มากกว่ากังวล ส่วนเซเวียร์สงบเงียบจนเกือบจะนิ่งเฉย

“เห็นเรือนกระจกนั่นมั้ย เธอใช้เวลาอยู่ที่นั่นได้เป็นวันๆ”

        ดานิกามองตามที่เขาชี้ ที่นี่คือบ้านที่เธอเคยอาศัยอยู่จริงหรือ ความรู้สึกลึกๆ ร้องเตือนว่าเธอเคยหนีจากสถานที่แห่งนี้ แต่ความทรงจำพร่าเลือนยังไม่เฉลยคำตอบแก่เธอเสียที

        “อดีตก็คืออดีต ตอนนี้เธอมีปัจจุบันและอนาคตร่วมกับฉัน ที่นี่คือบ้านของเรา” เซเวียร์พูดขึ้นราวกับรู้ความคิดเธอ จนบางครั้งดานิกาก็นึกสงสัยว่าเขาอ่านใจคนได้หรืออย่างไร ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ที่แววตาของหญิงสาวจะมีแรงต่อต้านขึ้นมาเล็กๆ และแน่นอนว่าเซเวียร์ก็รู้

        “ถึงจะจำอะไรไม่ได้ แต่เธอก็ดื้อไม่เคยเปลี่ยน” สุ้มเสียงของเขาฟังเหมือนผู้ใหญ่ที่รู้ทันเด็ก “อย่าลืมสิว่าฉันเป็นสามีของเธอ... ดานิกา”

เจ้าของชื่อมองใบหน้าหล่อเหลาดุจรูปสลัก ก่อนจะจับฝ่ามือร้อนระอุให้หงายขึ้นแล้วลากนิ้วเขียนตอบกลับไปว่า ‘ขอบคุณค่ะ’

“ช่วงแรกๆ ฉันจะแยกห้องนอนให้เธอก่อนเพื่อจะได้ปรับตัว ฉันเองก็นอนอยู่ห้องข้างๆ ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก ตกลงมั้ย”

เขาถามอีก ดานิกาก็ต้องจับมือเขาไว้แล้วลากนิ้วเขียนตอบอย่างขะมักเขม้นอีก

‘ตกลงค่ะ’

“ในเมื่อเธอตกลง ฉันก็จะกำหนดเวลาไว้ที่หนึ่งเดือน ฉันจะทำให้เธอรักฉันอีกครั้ง เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะกอดเธอ”

ดานิกานิ่งฟังเหมือนไม่เข้าใจความหมาย

‘กอด?’

“ฉันก็ไม่คิดจะพาเธอกลับมาแล้วเอาแต่มองอย่างเดียว จริงไหม” ดานิกาคิดอยู่หลายตลบว่าเขาพูดถึงอะไร พอเข้าใจแล้วเธอก็แก้มแดงฉ่าและรีบปล่อยมือเขาทิ้งไป ดานิกานั่งตัวแข็งทื่อแต่ก็แอบเหลือบมองเขาเป็นระยะ มองผ่านๆ แล้วเหมือนเขาไม่ยิ้ม แต่พอดูอีกทีเขากลับยิ้ม แววตาที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่นจนร้อนระอุ ร้อนเสียจนทุกอณูเนื้อของเธอเต้นเร่า

ดานิกาหยิบหมอนอิงข้างตัวขึ้นมาขวางสายตาเขาไว้ ไม่อยากให้เขาเห็นว่าใบหน้าของเธอแดงแทบไหม้ เซเวียร์ก็มิได้หยอกล้อให้เธออายอีก ขบวนรถแล่นวนไปที่จอดที่ประตูใหญ่ด้านหน้าคฤหาสน์ มีชายในเครื่องแบบพ่อบ้านและกลุ่มแม่บ้านยืนรอต้อนรับอยู่ เมื่อโชเฟอร์เปิดประตูให้ เซเวียร์ก้าวลงมาและอุ้มเธอ พ่อบ้านสูงวัยก็เข้ามาค้อมศีรษะให้นายหญิงของบ้าน

        “สวัสดีครับคุณผู้หญิง กระผมรอให้คุณผู้หญิงกลับมาทุกวันเชียวครับ”

        เธอสะท้านเมื่อได้ยินคนอื่นเรียกเธอเช่นนั้น ทุกคนที่นี่รู้จักเธอ แต่เธอกลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองเลย ทุกคนที่นี่ให้การต้อนรับและแสดงความยำเกรงต่อผู้เป็นนายใหญ่อย่างเคร่งครัด แม้ว่าเธอจะยังไม่คุ้นเคยกับฐานะใหม่ แต่ทุกคนก็ปฏิบัติต่อเธอเสมอเหมือนที่ปฏิบัติต่อเขาด้วย ดานิกาส่งยิ้มให้ทุกคนแทนคำขอบคุณ เซเวียร์สังเกตปฏิกิริยาของเธออยู่เงียบๆ พยายามค้นหาร่องรอยความทรงจำที่เธออาจสะกิดใจนึกถึง

ที่นี่คือบ้านที่เธอเคยอาศัยอยู่จริงๆ หรือ

ไม่สิ ไม่ใช่บ้าน แต่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โอ่อ่า ซึ่งเป็นอาคารโบราณอายุไม่ต่ำกว่าร้อยปีที่สง่างามที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ตัวอาคารก่อสร้างอย่างประณีตด้วยศิลาตระหง่าน มั่นคงราวกับท้าทายกาลเวลาและประกาศว่าสายเลือดเวอร์ซาเลโก้จะสืบทอดต่อไปอีกนานเท่านาน แม้จะเป็นอาคารเก่าแต่ก็ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ปรับปรุงให้ผสมผสานกับเทคโนโลยีทันสมัยได้อย่างลงตัว

เขาพาเธอผ่านห้องโถงกลมกว้างใหญ่ มีเพดานรูปโดมประดับกระเบื้องตามศิลปะยุคเรเนสซองค์ พื้นปูหินอ่อนอิตาลีสีครีมดูสว่างนุ่มนวล แม้จะจำอะไรไม่ได้ แต่ดานิกาก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยอะไรบางอย่างได้

        “นั่งพักตรงนี้ก่อน”

ร่างกำยำวางเธอบนโซฟาตัวเตี้ยน่าสบาย ที่นี่คือห้องรับแขกขนาดใหญ่ มีเก้าอี้น่านั่งตั้งอยู่ทุกหนแห่ง ตกแต่งอย่างมีรสนิยมเข้ากันกับภาพเขียนสีน้ำมันขนาดใหญ่ซึ่งแขวนเต็มผนังด้านหนึ่งทั้งด้าน เป็นภาพเกี่ยวกับวันพิพากษาหรือวันโลกาวินาศ ​ซาตาน​กำลังทดสอบ​ความ​ภักดี​ของ​มนุษย์​ในตอน​สิ้น​สุด​ของ​วัน​พิพากษา ดานิกาหยุดมองภาพนั้นแล้วนิ่งเงียบไป

ภาพวาดแสดงรายละเอียดการตัดสินครั้งสุดท้ายภายหลังวันสิ้นโลกและการกลับมาอีกครั้งของพระคริสต์ เล่าเรื่องราวการตัดสินบาปบุญแห่งมนุษยชาติที่ได้ประกอบระหว่างมีชีวิตอยู่ ในภาพแบ่งเป็นสองส่วนคือสวรรค์ซึ่งประกอบด้วยเหล่าเทวทูตที่กำลังอ้าแขนต้อนรับผู้ที่ผ่านการตัดสิน ส่วนด้านล่างเป็นนรก ดินแดนของซาตาน ดานิกาจ้องมองเหล่าคนบาปกำลังร่วงดิ่งลงนรก ความทรงจำอะไรบางอย่างก็ตื่นขึ้น

“จำอะไรได้ขึ้นมาบ้างแล้วหรือ”

‘ฉันเคยเห็นภาพนี้มาก่อน’

“แล้วอย่างไรอีก”

ดานิกาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เขียนตอบลงไปในกระดานไวท์บอร์ด ‘เวลาที่อยู่กับคุณ ฉันรู้สึกอุ่นใจ แต่อีกความรู้สึกหนึ่งคือความเจ็บปวดเหมือนร่วงลงสู่นรก ฉันเคยฝันถึงคุณหลายครั้ง ทุกครั้งฉันร้องไห้...’

“ดานิกา... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สิ่งหนึ่งที่ฉันอยากย้ำให้เธอตระหนักไว้ก็คือ เธอเป็นภรรยาของฉัน”

ดานิกาพยักหน้า ร่างกายของเซเวียร์กลับสะท้านขึ้นด้วยความหวั่นเกรง เขาไม่ต้องการให้เธอนึกอะไรออกทั้งนั้น นอกจากความจริงที่ว่า เธอเป็นของเขา... เป็นของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น