มหาโจรบทที่1

ใต้แสงจันทร์ซีดที่ลอดผ่านม่านเมฆหนา วังคุนหลุนที่เคยยิ่งใหญ่กลับเงียบงันจนน่าขนลุก ราวกับสุสานที่ยังมีลมหายใจ เหลือเพียงตำหนักบูรพาที่แสงแดงจากโคมไหมสาดไหว กลิ่นสุรากับกำยานคลุ้งจนหนักอากาศ

“เย่เฉิน” องรัชทายาทร่างสูงใหญ่นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แก่นจันทน์ลายมังกร ฉลองพระองค์สีดำถูกปลดหลวมจนเผยแผงอกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเก่าใหม่ เส้นกล้ามเนื้อขึงตึงใต้ผิวขาวซีดจากฤทธิ์สุรา ดูทั้งดิบเถื่อนและเย้ายวนในคราวเดียวกัน ใบหน้าคมจัดราวหยกสลัก แววตาดำลึกพร่ามัวพอที่จะกดคนทั้งห้องให้ก้มหน้าไม่กล้าสบตา

“เอาสุรามาให้ข้าอีก!!”

เสียงห้าวห้วนสั่งซ้ำๆ จอกหยกในมือถูกขว้างลงพื้นแตกกระจายเศษคมเฉี่ยวแก้มขันทีจนเลือดซึม ไม่มีใครกล้าร้อง ภายในห้องกว้างสมบัติล้ำค่าถูกทิ้งกระจัดกระจายเหมือนของไร้ค่า ฉากกั้นไม้แกะลายมังกรพันเมฆ หงส์ร่อนฟ้า เล่าเรื่องเทพเซียนที่ไม่มีใครสนใจ โคมแดงไหววูบวาบ เงาสะท้อนบนพื้นหินเหมือนอะไรบางอย่างกำลังขยับม่านแพรสีม่วงเข้มปลิวช้าๆ ไปตามลมหนาว ชายผ้าลากผ่านพื้นและเสาอย่างแผ่วเบา…

ราวกับปลายนิ้วที่จงใจลูบไล้กลิ่นชั้นดีหกชุ่มพรมผสมกับความเย็นของเหมันต์จนกลายเป็นไอ

เย่เฉินไม่แม้แต่จะเหลือบมองฎีกาที่กองพะเนิน เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยมันตกพื้นอย่างรำคาญ แววตาคู่นั้นว่างเปล่าเกินกว่าจะเรียกว่ามีชีวิต

ปึ้ง!!

จอกหยกใบใหม่แตกอีกครั้งคราวนี้ไม่มีเสียงตะโกนตามมา มีเพียงความเงียบที่กดทับจนหายใจไม่ทั่วท้องเขาหลับตาซบหน้ากับฝ่ามือกลิ่นสุราที่ไหลลงคอเหมือนน้ำเปล่าไม่ช่วยอะไร…

ความขมยังติดตรึงลึกกว่าเดิม

หนึ่งปีก่อน

ชื่อของเขาคือความรุ่งโรจน์ แม่ทัพไร้พ่าย ผู้คุมทัพพยัคฆ์ดำ บุกทำลายทุกแนวป้องกัน ไม่มีศึกใดที่แพ้ ไม่มีใครกล้ามองข้าม และในวังที่เต็มไปด้วยสตรี เขาเลือกเพียงคนเดียว นาง รอยยิ้มของนางเคยเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาหยุดดาบได้ กลิ่นดอกสาลี่อ่อนๆ เคยติดอยู่บนปลายแขนเสื้อเขาทุกครั้งที่กลับจากสนามรบ เขาสัญญาจะปกป้องนาง สัญญา…ที่เขาทำลายเอง

วันที่เขาชนะศึกใหญ่และรีบกลับวัง เขาเจอเพียงร่างไร้ลมหายใจ นางนอนนิ่งอยู่ในห้องเดิม ชาร้อนบนโต๊ะยังไม่ทันเย็น พิษไร้สี ไร้กลิ่น กัดกินนางช้าๆ ในขณะที่เขากำลังฆ่าคนอยู่ชายแดน

“ข้าชนะคนทั้งแผ่นดินเพื่อสิ่งใด?”

เสียงหัวเราะในลำคอของเย่เฉินแหบต่ำ ตั้งแต่นั้นมา รัชทายาทที่เคยสง่างามก็หายไป เหลือแค่คนเมาที่ใช้ชีวิตเหมือนจะพังครืน ใต้เสื้อคลุมที่หลุดลุ่ย แผ่นหยกสลักชื่อแซ่คนรักยังแนบอยู่กับอกเขาเสมอ ความรักที่เคยอ่อนโยน ตอนนี้กลายเป็นอะไรบางอย่างที่กัดลึกจนถอนออกไม่ได้

“ออกไปให้หมด!”

เสียงตวาดกร้าวสั้นๆ ทำให้ทุกคนรีบถอยเย่เฉินลุกขึ้นร่างสูงโอนเอนเล็กน้อยแต่ยังมั่นคง เขาปัดผมยาวไปด้านหลัง เผยลำคอและสันกรามคมจัด แสงโคมแดงไล้ผ่านผิวเขาช้าๆ เหมือนจงใจขับเน้นทุกเส้นสาย เขาเดินไปที่หน้าต่าง ลมหนาวพัดปะทะ แต่เขาไม่สะท้าน ในหัวมีแค่ภาพเดิม นางที่นอนนิ่งเกินไป

“หัวใจวาย?”

เขาแค่นหัวเราะเบาๆ กับสาเหตุที่คนรักตาย

“เหลวไหลทั้งเพ”

มือใหญ่กำขอบหน้าต่างแน่นจนไม้บุบกลิ่นเหล้ากับแรงกดดันจากตัวเขาเองอบอวลจนทั้งตำหนักเหมือนหายใจไม่ออก ห้องที่เต็มไปด้วยทอง หยกและของล้ำค่าตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากกรงขังความเดียวดาย

บรรยากาศรอบตัวบัดนี้ดูเยือกเย็นลงอย่างฉับพลัน เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ลอยมากับสายลมมันไม่ใช่กลิ่นเหล้าและไม่ใช่กลิ่นเครื่องหอมที่คุ้นเคยเสียงดังแว่วเข้ามาจากด้านนอกลอยมาตามสายลม

หัวโขมย! จับหัวขโมยที!!

หลังม่านไหมปักลายมังกรที่ทิ้งตัวยาวจากเพดาน มีเงาร่างหนึ่งขยับไหวเล็กน้อย

โจรหนุ่มร่างบางยืนหอบหายใจติดขัดอยู่ในเงามืดชุดรัดรูปสีดำแนบไปกับลำตัวช่วยให้เขากลมกลืนไปกับความสลัว แต่หัวใจกลับเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาเขาไม่คิดเลยว่าข่าวลือเรื่องรัชทายาทเสเพลจะมั่วซั่วไร้ความจริงเพียงนี้ ตลอดทางที่ลอบเข้ามาทหารยามเดินกันวุ่นวายเกือบเอาชีวิตไม่รอด สุดท้ายต้องหนีหัวซุกหัวซุนเข้ามาในห้องที่ดูเงียบที่สุด

และตอนนี้เพิ่งรู้ซึ้งว่าห้องที่เงียบที่สุด มักจะอันตรายที่สุด...เสมอ

แสงจันทร์สลัวสาดเข้ามาเฉียดม่าน เผยให้เห็นดวงตากลมใสพ้นผ้าคลุมหน้า ดวงตานั้นเบิกกว้างทันทีที่สบเข้ากับสายตาอีกคู่หนึ่งเข้าอย่างจัง

เย่เฉิน ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับพุ่งเข้าหาโจรหนุ่มราวกับมือที่มองไม่เห็นบีบเข้าที่ลำคอ กลิ่นสุราผสมกับกลิ่นอายร้อนจัดจากร่างกายของชายหนุ่มลอยมากระทบจมูกจนสติของแขกที่ไม่ได้รับเชิญสั่นไหวอย่างน่าประหลาด

“ใจกล้าไม่เบา... กล้าบุกมาถึงห้องข้าได้”

เสียงนั้นทุ้มต่ำและราบเรียบท่ามกลางแสงโคมแดงที่ไล้ผ่านร่างกำยำผิวขาวซีด ยิ่งมองยิ่งดูดิบเถื่อนเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

โจรหนุ่มถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบสมองสั่งให้หนีแต่สายตาที่จ้องมากลับตรึงขาเขาไว้จนขยับไม่ได้ เหมือนลูกแกะที่ถูกพยัคฆ์ล็อกเป้าเอาไว้แล้ว

เย่เฉินก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่นทุกย่างก้าวดังก้องในความเงียบเหมือนเหยียบลงบนอกคนฟัง ความมืดและแรงกดดันมหาศาลหลอมรวมจนห้องที่ควรจะเย็นกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด

แต่แล้ว แววตาของเย่เฉินก็เปลี่ยนไป

ความพร่ามัวจากฤทธิ์สุราเลือนหาย กลายเป็นความคมกริบเย็นเยียบดุจคมดาบ เขาสังเกตเห็นมือบางของโจรหนุ่มที่กำของบางอย่างไว้แน่น

เมื่อแสงจันทร์ตกกระทบ หยกขาวสลักลายดอกสาลี่ก็สะท้อนแสงวาววับขึ้นมา

ลมหายใจของเย่เฉินสะดุดไปชั่วขณะ หัวใจคล้ายถูกกระแทกอย่างแรง หยกชิ้นนั้น... หยกที่เขาสลักมันด้วยมือตัวเองและมันควรจะอยู่กับคนที่ตายไปแล้วเท่านั้น

“เจ้า!”