บทที่ 2 ชื่อของเธอคือดานิกา 2

‘ไปที่ไหนคะ’

“มิลาน อิตาลี”

คำพูดของเขาส่งกระแสเย็นวาบ ดานิกาไม่คิดฝันล่วงหน้ามาก่อนว่าจะได้ออกไปสู่โลกภายนอกรวดเร็วเช่นนี้ แถมยังไปไกลในที่ที่เธอไม่รู้จัก ใจหนึ่งก็ตื่นเต้นยินดีที่จะได้ค้นหาความจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเอง แต่อีกใจก็รู้สึกหวาดกลัวและหลงทาง บางทีเธอควรจะหลงลืมทุกสิ่งและไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครแบบนี้จะดีกว่าไหม ความเจ็บล้ำลึกที่ฝังอยู่ในใจกระตุ้นเตือนเสมอว่าอย่าไปแตะต้องมันไม่ใช่หรือ  

‘คุณรู้จักฉันใช่ไหมคะ ฉันเป็นใคร ได้โปรดบอกฉันที’

ดานิกาสบตาเขาอย่างมีความหวัง รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างในใจกำลังเปล่งแสงทอประกาย เพิ่มขึ้น... เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด หัวใจของเธอเต้นโลดลิ่วเมื่อได้ยินเขาตอบว่า

“ใช่ ฉันรู้จักเธอ”

จู่ๆ เขาก็อุ้มเธอขึ้นจากรถเข็น เดินตรงกลับไปขึ้นรถ แทนที่จะตกใจกลัว ร่างบอบบางกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยไม่หวั่นเกรงใดๆ ปล่อยให้อะไรบางอย่างทอประกายในดวงตาดุจดวงดาราคู่นั้น เมื่ออยู่ใกล้ชิดกัน ดานิกาก็สัมผัสได้ว่าตัวของเขามีกลิ่นหอมของทะเลอันไกลโพ้น บางทีอาจจะเป็นกลิ่นของซิการ์ผสมกับกลิ่นลมชื้นฝนที่พัดมาก็ได้ ดานิการู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น… รับรู้ว่าตัวเองเคยรู้จักเขาจริงๆ

‘ฉันเป็นใครคะ’

ดานิกาดึงปกเสื้อสูทของเขาเพื่อย้ำคำถาม ดวงตาสีเข้มฉายประกายทรงพลังและลุ่มลึกราวกับผืนมหาสมุทรจึงเลื่อนกลับมาสบตา ท่วงท่าของเขางามสง่าและผึ่งผาย เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูทอัครฐานบ่งบอกราคาแพง

“เธอคือดานิกา... เธอเป็นภรรยาของฉัน”

        เธอคงจะทำสีหน้าพิศวง เขาถึงได้ชูหลังมือข้างซ้ายขึ้น มีแหวนแต่งงานบนนิ้วนางข้างซ้าย เป็นแหวนที่ออกแบบโดยเฉพาะ ดานิการีบก้มดูแหวนของตัวเองบ้าง ก่อนจะยกมือขึ้นมาเทียบ

        มันเป็นแหวนที่ออกแบบมาคู่กัน

เป็นเรื่องน่าแปลกไม่น้อยที่คนไร้ความทรงจำอย่างเธอ ทั้งๆ ที่นึกเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเองไม่ออกเลยด้วยซ้ำ มีแค่ชื่อตัวเองที่สะกิดแวบเข้ามาในหัว นอกนั้นแล้วทุกอย่างก็ว่างเปล่า และในวันนี้ไม่เพียงแค่ชื่อที่เธอได้กลับคืนมา แต่ยังมีชายหนุ่มรูปงามปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าโดยบอกว่าเป็นสามี หลักฐานก็คือแหวนแต่งงาน ถึงแม้จะยังนึกอะไรไม่ออก ดานิกากลับไม่รู้สึกหวาดระแวงหรือหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย มันเหมือนว่าในใจเบื้องลึกนั้นรู้ดีว่าคนๆ นี้จะไม่มีวันทำร้ายเธอ

        เขาบอกว่าชื่อ...

“เซเวียร์... ชื่อของฉัน” น้ำเสียงของเขาทุ้มกังวานอย่างคนที่คุ้นชินกับการออกคำสั่ง ซินญอร์เวอร์ซาเลโก้กำลังอุ้มเธอไปขึ้นรถลีมูซีนเดมเลอร์สีดำคันใหญ่ ใบหน้าคมเข้มด้านข้างของเขาครึ่งหนึ่งทาบทับด้วยเงามืด แต่กระนั้นความแข็งแกร่งองอาจก็ยังคงฉายชัด เขาเอ่ยขึ้นมาราวกับล่วงรู้ความคิด และก้มหน้าลงมาสบตา

“ฉันอนุญาตให้เธอเรียกชื่อว่า เซย์”

ดานิกาพยักหน้าตกลง ส่งเสียงอืออาในลำคอพลางดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ

“ดา... ดา...”

“แน่นอน ฉันจะเรียกเธอว่าดานิกา”

        ร่างสูงใหญ่อุ้มเธอขึ้นรถอย่างอ่อนโยน ยิ่งมองใกล้ๆ เธอก็ยิ่งดูน่ารักกว่าที่เขาจำได้ขึ้นไปอีก หมอแจ้งว่าอาการโดยรวมของเธอแข็งแรงดีแล้ว เหลือแค่ขาข้างซ้ายที่ยังใส่เฝือกอยู่ซึ่งมีกำหนดถอดออกในอีกสามอาทิตย์ข้างหน้า จากนั้นแล้วถึงจะเริ่มทำกายภาพบำบัด การขยับบางจังหวะก็ทำให้เจ็บขึ้นมาจนเธอเผลอทำหน้านิ่ว แค่ชั่ววูบเดียวเท่านั้นเองแต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาจับจ้องของเขา

        “เจ็บมากไหม”

ดานิกาส่ายหน้า แต่ยังคงจ้องมองเขาเพื่อเรียกรายละเอียดความทรงจำที่หายไปกลับคืนมา และไม่รู้ทำไมน้ำตาถึงไหลพรากจนตัวเองยังตกใจ เซเวียร์เอื้อมมือมาจะเช็ดน้ำตาให้ แต่อีกเพียงระยะเส้นผม ปลายนิ้วของเขาจะแตะแก้มนุ่มนิ่ม เขากลับดึงมือถอยห่างออกมา  

เขาสบตาเธอราวกับว่ามีอะไรต้องการจะพูดด้วยแต่ก็ไม่พูด มีเพียงความเงียบคั่นระหว่างสองคน เขาไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวอะไรทั้งนั้น เซเวียร์ก้าวขึ้นมานั่งข้างเธอ ชุดคนไข้สีจืดๆ กับเฝือกที่ขาดูไม่เข้ากันกับชุดสูทเรียบหรูของเขาเลยสักนิด แต่เซเวียร์ก็มิได้ใส่ใจ เขาเอื้อมมือมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ ดานิกาจึงส่งยิ้มให้เพื่อขอบคุณ เขากลับเบือนหน้าหลบไปอีกทาง

“เครื่องบินส่วนตัวกำลังรอเราอยู่ ไปกันเถอะ”