มหาโจรบทที่2

“เจ้า...!”

หัวใจของเย่เฉินกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกเหมือนถูกค้อนหนักทุบเข้ากลางอก สร้อยหยกเส้นนี้เขาเป็นคนสลักมันขึ้นมาเองกับมือเพื่อมอบให้ยอดดวงใจ และมันคือของเพียงชิ้นเดียวที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยในวันที่นางจากไป

“ไปเอาสิ่งนี้มาจากที่ใด!”

เสียงตวาดลั่นพร้อมกับสืบเท้าเข้าหาโจรหนุ่มร่างเล็กอย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายถอยกรูดจนแทบจะสิงหกับผนังเย็นที่เบียดแน่นเบื้องหน้าคือแรงกดดันมหาศาลจากชายที่ดูเหมือนปีศาจ

ดวงตากลมโตโผล่พ้นผ้าปิดหน้าเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับมีรอยอดีตบางอย่างพาดผ่านจนเย่เฉินชะงัก กลิ่นดอกสาลี่หลังฝนที่เขาถวิลหาเริ่มโชยมาแตะจมูกชัดเจนขึ้น ราวกับคนในความทรงจำกำลังยืนอยู่ตรงหน้าจริง ๆ

สติที่พร่าเลือนเพราะฤทธิ์สุราถูกกระชากกลับมาจนเฉียบคมมือหนาเอื้อมออกไปกระชากผ้าปิดหน้าสีดำทิ้งอย่างแรง

กึก..

ทุกอย่างรอบตัวพลันหยุดนิ่ง ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสาป

ใบหน้าที่ปรากฏสู่สายตาภายใต้แสงจันทร์สลัวนั้นงดงามจนน่าใจหาย ทั้งจมูกรั้นและริมฝีปากที่หยักได้รูป ทุกสัดส่วนช่างซ้อนทับกับภาพสตรีที่เขาเคยรักสุดหัวใจเพียงแต่บัดนี้มันกลับปรากฏอยู่บนใบหน้าของโจรหนุ่มร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้า

“ไม่จริง...”

เย่เฉินครางออกมาเสียงพร่า ความโกรธแค้นมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความตื่นตะลึงและความถวิลหาที่ท่วมท้นจนยากจะตั้งรับ แววตาของคนตรงหน้าที่จ้องตอบกลับมาเริ่มสั่นคลอนด้วยความรู้สึกซับซ้อนมากขึ้นทุกที

หยาดน้ำใสที่ไม่มีใครเคยเห็นไหลอาบแก้มรัชทายาททมิฬผู้กรำศึกมานับร้อย

แหม่ะ..

ท่ามกลางความเงียบที่เงียบยิ่งกว่าเดิม ความโศกเศร้าที่เคยถูกฝังไว้กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งเย่เฉินหลั่งน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาด้วยความดีใจผสมความเสียใจไหลอาบแก้ม รัชทายาททมิฬผู้กรำศึกมานานนั้นช่างมหาศาล สร้อยคอหยกขาวหลุดมือร่วงลงพื้นกระทบของแข็ง

เคร้ง...

เสียงหยกเนื้อดีกระทบเศษแก้วกระเบื้องที่ข้ว้างแตกดังกังวาน มันไม่ได้หยุดอยู่แค่เสียงปะทะ แต่ตามมาด้วยเสียงปริร้าว...

เปรี๊ยะ!!

รอยร้าวเล็กละเอียดลามไปทั่วแผ่นหยกสลักลายดอกสาลี่อย่างรวดเร็วราวกับมันอดทนแบกรับความอัดอั้นมานานและวินาทีที่มันแตกออก ความเย็นเยียบที่ขั้วหัวใจก็แผ่ซ่านออกมาไม่ใช่จากอากาศแต่มาจากเศษหยกที่หักกลาง

เย่เฉินที่กำลังตกตะลึงจนตัวแข็งไม่อาจละสายตาจากใบหน้าที่เหมือนคนรักได้แต่สัญชาตญาณแม่ทัพของเขาร้องเตือนถึงความผิดปกติดวงตาคู่คมปลาบจับจ้องไปที่พื้น

ไอวิญญาณสีขาวหม่น ทว่าบริสุทธิ์และเยือกเย็นค่อย ๆ พวยพุ่งออกมาจากรอยร้าวของหยก มันไม่ได้กระจายหายไปในอากาศ แต่ลอยวนเวียน ทิ้งตัวลงต่ำ คลืบคลานไปตามพื้นหินเหมือนระลอกน้ำโอบล้อมร่างของเย่เฉินและโจรหนุ่มร่างเล็กเอาไว้ภายในวงล้อม

และพร้อมกับไอวิญญาณนั้น กลิ่นหอมก็ระเบิดออก

มันไม่ใช่กลิ่นหอมของกำยานในตำหนัก หรือกลิ่นสุราที่อบอวล แต่มันคือกลิ่นดอกสาลี่หลังฝนที่แสนบริสุทธิ์... กลิ่นกายอ่อน ๆ ของชายาที่ติดตรึงอยู่ในทุกลมหายใจ

กลิ่นหอมนั้นฟุ้งกระจายจนหนักอึ้ง ม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นโถมเข้าใส่ทั้งคู่ เย่เฉินรู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบจนแทบแหลกสลาย ความทรงจำแสนหวานและขมขื่นประดังเข้ามาจนเขาแทบกระอักเลือด

แต่สำหรับ โจรหนุ่มร่างเล็ก ปฏิกิริยานั้นรุนแรงยิ่งกว่าทันทีที่กลิ่นดอกสาลี่เข้มข้นสัมผัสผิวกาย ร่างโปร่งบางกลับกระตุกเฮือกราวกับโดนสายฟ้าฟาดเข้าที่กลางใจ ใบหน้าที่เคยตื่นตระหนกพลันเปลี่ยนเป็นขาวซีดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างฉายแววเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส คล้ายมีความทรงจำมหาศาลที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันจนรับไม่ไหว

"อึก...!"