บทที่ 3 สามีภรรยา 4

‘ช่วยเล่าเรื่องเกี่ยวกับเซย์ให้ฟังหน่อยสิคะ เขาเป็นคนแบบไหน’

“ดิฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของซินญอร์ค่ะ ก็เลยไม่ค่อยรู้เท่าไร แต่ในฐานะนายจ้างแล้ว ซินญอร์เป็นคนที่ใจดีมากค่ะ ค่าแรงที่ดิฉันได้รับสูงกว่าบ้านเศรษฐีคนอื่นๆ ถึงสามเท่าเชียวค่ะ”

‘ช่วยเล่าตอนที่ฉันแต่งงานแล้วอยู่กับเขาได้มั้ยคะ ความสัมพันธ์ของฉันกับเขาราบรื่นหรือเปล่า’

“ดิฉันเพิ่งเข้ามาทำงานเมื่อต้นเดือนค่ะ ไม่รู้เรื่องอะไร... แต่ที่แน่ๆ คือซินญอร์รักคุณผู้หญิงมากนะคะ”

‘ยังไงหรือคะ’

“คุณผู้หญิงคงจะไม่รู้ ทุกวันซินญอร์กลับมาถึงที่นี่ช่วงดึกแต่คุณผู้หญิงกินยาหลับลึกไปแล้ว ซินญอร์ก็จะหอบงานมานั่งทำเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะในห้องนอนของคุณผู้หญิง ดิฉันอายุปูนนี้แล้ว บอกเลยว่าซินญอร์เป็นสามีที่น่ารักมากค่ะ ดูออกเลยว่าเขาต้องการอยู่ใกล้ๆ คุณผู้หญิงเสมอ คำสั่งที่ทุกคนได้รับคือให้ถือเรื่องของคุณผู้หญิงเป็นอันดับแรกเสมอ คุณผู้หญิงโชคดีมากค่ะที่ได้แต่งงานกับซินญอร์”

‘แล้วมีใครพอจะรู้ไหมคะว่าฉันประสบอุบัติเหตุได้ยังไง ทำไมถึงต้องพาฉันไปพักฟื้นที่ฝรั่งเศส’

“คุณผู้หญิงครับ” จูเซปเป หัวหน้าพ่อบ้านโผล่หน้ามาขัดจังหวะด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เขาเป็นชายชราอายุร่วมเจ็ดสิบแล้วแต่ยังแข็งแรงดี “ได้เวลากินยาก่อนอาหารเที่ยงแล้วครับ”

พ่อบ้านเข้ามารับช่วง เข็นรถวีลแชร์ของเธอต่อจากแม่บ้าน นำพาเธอไปยังห้องนั่งเล่นแสนสวยซึ่งเปิดรับอากาศบริสุทธิ์จากในสวน เจ้าคอร์กี้นอนหลับอุตุอยู่บนตักของเธอมาตลอดก็พลอยยืดเส้นยืดสาย กระโดดลงไปวิ่งเล่นบนพื้นหญ้านุ่มๆ ดานิกาเองก็พอใจที่ได้ออกมาสูดอากาศและอยากจะคุยกับแม่บ้านชาวฟิลิปปินส์คนนั้นต่อ แต่ทว่าจูเซปเปสั่งย้ายแม่บ้านคนนั้นไปทำหน้าที่ในครัวเสียแล้ว

---------

นาฬิกาลูกตุ้มแบบโบราณตีบอกเวลาสี่ทุ่มตรง ทิวทัศน์มองออกไปนอกหน้าต่างจะเห็นแสงพริบพราวจากเมือง สุกสกาวราวกับอัญมณี หลังจากกินมื้อค่ำคนเดียวเงียบๆ ในห้องอาหารกว้างใหญ่ แม่บ้านคนใหม่ก็นำถ้วยใส่ยาที่ต้องกินเป็นประจำตามคำสั่งแพทย์มาให้ ส่วนอีกชุดเป็นยาที่ต้องกินก่อนนอน ดานิกาจ้องยาเม็ดสีขาวซึ่งมีฤทธิ์ทำให้ง่วงนอน เธอจึงแอบหยิบยาเม็ดนั้นซ่อนไว้ที่ใต้เบาะรถเข็น

        “คุณจูเซปเปแจ้งมาว่าซินญอร์กำลังกลับมา คุณผู้หญิงจะอยู่รอต้อนรับมั้ยคะ”

        ‘ไม่ค่ะ ฉันง่วงแล้ว’

“ทราบแล้วค่ะ” แม่บ้านประคองเธอขณะแปรงฟัน ล้างหน้าเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะพาเธอมาพักที่โซนนั่งเล่นในห้องนอน เจ้าก้อนขนกำลังฟัดตุ๊กตาผ้าที่เธอเป็นคนเย็บให้อย่างเอาเป็นเอาตาย จากนั้นก็สวาปามอาหารเปียกไปสองถุงจนท้องป่อง สักพักมันก็หลับส่งเสียงกรนอยู่บนฟูกนอนอย่างสบายใจ พอมีมันอยู่เป็นเพื่อน ดานิกาก็คลายเหงาไปได้มากเลย

        ‘ฉันจะอ่านหนังสือสักพักแล้วเข้านอนเอง ไม่ต้องอยู่เฝ้าก็ได้ค่ะ’

        “ได้ค่ะ หากมีสิ่งใดให้รับใช้ กรุณาสั่นกระดิ่งเรียกดิฉันได้เลยทันทีนะคะ”

        ‘ขอบคุณ’ ดานิกาส่งยิ้มพลางเหลือบมองยาก่อนนอนที่วางอยู่ในถาด เจ้ายาเม็ดสีขาวถูกเติมกลับมาเหมือนเดิมตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เธอจึงแอบเทยาทิ้งลงถังขยะข้างเตียง เอาโน่นเอานี่มาสุมๆ บังไว้แล้วก็คลุมผ้าห่มแกล้งทำเป็นหลับ

อึดใจใหญ่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามาตามทางเดินหินอ่อน มีเสียงพูดคุยเบาๆ พร้อมกับประตูห้องที่แง้มเปิดเล็กน้อย เจ้าคอร์กี้เห่าบ๊อกๆ แต่ก็เงียบเสียงอย่างรวดเร็วเพราะเซเวียร์ส่งขนมให้กิน

        “คุณผู้หญิงเพิ่งหลับไปเมื่อครู่ค่ะ จะให้ดิฉันปลุกมั้ยคะ”

        “ไม่ต้อง ที่เหลือฉันจัดการเอง ออกไปให้หมด”

“ทราบแล้วค่ะ”

แม่บ้านนำกระเป๋าเอกสารไปวางบนโต๊ะให้อย่างรู้หน้าที่ก่อนจะถอยออกไป ประตูห้องนอนส่วนตัวของหญิงสาวปิดสนิทอีกครั้ง เซเวียร์จ้องมองร่างบอบบางที่นอนซุกหลับอยู่บนเตียง ความจริงแล้วห้องนอนของเขาอยู่ติดกับห้องของเธอนั่นแหละ เป็นห้องประธานของตึกฝั่งตะวันออก แต่เขาก็เลือกที่จะตรงดิ่งมาที่ห้องนี้ ไม่ใช่เพราะห้องสวยอะไร แต่เพราะห้องนี้มีเธออยู่

เซเวียร์ดึงเนกไทให้คลายออกพลางปลดกระดุมทองที่แขนเสื้อ มีแค่เสียงสวบสาบเบาๆ ท่ามกลางแสงไฟสีส้มนุ่มๆ ตรงหัวเตียง

และเขาก็นั่งลงข้างเตียง โน้มกายเพื่อมองใบหน้าหญิงสาวให้ชัดๆ ปลายเนกไททิ้งตัวลงมาก่ายเกยบนพวงแก้มใส

ดานิกาหลับตาแน่นปี๋ พยายามนอนตะแคงหันหลังให้เขาอยู่นิ่งๆ ไม่กระดุกกระดิกทั้งๆ ที่เหน็บเริ่มกินขาแล้ว แต่ก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักของฝ่ามือที่กดลงบนฟูกแต่ละข้างของลำตัวเธอ ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือข้างหนึ่งของเขาจับเอวเธอไว้และค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ ลูบไล้ทรวงอกเต่งตูมทีละข้าง... ทีละข้าง...

เซเวียร์เชยคางเธอขึ้น ไล้ปลายนิ้วบนปลายคางแล้วจรดริมฝีปากเข้าหา

กลีบปากนุ่มถูกทาบทับ... ร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิง

ดานิกากระตุกไหว พยายามจะต่อต้านขัดขืนตามสัญชาตญาณ ทว่าอำนาจของเขาครอบงำเธอไว้อย่างง่ายดาย อานุภาพของรสสัมผัสแนบชิดนี้สอนให้เธอเรียนรู้สิ่งที่ลืมเลือนไปแล้วอีกครั้ง เซเวียร์ถ่ายทอดความร้อนแรงมาถึงเธอด้วยริมฝีปาก จู่โจมใส่หัวใจได้อย่างราบคาบง่ายดายเหลือเกินจนสมองของเธอมึนงงไปหมด เขาบดเบียดริมฝีปาก จูบเธอซ้ำๆ อย่างดูดดื่ม ริมฝีปากอุ่นๆ ของเขาช่างแสนวิเศษ ดานิกาได้แต่เถียงตัวเองในใจว่าสามีจะจูบภรรยาก็ไม่แปลกอะไรสักนิด เขาจะกอดจะจูบก็เป็นเรื่องปกติ เพราะฉะนั้นหัวใจเอ๋ย เลิกเต้นกระหน่ำแบบนั้นเสียที

“อือ...”

เซเวียร์หยุดเล็กน้อยจนแน่ใจว่าเธอยังหลับอยู่ ดานิการ้องท้วงเบาๆ แล้วเงียบเสียงไป ตอนแรกเธอคิดว่าเขาจะหยุดแต่ทว่าไม่เลยเป็นอย่างนั้นเลย เซเวียร์โน้มใบหน้าลงมาจูบเธออีกครั้ง