มหาโจรบทที่3

เสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดหลุดออกมาจากลำคอเพียงนิด ก่อนที่ไอวิญญาณสีขาวจะพุ่งเข้าใส่ร่างของโจรหนุ่มอย่างรวดเร็วและรุนแรง ราวกับมันตกลงในภาชนะที่ตามหามานาน

ตึ้ง!

ร่างของโจรร่างเล็กทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเยียบราวกับไร้เรี่ยวแรง สองมือยันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ล้มคว่ำ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานแรงกดดันมหาศาลได้ เขาฝืนโก่งหลังหอบหายใจอย่างหนักสติสัมผัสเริ่มพร่าเลือนก่อนจะยอมจำนนด้วยการก้มหน้าลงต่ำจนหน้าผากเกือบจรดพื้น

“ท่านพี่...”

เสียงนุ่มนวลที่แสนคุ้นเคยหลุดออกมาจากริมฝีปากของโจรหนุ่มร่างเล็ก แววตาที่จ้องมองมานั้นเปลี่ยนเป็นหวานซึ้งและเศร้าสร้อยอย่างที่เย่เฉินจำได้ติดตา

“วิญญาณของข้าถูกจองจำอยู่ในหยกชิ้นนี้มาตลอดข้าทรมานเหลือเกิน ข้าคิดถึงท่านสุดหัวใจหยกแตกแล้ว พันธนาการของข้าจบลงแล้วท่านพี่... ข้าคงต้องบอกลาท่านเป็นครั้งสุดท้าย ข้าไม่อาจอยู่กับท่านได้อีกแล้ว”

นางในร่างของโจรหนุ่มสั่นสะท้าน ไอวิญญาณรอบกายเริ่มจางลงพร้อมกับความจริงที่แสนโหดร้าย

คำว่า ‘บอกลา’ และ ‘ยมโลก’ พุ่งเข้าปักอกเย่เฉินเหมือนศรพิษ ความเสียใจและความโกรธแค้นในโชคชะตาทำให้สติของเขาขาดผึงเขาไม่สนเรื่องกฎสวรรค์หรือความตายที่กำลังจะพรากนางไปในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

“ใครอนุญาตให้เจ้าไป!”

เย่เฉินตวาดก้องก่อนจะโถมกายเข้าใส่ร่างโปร่งบางนั้นอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงบนริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงและจาบจ้วง จูบนี้ไม่มีความอ่อนโยนมีเพียงความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปีและความดื้อรั้นที่จะรั้งวิญญาณของนางไว้ด้วยไออุ่นจากร่างกายของเขา

คนในอ้อมกอดไม่ขัดขืนนางตอบสนองต่อจูบของสวามีอย่างเร่าร้อนมือบางคว้าต้นคอของเย่เฉินไว้แน่นบดเบียดร่างกายเข้าหาสามีอย่างไม่ลดละเพื่อตักตวงสัมผัสที่โหยหามาตลอดเวลาที่ถูกขังอยู่ในหยกเย็นเยียบ

เย่เฉินกระชากเสื้อผ้าของโจรหนุ่มออกจนขาดวิ่นเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดภายใต้แสงโคมสีแดงที่สั่นไหวราวกับจะมอดไหม้

“ข... ข้าต้องการท่าน ให้ข้าได้เป็นของท่านอีกสักครั้งก่อนจะจากไปเถิด” พระชายาในร่างโจรหนุ่มอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา

เย่เฉินไม่รอช้าเขาอุ้มร่างโปร่งบางขึ้นวางบนเตียงไม้แก่นจันทน์ที่เย็นเฉียบก่อนจะโถมกายเข้าหาอย่างหนักหน่วงจนบรรยากาศรอบข้างร้อนระอุจนเดือดพล่าน มือหนาบีบหมับเข้าที่กรามของคนใต้ร่างบังคับให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ดุดันและรุกรานเพื่อดับกระหายที่สะสมมานาน

เขารุกรานร่างนี้อย่างบ้าคลั่งทุกจังหวะเต็มไปด้วยความหวงแหนและเจ็บปวด เย่เฉินต้องการฝังทุกสัมผัสลงไปในดวงวิญญาณของนางเพื่อที่ว่าเมื่อรุ่งสางมาถึง...นางจะไม่มีวันลืมเลือนรสรักของเขา ไม่ว่านางจะอยู่ที่ใดก็ตาม

เย่เฉินก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะเลื่อนลงมาละเลงลิ้นดูดดึงยอดอกสีหวานอย่างหิวกระหาย ทั้งขบทั้งเม้มจนคนใต้ร่างต้องแอ่นอกหยัดกายขึ้นด้วยความเสียวซ่านมือบางจิกทึ้งเส้นผมของรัชทายาททมิฬแน่นเพื่อระบายความรัญจวน

"อ๊า... ท่านพี่ ตรงนั้น ข้าทรมานเหลือเกิน"

เสียงครางระงมของพระชายาในร่างโจรหนุ่มยิ่งปลุกเร้าสันดานดิบเย่เฉินเหยียดยิ้มร้าย สายตาคมกริบจ้องมองร่างที่เริ่มบิดเร่าด้วยความร่านสวาท เขาจับขาเรียวทั้งสองข้างแหวกออกกว้างจนเห็นทางรักสีสดที่ขยับตอดรัดอากาศอย่างเชิญชวนนิ้วแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปภายในอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น

สวบบ!

จากหนึ่งนิ้วเพิ่มเป็นสองและสาม เขาควงนิ้ววนรอบผนังนุ่ม สลับกับการกระทุ้งเข้าออกอย่างรุนแรงจนเสียงน้ำหวานที่ไหลเคลือบช่องทางดังแฉะชื้นคละคลุ้งไปกับกลิ่นสุราและกำยาน เย่เฉินก้มหน้าลงไปใช้ลิ้นชิมรสหวานที่เยิ้มออกมาจากรอยจีบสีสวย เขาตวัดลิ้นเลียสลับขบเม้มง่ามขาด้านในจนร่างเล็กบิดส่ายไปมาอย่างไม่อาจทัดทานเพลิงราคะ

"เจ้าต้องการมันมากใช่หรือไม่ชายาข้า... ต้องการให้ข้ายัดเยียดความใหญ่โตนี้เข้าไปจนขาดใจใช่หรือไม่!"

เย่เฉินเอ่ยถามเสียงพร่าสั่นขณะควักตัวตนใหญ่โตที่ขยายตัวจนเส้นเลือดปูดโปนออกมาขัดถูไปตามร่องก้นที่เปียกแฉะ เขาจับแกนกายเขื่องส่ายวนรอบปากทางรักอยู่ครู่หนึ่งให้คนใต้ร่างกระวนกระวายด้วยความปรารถนา

"เข้ามา เข้ามาในตัวข้าเถิดท่านพี่ ข้าคิดถึงท่าน... คิดถึงท่านเหลือเกิน"

เสียงอ้อนวอนพร่ามัวมาพร้อมกับสายตาเว้าวอนที่พร้อมจะแตกสลายไปกับรุ่งสาง เย่เฉินไม่รอช้าอีกต่อไปเขาจับสะโพกบางไว้มั่นก่อนจะกดแทรกความแข็งขืนรุกล้ำเข้าไปในความคับแน่นอย่างป่าเถื่อน เพื่อจองจำนางไว้ในอ้อมกอดนี้..

ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้