บทที่ 3 สามีภรรยา 2

คฤหาสน์ของตระกูลเวอร์ซาเลโก้เป็นอาคารเก่าแก่ตั้งแต่สมัยศตวรรษที่สิบแปด ตั้งอยู่บนเนินเขาเป็นเอกเทศ สงบเงียบและเป็นส่วนตัวในระดับสูงสุด เมื่อมองออกไปจะเห็นทิวทัศน์ทะเลสาบและแนวขุนเขางดงาม หรือถ้ามองไปทางตะวันออกก็จะเห็นเมืองมิลานซึ่งเต็มไปด้วยชีวิตชีวาในยามค่ำคืน ตัวเมืองจะทอแสงสีเป็นประกายราวกับโปรยผงทองคำ นับตั้งแต่ถูกรับตัวออกจากสถานพักฟื้น เธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์แล้ว อยู่ในช่วงปรับตัวและทำความคุ้นเคยกับบ้านหลังใหม่

        คนที่ทำงานในคฤหาสน์แห่งนี้แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกคือบรรดาพ่อบ้านแม่บ้านแต่งตัวชุดเครื่องแบบขาวดำ มีคุณจูเซปเปเป็นหัวหน้าพ่อบ้าน ส่วนอีกกลุ่มคือองครักษ์ผู้คุ้มกัน พวกเขาเป็นผู้ที่ได้รับการฝึกฝนเป็นอย่างดี พกอาวุธติดตัว แต่ละคนแต่งตัวใส่สูทรัดกุม ไม่ค่อยพูดจาสักเท่าไรเพราะมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยตามคำสั่งของนายเหนือหัว ดานิกาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าโลกภายนอกมีอันตรายใดๆ ที่จ้องจะทำร้ายเธออยู่หรือ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้ระแวดระวังภัยให้เธอยิ่งนัก

        ทุกเช้าหลังตื่นนอน ร่างบางจะเปลือยกายอยู่ต่อหน้าแม่บ้านที่คอยช่วยดูแล ดานิกาจะขอทำอะไรๆ อย่างการเช็ดตัวด้วยตัวเอง เธอจะเคลื่อนไหวเชื่องช้าขณะใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดๆ เช็ดไปตามเนื้อตัวขาวผ่อง ซึ่งช่วงเวลาที่เธอชอบที่สุดก็คือตอนที่ได้สระผม

        ทุกๆ วันบรรดาแม่บ้านจะระดมน้ำนมแพะ น้ำผึ้ง เกลือธรรมชาติ ครีมว่านหางจะเข้ มาส์กแตงกวาแล้วก็น้ำมันสกัดหอมๆ หลากหลายสูตรมาปรนนิบัติเธอ หากจะออกไปข้างนอกอาคารก็ต้องทาครีมกันแดดโดยไม่มีข้อยกเว้น พวกแม่บ้านบอกว่านี่เป็นคำสั่งจากซินญอร์ ดานิกาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะกลายเป็นก้อนกลมๆ ที่พอกครีมกับน้ำมันมากขึ้นๆ ทุกที

        แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็เป็นที่น่าพอใจยิ่งนัก เวลาที่เซเวียร์อยู่กับเธอ เขาจะจับไม่ปล่อยเลยทีเดียว

เฝือกแข็งที่ขายังเป็นอุปสรรคอยู่บ้าง เวลาที่ดานิกาจะลุกหรือจะไปไหนก็จะแม่บ้านชาวฟิลิปปินส์สองคนเป็นผู้ดูแลคอยช่วยเหลือ วันนี้เธอตื่นแต่เช้าบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่โตจนรู้สึกโหวงเหวง ห้องนอนสีขาวของเธอตกแต่งสุดอลังการ เพียบพร้อมไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัยสะดวกสบาย ผสมผสานกับเครื่องเรือนแบบโบราณได้อย่างลงตัว และแฟชั่นที่ดานิกาสบายใจที่ได้ใส่ในช่วงนี้ก็คือเดรสตัวใหญ่ๆ หลวมๆ แบบชุดคลุมท้อง มันเป็นมิตรกับขาที่เข้าเฝือกมากกว่าชุดรัดรูปสวยๆ จากห้องเสื้อในเมืองมิลานที่เขาสั่งไว้จนล้นตู้

“ใส่ชุดนี้ไม่ดีกว่าหรือคะ ดูสิ สวยมากเลยนะคะคุณผู้หญิง”

ดานิกาส่ายหน้า ปฏิเสธชุดกระโปรงแสนสวยที่แม่บ้านแนะนำ ชุดมันก็สวยดีแต่เธอไม่อยากใส่ แม่บ้านคงจะหวังดีหรือไม่ก็เกรงว่าจะถูกตำหนิที่ปล่อยให้คุณผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้ แม่บ้านก็เลยเอาแต่คะยั้นคะยอไม่หยุดและพยายามจะหว่านล้อมให้เธอเปลี่ยนชุด

“ถ้าภรรยาของฉันไม่ต้องการก็อย่าวุ่นวาย”

        “ซินญอร์...”

บรรดาแม่บ้านแสดงความยำเกรงออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อชายหนุ่มปรากฏตัว แววตาของเขาสุขุมลุ่มลึก ทว่าแฝงความดุดันทรงอำนาจ ใบหน้าของเขาเรียบนิ่งไม่บ่งบอกพื้นอารมณ์ใดๆ นอกจากมองตรงมาที่เธอเพียงผู้เดียวราวกับถูกตรึงไว้ด้วยหมุด ตั้งแต่ดานิกาถูกพาตัวมาอยู่ที่นี่ นี่เพิ่งเป็นครั้งแรกที่เธอเจอหน้าเขา

        “เป็นยังไงบ้างดานิกา”

        เขาไถ่ถาม แต่ดานิกาเงียบ ไม่ยอมตอบ ในเมื่อเธอพูดออกเสียงไม่ได้ก็ไม่มีใครรู้ว่าเธอคิดอะไร แต่เขาพอจะรู้ เซเวียร์คุ้นชินกับการประเมินผู้คนในระยะเวลาสั้นๆ ไม่ปล่อยรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไปตามยถากรรม ดังนั้นแค่มองหัวคิ้วที่ย่นเข้าหากันนิดๆ กับแก้มป่องๆ ก็ได้คำตอบแล้ว

        “อยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วันก็เบื่อแล้วหรือ”

        ดานิกาส่ายหน้า แค่ตึกปีกตะวันออกแห่งนี้เธอยังดูไม่ทั่วเลย คฤหาสน์แห่งนี้กว้างใหญ่กว่าสถานพักฟื้นในฝรั่งเศสไม่รู้กี่เท่า กว้างเสียจนเธอเคว้งคว้าง เธอเขียนสิ่งที่อยากจะพูดลงไปบนกระดานไวท์บอร์ดเล็กๆ แล้วพลิกให้เขาอ่าน

        ‘คุณทิ้งดาไว้ ดาอยากคุยกับคุณเรื่องในอดีต ดาอยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร’

        “เธอคือดานิกา ภรรยาของฉัน เซเวียร์ เวอร์ซาเลโก้”

        ดานิกาหันหน้าหนีทันที

        “งอนฉัน?”

        เปล่าสักหน่อย! ดานิกาหันหน้ากลับมา ดวงตาคู่งามเบิกกว้างพลางส่ายหน้า เธอหยิบกระดานไวท์บอร์ดแล้วเขียนลงไป ‘ดารู้ว่าคุณต้องทำงาน ดาเป็นคนมีเหตุผล’

        “แต่ก็งอนอยู่ดี”

‘ไม่ได้งอนนะ’

หน้าบูดขนาดนี้ยังบอกไม่งอน... แย่หน่อยที่เซเวียร์เป็นผู้ชายประเภทแพ้เมียเสียด้วย ดังนั้นตอนที่ดานิกาทำอาการย่นคิ้วใส่ เขาก็ใคร่จะยื่นมือทั้งสองเข้าประคองใบหน้าอย่างทะนุถนอมแล้วแต้มรอยจูบทั่วทุกที่ที่ริมฝีปากจะไปถึงด้วยความมันเขี้ยว แต่เขาก็ไม่ได้ทำ

“งั้นเริ่มต้นเช้าวันดีๆ ด้วยการทักทายสามีหน่อยเป็นไง”

ร่างสูงใหญ่เท้าแขนบนโต๊ะเครื่องแป้งพลางสบตาเธอผ่านกระจกเงา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมเม็ดบนลงสองสามเม็ดดูสบายๆ แต่ว่ากลับทำให้เขาดูเหมือนท่านลอร์ดผู้หลุดออกมาจากภาพวาดโบราณได้อย่างน่าประหลาด ดานิกาจ้องมองริมฝีปากของเขาแล้วอดคิดไม่ได้ว่าเขารูปงามยิ่งนัก ดวงตาสีเข้มของเขาดูนุ่มนวลและซับซ้อน ให้ความรู้สึกลึกลับยากจะเข้าถึง เซเวียร์เคยให้เธอดูทะเบียนสมรสที่มีลายเซ็นชื่อเธออยู่บนนั้นแล้ว แต่พูดก็พูดเถอะ เธอจำลายเซ็นของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นหากจู่ๆ จะให้ยอมรับว่าเขาเป็นสามี ดานิกาก็ยังตะขิดตะขวงใจอยู่นิดหน่อย