บทที่ 3 สามีภรรยา 3

“ฉันว่าฉันเองก็น้อยใจนะ ทำงานกลับมาถึงบ้านทีไร ภรรยาของฉันก็หลับอุตุไปแล้วทุกที”

และเขาก็วางเจ้าก้อนขนสีส้มๆ ลงบนตักของเธอ

        “บ๊อก... บ๊อก...” เจ้าก้อนขนตัวเล็กๆ เป็นลูกสุนัขพันธุ์คอร์กี้ ขาสั้นๆ ก้นป้อมๆ ส่ายหางดุ๊กดิ๊ก ดานิการ้องว้าวออกมาคำหนึ่งโดยไม่รู้ตัว มันช่างเป็นสิ่งที่น่ารักที่สุดบนโลกใบนี้ เขารู้ได้อย่างไรกันนะว่าเธออยากเลี้ยงสุนัขพันธุ์นี้ ดานิกากางแขนข้างที่ยังว่าง กอดเขาแทนคำขอบคุณและยิ้มหยอกล้อเจ้าหนูตัวอ้วนๆ ด้วยความดีใจ หายงอนเป็นปลิดทิ้ง

        “ฉันเคยสัญญาว่าจะหาคอร์กี้ให้เธอเลี้ยง จำได้มั้ย”

        ดานิกาพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก เธอจึงส่ายหน้าพลางก้มลงไปทักทายเจ้าหนูน้อย ดวงตาของมันกลมโตใสแจ๋ว ลิ้นสีชมพูเข้มเล็กๆ แลบออกมาจากปาก ดานิกาไม่เคยเลี้ยงสัตว์มาก่อนเลยไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อมัน แต่เธอก็ชอบใจที่ได้อุ้มมัน

        “ดูเหมือนว่าเธอจะชอบมันนะ”

เซเวียร์เกลี่ยเผ้าผมยุ่งเหยิงออกจากแก้มใสด้วยปลายนิ้ว แต่พอเขานึกอะไรขึ้นมาได้ ปลายนิ้วแกร่งที่กำลังจะแตะริมฝีปากแดงระเรื่อก็ถอยห่างออกไปเสียก่อน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอเงยหน้าขึ้นมาพอดี ชีพจรของดานิกาเต้นแรงขึ้น ไม่ชอบความรู้สึกประหม่าเช่นนี้เลย ไม่ชอบตัวเองที่ยังคงนั่งนิ่งราวกับเฝ้ารออะไรจากเขาอยู่ และก็ไม่ชอบที่สายตาของตัวเองค่อยๆ พิจารณาความแข็งแกร่งกำยำของบุรุษเพศ ดานิกาจ้องมองปมเนกไท ก่อนลดสายตาลงมองมือของเขาที่เอื้อมมาลูบหัวเจ้าคอร์กี้

        “ตั้งชื่อมันให้หน่อยสิ”

        ‘คอร์กี้’

        “คอร์กี้?”

ฟังดูสิ้นคิดไปหน่อย แต่ดานิกาก็พยักหน้ายืนยันตามนั้น รอยยิ้มของเธองามดั่งดอกไม้แย้มบาน ทำให้คนที่เย็นชาไร้ความรู้สึกเช่นเขาก็พลอยคลี่ยิ้มตามไปด้วย เธอสวยบาดตา... เรือนผมดำขลับเงางาม ริมฝีปากแดงดุจเชอรี่ป่า ใบหน้าหวานหยดเสียจนน้ำผึ้งอาย แม้แต่ปุยสำลีซึ่งนุ่มนวลอ่อนละมุนก็ยังไม่อาจนำมาเปรียบกับผิวพรรณของเธอ ยิ่งเวลาที่แสงตะวันอาบไล้ก็ยิ่งผุดผ่อง และกลิ่นของเธอช่างหอมเหมือนแอปเปิ้ลจางๆ ทั้งๆ ที่ไม่ได้ใช้เครื่องหอมอะไร ดานิกาก็ตัวหอมเตะจมูกเขาทุกที

เซเวียร์กลับเลือกที่จะถอย เว้นระยะห่างไม่เข้าใกล้เธอ แต่ทว่าก่อนที่จะห้ามตัวเองได้ทัน ปลายนิ้วทั้งห้าก็ซุกลงไปในเรือนผมหนานุ่มเสียแล้ว

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าเรียบเฉยราวกับรูปสลักศิลา ดานิกากลับเห็นความปรารถนาล้ำลึกในแววตาที่ส่งออกมาอย่างไม่ปิดบัง พลังอำนาจลึกซึ้งอะไรบางอย่างสะท้อนออกมาจากแววตาคมเข้มคู่นั้น สะกิดให้หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะประหลาด

“บ๊อก... บ๊อก...” เจ้าลูกสุนัขช่วยดึงทั้งคู่ให้ละสายตาออกจากกัน ทิ้งความร้อนฉ่าไว้ในอากาศ

“ตอนนี้สายมากแล้ว ฉันต้องไปทำงาน...” เซเวียร์ปล่อยมือออกจากเรือนผมของเธอ สั่งให้แม่บ้านดูแลเรื่องมื้อเช้าและหันหลังออกไปจากห้องโดยไม่พูดอะไรอีก

ดานิกาเริ่มสับสน เขาทำท่าเหมือนอยากจะจุมพิตเธอแทบเป็นแทบตาย แต่ในแววตาคู่นั้นสะท้อนความรู้สึกทั้งรักทั้งโกรธ ดานิกาก็ไม่แน่ใจว่าความทรงจำที่ขาดหายไปเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เธอได้มาอยู่ในสถานที่เลิศหรูแต่ไม่มีอะไรให้ทำ ไม่มีสิ่งใดยึดเหนี่ยวเธอไว้นอกจากทะเบียนสมรสที่เขาให้ดูเพียงแผ่นเดียวแล้วก็แหวนแต่งงานหนึ่งวง เซเวียร์ เวอร์ซาเลโก้กุมกุญแจไขความลับสู่อดีตของเธอไว้แต่ไม่ยอมบอกอะไรเลย

แววตาของดานิกาแน่วแน่ขึ้น ในเมื่อเขาไม่ยอมบอก เธอก็จะเป็นฝ่ายค้นหาเอง ถึงเวลาค้นหาคำตอบที่แท้จริงได้แล้วเสียที

นิตยสารฟอร์บประเมินธุรกิจทั้งหมดของเครือเวอร์ซาเลโก้ว่ามูลค่าสูงกว่าสามหมื่นล้านเหรียญสหรัฐ นิตยสารฟอร์จูนประเมินมากกว่านั้นและยอมรับว่าในรอบศตวรรษนี้ไม่มีใครสร้างอาณาจักรทางการเงินยิ่งใหญ่เทียบเท่าได้อีก ส่วนวอลสตรีท เจอร์นัลกับสื่อที่เกี่ยวข้องกับวงการเงินทุนต่างพยายามขวนขวายค้นหาประวัติของเจ้าพ่อหมื่นล้านผู้นี้อย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งเจาะลึกล้วงลับ ศึกษาถึงความสามารถในการตัดสินใจอย่างแม่นยำจนน่าขนลุก จนกูรูในวงการหลายคนกล่าวว่าเซเวียร์ เวอร์ซาเลโก้เป็นที่รักของพระเจ้า

        ถึงจะเป็นที่น่าจับตามองแค่ไหน แต่พวกสื่อสามารถค้นหาประวัติส่วนตัวของเซเวียร์ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หนังสือพิมพ์มักจะประโคมข่าวความร่ำรวย ทรัพย์สินยาวเหยียดหลายสิบหน้ากระดาษและไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดลงง่ายๆ แต่ตัวตนที่แท้จริงของเขายังเป็นปริศนา

“อยากจะค้นหาข้อมูลหรือคะ ที่นี่มีอยู่แล้วแน่นอนค่ะ”

แม่บ้านที่ดูแลตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเมื่อดานิกาถามหาอะไรก็ได้ที่จะช่วยตอบคำถามมากมาย แต่เธอนึกไม่ออกว่าจะต้องทำอย่างไร ตั้งแต่สูญเสียความทรงจำ ทักษะพื้นฐานหลายๆ อย่างก็ขาดหายไปจากตัวเธอ แม่บ้านจึงเข็นรถพาเธอไปที่ห้องสมุดขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ ที่นั่นมีหนังสือน่าอ่านมากมาย แต่เธอรู้ว่าคำตอบไม่ได้อยู่ที่นี่

ร่างบางกวาดตามองก่อนจะเห็นสิ่งหนึ่ง แต่เรียกมันไม่ถูกก็เลยชี้ถาม

“อ๋อ นั่นคือคอมพิวเตอร์ค่ะ”

‘ฉันอยากใช้มันค่ะ จะได้อ่านวิธีดูแลเจ้าคอร์กี้’

“เสียใจด้วยค่ะ ซินญอร์เวอร์ซาเลโก้สั่งห้ามคุณผู้หญิงใช้คอมพิวเตอร์ชั่วคราว มันไม่ดีต่อสุขภาพสายตา”

แม่บ้านเข็นรถออกไปหลังจากหยิบหนังสือเกี่ยวกับการเลี้ยงสุนัขให้เธอประมาณสี่ห้าเล่ม ดานิกายังคงหันไปมองคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นอย่างหมายมาด จะต้องมีสักทางที่เธอได้ใช้มันสิน่า...