มหาโจรบทที่8

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านม่านไหมที่ขาดวิ่นเข้ามาในห้องที่เละเทะราวกับสมรภูมิ กลิ่นคาวกามที่ยังหลงเหลืออยู่อบอวลปนไปกับกลิ่นกำยานเย็นชืด เย่เฉิน นั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงไม้แก่นจันทน์ ฉลองพระองค์สีดำพาดไหล่อย่างหมิ่นเหม่ สายตาคมกริบที่จ้องมองร่างโปร่งบางซึ่งยังหลับใหลอยู่นั้นไม่ใช่สายตาที่เปี่ยมรักเหมือนเมื่อคืน แต่มันคือสายตาของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังพิจารณาชิ้นเนื้อที่มันเพิ่งขย้ำจนจมเขี้ยว

ลั่วเหยียน ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้น สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความเจ็บร้าวที่แทรกซึมไปทุุกอณูของร่างกาย ความรู้สึกระบมบวมช้ำที่ช่องทางเบื้องหลังนั้นรุนแรงจนเขาต้องห่อตัวด้วยความเจ็บปวด ทันทีที่สายตาพร่ามัวโฟกัสเห็นร่างกำยำที่นั่งอยู่ข้างกาย สัญชาตญาณโจรก็สั่งให้เขาถอยกรูดจนหลังชนหัวเตียง

"ทะ ท่าน! ท่านเป็นใคร!?"

จอมโจรหนุ่มหน้าซีดเผือด รีบตะปบคว้าเอาเศษเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งมาปกปิดกายอย่างสั่นเทา สมองพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว เขาจำได้แค่ว่าลอบเข้าวังมาหาของมีค่า แล้วหนีทหารยามเข้ามาในตำหนักที่เงียบที่สุด หลังจากนั้นทุกอย่างก็พร่าเลือนเหมือนฝันร้ายที่แสนหวาน

"ทำไมร่างกายข้าถึง อูยย~เลือดนี่ ! คราบพวกนี้มัน!! " ลั่วเหยียนเสียงสั่นพร่า มองคราบน้ำกามสีขาวขุ่นที่แห้งกรังตามหน้าขาและรอยกัดที่ยอดอกด้วยความตระหนกสุดขีด

"ท่านทำอะไรข้า?"

เย่เฉินไม่ตอบคำถามนั้นเขาสะบัดมือคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงของลั่วเหยียนแล้วกระชากเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดหน้ากัน แววตาโหดเหี้ยมดุจมัจจุราชทำเอาหัวขโมยหนุ่มแทบหยุดหายใจ

"หุบปากซะ ถ้าไม่อยากให้ข้าตัดลิ้นเจ้าทิ้ง" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสั่งการ "ตอบมาเจ้าขโมยสร้อยเส้นนี้มาจากไหน บอกมาให้หมดถ้าโกหกแม้แต่คำเดียว ข้าจะเลาะกระดูกเจ้าออกมาทีละชิ้น"

ลั่วเหยียนตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกในอุ้งมือพยัคฆ์ "ข้า ข้าบอกแล้ว! ข้าลอบเข้าไปในวังหลัง เรือนเก็บของเก่าแก่ท้ายวัง ที่นั่นไม่มีคนเฝ้า ข้าเลยงัดเข้าไป "

"เรือนบรรพบุรุษงั้นรึ?" เย่เฉินขมวดคิ้วแน่น "ที่นั่นลงอาคมและกุญแจกลซับซ้อน เจ้าโง่ที่ไหนก็เข้าไปไม่ได้"

"ข้าเห็น เห็นคนคนหนึ่งใส่ชุดหรูหราเดินออกมา ประตูมันยังปิดไม่สนิท ข้าเลยแทรกตัวเข้าไป!" ลั่วเหยียนพูดรัวเร็วด้วยความกลัวตาย "ข้าได้ยินพวกขันทีซุบซิบกันว่า เรือนนั้นเข้าได้เฉพาะทายาทที่มีกุญแจเท่านั้น มีเพียงทายาททั้ง 7 ขององค์จักรพรรดิที่มีสิทธิ์ ข้าสาบานได้ข้าพูดความจริง! ปล่อยข้าไปเถอะท่าน "

เย่เฉินปล่อยมือออกอย่างแรงจนร่างของลั่วเหยียนล้มฟุบลงกับฟูกที่เปื้อนคราบน้ำรัก รัชทายาทหนุ่มแค่นยิ้มเย็นชาที่ชวนให้เสียวสันหลัง ความทรงจำจากการหลอมรวมวิญญาณเมื่อคืนยืนยันชัดเจนว่า ศัตรูที่ฆ่านางคือหนึ่งในพี่น้องทั้ง 7 ของเขาเอง และเจ้าโจรดวงกุดคนนี้คือเบาะแสเดียวที่เห็นใบหน้ามัน

"ปล่อยงั้นรึ?" เย่เฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบทับร่างเล็กจนดูจ้อยร่อย "เจ้าบุกรุกตำหนักบูรพา ขโมยของรักของข้าแถมยังบังอาจใช้ร่างกายนี้รับน้ำกาม ขอของรัชทายแค่ยังมีลมหายใจอยู่ก็นับว่าข้าเมตตาเจ้าเหนือแผ่นดินแล้ว"

ลั่วเหยียนเบิกตากว้างจนแทบหลุดจากเบ้า หน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีขาวกระดาษเมื่อรู้ฐานะของคนตรงหน้า

"ระ รัชทายาททมิฬ!"

"นับจากนี้ชีวิตเจ้าเป็นของข้า" เย่เฉินโยนสร้อยหยกขาวที่ร้าวระแหงใส่หน้าลั่วเหยียน "เจ้าต้องอยู่ที่นี่ในฐานะบ่าวรับใช้ข้างกายและต้องจำให้ได้ว่าในพี่น้องทั้ง 7 คนนั้น ใครคือคนที่ข้าตามหาถ้าเจ้าทำไม่ได้ ข้าจะฝังเจ้าลงในสุสานเคียงข้างเมียข้าในสภาพไรลมหายใจ เลือกเอาจะช่วยข้าหรือจะเป็นเครื่องสังเวยรายต่อไป!"

ลั่วเหยียนมองสร้อยหยกในมือด้วยมือที่สั่นเทา ความหวาดกลัวต่อรัชทายาทตรงหน้ามีมากพอๆ กับความสับสนในสัมผัสป่าเถื่อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในกาย เส้นทางของหัวขโมยจอมเซ่อซ่าจบเห่แล้วเหลือเพัยงนรกที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น..

หลังจากการแต่งตั้งให้ลั่วเหยียนกลายเป็นคนสนิทข้างกายอย่างเป็นทางการบรรยากาศในตำหนักบูรพาก็เปลี่ยนเป็นความอึดอัด เย่เฉินเฝ้าคอยให้ความมืดมาเยือนในทุกค่ำคืนด้วยหัวใจที่บ้าคลั่งหวังเพียงจะได้พรอดรักโฉมและสัมผัสอีกสักครั้ง ทว่าหลายคืนผ่านไปกลับมีเพียงความเงียบงัน

วิญญาณของพระชายาไม่ปรากฏกายออกมาอีกเลยสิ่งที่นางบอกคือเรื่องจริงราวกับว่าพลังเฮือกสุดท้ายของนางได้มอดไหม้ไปพร้อมกับเพลิงสวาทในคืนนั้น

ความโหยหาที่โถมทับแปรเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่งมากขึ้นทุกชั่วยาม รัชทายาททมิฬเริ่มระเบิดอารมณ์ใส่ทุกอย่างที่ขวางหน้าและแน่นอนว่าผู้ที่ต้องรับทัณฑ์ทรมานหนักที่สุดคือจอมโจรหนุ่มที่ไม่รู้เรื่องราวและจำเหตุการณ์วาบหวามในคืนนั้นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

.

.

ค่ำคืนหนึ่งอากาศร้อนอบอ้าวเย่เฉินสั่งให้ลั่วเหยียนมาปรนนิบัติในโรงอาบน้ำส่วนตัวควันน้ำร้อนลอยคลุ้งหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณสระหินอ่อนสีขาวนวล ลั่วเหยียนในชุดบ่าวรับใช้เนื้อบางกริบที่แทบจะโปร่งแสงยามต้องไอน้ำ ยืนตัวสั่นถือผ้าเช็ดตัวอยู่ขอบสระ สายตาคมกริบของเย่เฉินที่จ้องมองมาจากกลางน้ำดุจพยัคฆ์ซุ่มล่าเหยื่อทำเอาโจรหนุ่มใจสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่

"ลงมาขัดหลังให้ข้า"

เสียงทุ้มต่ำสั่งการด้วยอำนาจที่ไม่อาจฝ่าฝืนได้