มหาโจรบทที่ 9

ลั่วเหยียนจำใจต้องก้าวลงไปในน้ำที่ร้อนระอุ ทันทีที่เข้าใกล้ มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่เอวคอดแล้วกระชากร่างโปร่งบางลงมาปะทะแผ่นอกแกร่งอย่างรุนแรงจนน้ำกระเซ็น

ซ่าส์!

"อะ..ท ท่าน"

ควันน้ำร้อนช่วยปกปิดความเหี้ยมเกล้าบนใบหน้าของเย่เฉินได้เพียงครึ่งเดียว รัชทายาททมิฬเอนหลังพิงขอบสระหินอ่อน ขาแกร่งแยกออกกว้างภายใต้ผิวน้ำเผยให้เห็นท่อนเอ็นยักษ์ที่บวมเป่งผงาดง้ำสู้สายตามันขยายตัวจนเส้นเลือดปูดโปนขึงตึงดุจท่อนเหล็กที่ร้อนจัด

"ขยับเข้ามาหาข้าเจ้าโจรกระจอกในเมื่อเมียข้าไม่อยู่เจ้าในฐานะ ‘ภาชนะ’ ของนาง ก็ต้องทำหน้าที่นั้นแทน"

ลั่วเหยียนหน้าซีดเผือดจำต้องคลานเข่าเข้าไปหาหน้าขาแกร่งท่ามกลางผิวน้ำที่สั่นไหว ดวงตาที่สั่นระริกจ้องมองความมหึมาที่น่าหวาดเสียวตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวระคนสับสน

"ใช้ปากของเจ้า กลืนกินมันซะ" เย่เฉินสั่งพลางเอื้อมมือไปจิกทึ้งกลุ่มผมของจอมโจรหนุ่ม บังคับให้ใบหน้าหวานกดต่ำลงหาความแข็งขืน

"ถ้าข้าไม่สั่งให้หยุดห้ามถอนปากออกมาแม้แต่นิดไม่อย่างนั้นข้าจะใช้ดาบใส่เข้าปากเจ้าแทน"

ลั่วเหยียนสั่นไปทั้งตัวเขาต้องอ้าปากกว้างจนกรามแทบค้างเพื่อกลืนกินส่วนหัวที่ใหญ่โตฉ่ำวาวเข้าไปอย่างยากลำบาก ลิ้นเรียวพยายามตวัดเลียตามรอยหยักสีเข้มอย่างสะเปะสะปะ เสียงดูดดึงดัง จ๊วบ จ๊วบ หยาบโลนแข่งกับเสียงน้ำไหว

"อาาาา ซี้ดดด ดี อมลึกอีก"

จุ๊บ จุ๊บ จ๊วบบ!

เย่เฉินคำรามต่ำในลำคอด้วยความซ่านเสียว มือหนาบดคลึงศีรษะคนใต้ร่างกระแทกสวนเอวเข้าหาปากเล็กๆ ให้รูดรั้งเข้าออกจนสุดโคนครั้งแล้วครั้งเล่าจนลั่วเหยียนสำลักจนน้ำตาคลอเบ้า

"พอแล้ว " เย่เฉินกระชากหัวอีกฝ่ายออกอย่างแรง ท่อนเอ็นเปียกโชกไปด้วยน้ำลายเหนียวหนืดเด้งผึ้งออกมาฟาดเข้าที่แก้มของโจรหนุ่มจนเกิดเสียงดังฉาด

"ขึ้นไปนั่งบนขอบสระนั่นแล้วแหวกรูร่านๆ ของเจ้าให้ข้าดูให้เต็มตา"

สายตาของรัชทายาททมิฬวาวโรจน์ด้วยความกระหาย เขาต้องการเห็นว่าช่องทางที่เคยรับน้ำกามของเขานั้น บัดนี้จะยังคงหลงเหลือร่องรอยแห่งความร่านสวาทของเมียรักเขาอยู่หรือไม่ หรือมันกำลังรอคอยให้เขาเข้าไปขยี้อีกครั้งด้วยความรุนแรงกว่าที่เคย

ลั่วเหยียนหน้าแดงซ่านจนถึงใบหูด้วยความอับอายที่ถูกปฏิบัติเหมือนของเล่นกาม ทว่าในกายร้อนผ่าวคุ้นเคยกับสายตาท่าทีดิบเถื่อนหยาบโลนไม่อาจขัดขืนได้ ร่างโปร่งบางที่เปียกปอนจนเสื้อผ้าแนบเนื้อโชว์ส่วนโค้งเว้าคลานขึ้นไปนั่งยองๆ บนขอบหินอ่อนสีขาวนวล มือบางทั้งสองข้างเอื้อมไปสอดใต้แก้มก้นมน แล้วออกแรงดึงแยกออกจากกันจนกว้าง เผยให้เห็นรอยจีบสีสดที่ยังคงบวมแดงเรื่อจากการรุกรานมันขยับขมิบตอดรัดอากาศอย่างน่าละอาย

"ใช้นิ้วของเจ้าแหย่เข้าไปขยายมันซะ ให้มันอ้าออกกว้างพอจะกลืนกินดุ้นควยของข้า!"

ลั่วเหยียนเม้มปากแน่นขณะที่จำใจส่งนิ้วเรียวของตัวเองแทรกผ่านรอยแยกเข้าไปคว้านผนังนุ่มภายในความเปียกชื้นของน้ำในสระผสมกับน้ำหล่อลื่นสีใสเริ่มเยิ้มชุ่มปลายนิ้ว เสียงนิ้วขยับเข้าออกดัง แจ๊ะ แจ๊ะ ท่ามกลางไอน้ำร้อนที่ปกคลุม เย่เฉินจ้องมองภาพลาลามกนั้นด้วยความเงี่ยนพร่า ลมหายใจของเขาเริ่มหอบหนักเมื่อเห็นโจรหนุ่มลงมือ ‘แหกรู’ ปรนเปรอตัวเองตามคำสั่งของเขา

"ขยับมานั่งบนนี้บนดุ้นเนื้อข้าซะ แล้วกดสะโพกลงมาให้มิดลำอย่าให้เหลือช่องว่างแม้แต่นิดเดียว"

เย่เฉินสั่งเสียงพร่าสะท้าน ร่างสูงใหญ่เอนพิงขอบสระอย่างมั่นคง ลั่วเหยียนคลานเข่าเข้าหาอย่างขลาดกลัวก่อนจะขึ้นมาคร่อมทับบนหน้าขาแกร่ง สองมือวางยันอยู่บนอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เขาค่อยๆ กดร่องก้นที่เพิ่งถูกขยายลงบนยอดควยที่ร้อนจัดดุจเหล็กเผาไฟ ทันทีที่ส่วนหัวหยักใหญ่แทรกผ่านปากทางรักเข้าไป ลั่วเหยียนก็แหงนหน้าครางลั่นจนเส้นเลือดที่คอปูดแข็ง

"อ๊างงงง! ท่าน มะ มันใหญ่ อื้อออ!! มันแน่นไปหมด!"

"คืนก่อนเจ้าก็โลมเลียมัน กลืนกินมันด้วยปากและรูร่านของเจ้า เจ้าอาจจะจำไม่ได้แต่ร่าวกายแสนจะร่านร้อนนี้..ต้องจำได้ดีเป็นแน่ ขย่มสิ! ใส่มันเข้าไปให้ลึกสุดลำควย ร่านใส่ข้าให้มากกว่านี้!"