18

แสงแรกของเช้าวันนั้นสาดส่องผ่านยอดไม้เข้ามาในตัวบ้านที่เพิ่งตกแต่งเสร็จสมบูรณ์ไม่นาน เจ้าของบ้านคนใหม่อย่างธีทัตเตรียมตัวแล้วเสร็จตั้งแต่เช้าตรู่ ห้องโถงใหญ่กลางบ้านถูกจัดเตรียมพื้นที่สำหรับทำพิธีสงฆ์  มีโต๊ะหมู่บูชาและอาสนะสำหรับพระสงฆ์ ๙ รูป ที่ชายหนุ่มอาราธนามาจากวัดใกล้บ้าน

สริดากับคนงานจากที่บ้านช่วยกันจัดสำรับภัตตาหาร บนถาดสังกะสีที่เคลือบลายดอกไม้สีสันสดใสฉูดฉาด มีถ้วยชามใบเล็ก ที่ใส่ลาบหมูคั่ว แกงฮังเล แกงจืดวุ้นเส้น (ปกติจะทำแกงเส้น แต่ป้าองุ่นเห็นว่ามีอาหารรสเผ็ดแล้วถึง ๒ เมนู จึงเปลี่ยนจากแกงเส้นเป็นแกงจืดวุ้นเส้นแทน) แกงโฮะ น้ำเงี้ยวกระดูกหมู เส้นขนมจีน ข้าวเหนียวและข้าวเจ้า มีผลไม้อย่างแตงโม สาลี่ ส้มสีทอง และของหวานอย่างกล้วยบวชชี ทองหยอด เม็ดขนุน ขนมต้มขาว แถมด้วยขนมชั้นที่ห่อเป็นรูปกุหลาบสวยงาม ส่วนหนึ่งซื้อหามาจากร้านในเมือง และอีกส่วนสริดากับคนงานช่วยกันทำอยู่จนดึกดื่น

“น้าแยกสำรับพระกับฆราวาสเอาไว้แล้ว ใครหิวก็ตักขนมจีนกินก่อนได้เลยนะ”

องุ่นบอกกับบรรดาลูกน้องของธีทัตที่ปิดออฟฟิศมาร่วมงานขึ้นบ้านใหม่ของลูกพี่ด้วย ทุกคนยิ้มแป้น แต่ก็ยอมหิ้วท้องรอให้ผ่านพ้นพิธีสงฆ์ไปก่อน หลังเสียงสวดมนต์เสร็จสิ้น ธีทัตกับบิดามารดาถวายสังฆทานและเครื่องไทยธรรม ก่อนกลับหลวงพ่อลุกประพรมน้ำพระพุทธมนต์ไปรอบ ๆ บ้านและเผื่อแผ่ไปยังทุกคนที่นั่งพับเพียบเรียบร้อยพนมมือรอรับอยู่อย่างชื่นเย็น

ธีทัตเป็นคนขับรถพาหลวงพ่อและหลวงพี่กลับวัดเหมือนเช่นขามา เขาบอกให้ลูกน้องทุกคนกินข้าวและพักผ่อนกันได้ตามสบาย เมื่อชายหนุ่มขับรถออกไป มนิษาไม่ได้รีบไปตักหาอะไรกินเหมือนคนอื่น ๆ แต่แอบเดินสำรวจไปรอบบ้านโดยไม่ให้ป้าองุ่น ป้าธิดา และลุงคงเดชสังเกตเห็น

จะมีก็แต่นิดหน่อยอีกเช่นเคยที่ตาไวแล้วแอบเดินตามมาติด ๆ

“พี่นาวจะทำอะไรน่ะ มองหาอะไรเหรอ”

มนิษาถอนหายใจเฮือก หันมาตอบ

“จะตามมาทำไมเนี่ย ไปกินข้าวไป ป้าหงุ่นทำน้ำเงี้ยวไว้หม้อเบ้อเร่อ ถ้าของไม่หมดแกจะเสียใจแย่”

“ไม่ต้องกลัวไม่หมดหรอก กลัวไม่พอกินดีกว่า”

นิดหน่อยพูดยิ้ม ๆ เพราะเมื่อครู่เห็นแล้วว่าบรรดาลูกน้องของธีทัตที่กำลังตักกินขนมจีน ฮือฮาว่าเข้มข้นและอร่อยมากแค่ไหน ไหนจะยังขนมไทยกับผลไม้สดอีกเกือบสิบอย่างที่สริดาเตรียมไว้ให้อีก

“เห็นพี่นาวทำลับ ๆ ล่อ ๆ หนูก็เลยอยากตามมาดูว่าจะแอบมาขโมยอะไรของพี่ธี มันจะบาปนะพี่มะนาว เพิ่งเลี้ยงพระไปแท้ ๆ มาขโมยของเขาแบบนี้ เป็นเปรตไม่รู้ด้วยนะ”

“โอ้โหไอ้นิดหน่อย ปากดีแบบนี้ไล่ออกเสียดีไหม”

นิดหน่อยหัวเราะคิก ดูดีใจที่ยั่วมนิษาขึ้น

“พี่มาหาหลักฐานต่างหาก”

“หลักฐานอะไรเหรอ”

“ก็หลักฐานว่าคุณพี่ธีของแก ไม่เหมาะจะมาเป็นแฟนพี่ส้มไง”

นิดหน่อยขมวดคิ้ว มองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นที่แสนจะโล่งโปร่งดูสบายน่าอยู่

“มันต้องเป็นหลักฐานหน้าตาแบบไหนหรือพี่มะนาว ถึงจะบอกได้ว่าพี่ธีเป็นคนไม่ดีน่ะ”

“จะไปรู้เหรอ ถึงต้องมาหานี่ไง อาจจะเจออะไรดี ๆ เช่น... รูปถ่ายเขากับผู้หญิงหลาย ๆ คน หรือชุดชั้นในเซ็กซี่ของใครสักคนที่แอบซุกไว้ตามซอกโซฟา...”

คราวนี้นิดหน่อยส่ายหน้า มองหน้าเจ้านายอย่างผิดหวัง

“เพิ่งรู้ว่าพี่มะนาวติดละคร ที่พูดมานี่เหมือนคนดูละครเยอะ ๆ เลยรู้ตัวปะ”

“ไม่รู้ ก็แค่คิดไปตามเหตุผล”

“ถ้าคิดตามเหตุผล พี่ธีก็คงจะมีเมียซุกไว้รอให้พี่มะนาวมาเจอง่าย ๆ หรอกมั้ง ของแบบนั้นใครจะไปทำอะไรให้จับได้ล่ะ เฮ้อ... ไปกินข้าวกันเถอะพี่ เรามาเดินเล่นกันเองแบบนี้เกิดของเขาหายขึ้นมาจริง ๆ เราจะซวยเอานา คนอื่นเขาก็นั่งกินข้าวอยู่ที่สระว่ายน้ำกันหมดแล้วด้วย”

“เออ ๆ ไปก็ได้ แกนี่เป็นตำรวจบ้านหรือไงกันนะ”

มนิษาบ่นอุบ ยอมแพ้ ก็อย่างที่นิดหน่อยพูดนั่นแหละ ถ้าธีทัตมีผู้หญิงแอบซ่อนไว้จริงก็คงไม่กล้าเปิดบ้านต้อนรับมิตรสหายอย่างโจ่งแจ้งแบบวันนี้

นิดหน่อยเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปก่อน มนิษาเหลียวมองรอบ ๆ อีกครั้งอย่างเสียดายที่ไม่มีอะไรให้จับผิด หญิงสาวถอนหายใจเฮือกและกำลังจะเดินออกไปสมทบกับคนอื่น ๆ ที่นั่งเล่นกันอยู่ริมสระว่ายน้ำ พลันสายตาเหลือบไปเห็นอัลบั้มรูปใต้ชั้นวางโทรทัศน์จอแบนขนาดใหญ่

รู้ว่าเสียมารยาทขั้นสุดแต่ความอยากรู้อยากเห็นก็ไม่เข้าใครออกใคร มนิษาแอบเข้าไปหยิบอัลบั้มภาพมาเปิดดู มันเป็นอัลบั้มรูปถ่ายของธีทัตตั้งแต่สมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษาที่ต่างประเทศ จนถึงตอนกลับมาเรียนมหาวิทยาลัยที่เชียงใหม่ ตอนนั้นธีทัตไว้ผมยาว แก้มตอบหน้าขาวเหมือนจิ้งจก ผอมสูงเก้งก้างเหมือนวัยรุ่นทั่วไป ไม่ได้สูงใหญ่เป็นชายหนุ่มเต็มตัวอย่างตอนนี้... มนิษารีบพลิกดูเร็ว ๆ ว่ามีรูปถ่ายใบไหนที่เขาถ่ายกับผู้หญิงที่ดูสนิทสนมกันเป็นพิเศษหรือเปล่าแต่ก็ยังไม่เจอ... กำลังจะเปิดหยิบอัลบั้มต่อไปก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อธีทัต แสดงว่าเขากลับจากส่งพระแล้ว หญิงสาวรีบเก็บอัลบั้มด้วยความเสียดายก่อนจะย่องออกไปไม่ให้มีพิรุธ...

“อุ๊ย...ขนมเส้นขายดี ตอนแรกป้าก็กลัวไม่มีใครกิน”

องุ่นยิ้มด้วยความดีใจ เมื่อเห็นว่าขนมจีน—หรือที่คนภาคเหนือเรียกว่าขนมเส้น—กับน้ำเงี้ยวกระดูกหมูใส่ดอกเงี้ยวตามสูตรเชียงราย ถูกตักแทบหมดเกลี้ยงเกือบถึงก้นหม้อ

“คุณน้าทำเองเลยหรือคะ”

รัศมีจันทร์ วิศวกรคนเก่งของธีทัตเอ่ยถาม ปากยังมันแผล็บ ในมือยังมีชามขนมเส้นที่เพิ่งเติมรอบที่สาม ถั่วงอกพูนขึ้นมาเกือบล้นชาม

“ใช่จ้ะ พอกินได้ไหม จืดไปหรือเปล่า”

“โอ้โห อย่าเรียกว่าพอกินได้เลยครับ เรียกว่าลำแต๊ลำว่า แม่ผมยังยะบ่าลำขนาดนี้เลยครับ”

อีกคนพูดแบบไม่ต้องเอาใจ แปลได้ว่าอร่อยมาก ๆ แม่เขาทำเองยังไม่อร่อยขนาดนี้ องุ่นยิ้มปลื้มขึ้นไปอีก

“กินขนมเส้นแล้วอย่าลืมกินขนมหวานด้วยนะลูก พี่ส้มหวานเขาทำเองกับมือเลยนะ”

“หนูก็กินแล้วเหมือนกันค่ะ อร่อยสมกับที่พี่ธีเคยโฆษณาไว้เลยจริง ๆ”

อีกคนพูดอย่างพาซื่อ ผู้อาวุโสตาโต

“พี่ธีเขาพูดถึงพี่ส้มหวานด้วยหรือลูก”

“พูดค่ะ พี่ธีเคยบอกว่าพี่ส้มรับทำขนมไทย เผื่อมีลูกค้าอยากหาคนทำขนม พวกหนูจะได้รู้จักไว้ เมื่อกี้หนูลองกินเม็ดขนุนแล้ว ถั่วเนื้อเนียนมาก รสก็ไม่หวานแหลมบาดคอ อร่อยจริง ๆ นะคะคุณน้า”

องุ่นยิ้มแก้มปริ ไม่ได้ปลื้มที่คนชมฝีมือทำขนมของหลานสาวเพราะเรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว แต่ปลื้มที่รู้ว่าธีทัตเอ่ยถึงสริดาให้ลูกน้องรู้จัก อีกไม่นานชายหนุ่มก็คงประกาศเปิดตัวคบหากับหลานสาวของหล่อนด้วยแน่ ๆ ถึงเวลานั้นหล่อนจะทำอาหารเลี้ยงฉลองสามวันสามคืนไม่ให้ซ้ำเมนูกันเลยทีเดียว