ตอนที่ 47: กระสุนที่ปิดปาก

ตอนที่ 47: กระสุนที่ปิดปาก

ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านโคกอีแหลวในยามเย็นถูกฉาบด้วยสีแดงเพลิงราวกับลางบอกเหตุ กลิ่นธูปจางๆ จากในโบสถ์ลอยมาปะทะกับลมทุ่งที่พัดกระโชกแรง ลานวัดที่เคยใช้จัดงานบุญ บัดนี้ถูกดัดแปลงเป็นลานพิพากษา กริชในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายที่ตอนนี้ดูหลวมโพล่งไปเล็กน้อยจากการตรากตรำงาน กำลังติดตั้งเครื่องโปรเจกเตอร์และลำโพงตัวใหญ่อยู่บนเวทีไม้ชั่วคราว

รอบด้านเต็มไปด้วยสายตาที่ทิ่มแทง ชาวบ้านนับร้อยยืนออกันอยู่เบื้องล่าง บ้างกอดอก บ้างซุบซิบด่านินทา เสียงของ ป้าแดง ยังคงแว่วมาเป็นระยะ "ดูมันสิ... ยังมีหน้ามากางจอสิหลอกอะไรพวกเราอีก"

อิปิ๊ ยืนอยู่ข้างเวที มือหนึ่งกำชายเสื้อกริชไว้แน่นจนสั่น อีกมือหนึ่งคอยจัดเตรียมแฟลชไดรฟ์ตามที่กริชสั่ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลจนเห็นได้ชัด รอยช้ำที่โหนกแก้มยังคงเด่นชัดใต้แสงนีออนประดิษฐ์ที่ดูซืดเซียวในยามนี้

"อ้ายกริช... ปิ๊สังหรณ์ใจบ่ดีเลยจ้ะ ใจมันสั่นแปลก ๆ คือจั่งสิมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น" เธอกระซิบเบา ๆ เสียงขาดห่วง แววตาที่เคยดื้อรั้นบัดนี้เต็มไปด้วยความหวั่นวิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ไม่เป็นอะไรหรอกปิ๊... ความจริงมันสิต้องปรากฏมื้อนี้ล่ะ อ้ายเตรียมตัวมาดีแล้ว" กริชตบหลังมือเธอเบา ๆ เพื่อปลอบโยน แม้ในใจเขาเองก็นึกหวั่นกับสายตาอำมหิตของพวกนายทุนที่จ้องมองมาจากความมืด

พ่อผู้ใหญ่บ้าน เดินก้าวเข้ามาหาทั้งคู่สีหน้าเคร่งขรึม มือขวาของท่านยังคงกระชับปืนลูกซองข้างกายไว้มั่น ท่านมองหน้าลูกสาวแล้วหันไปสบตากริช

"เป็นจั่งใด๋กริช เครื่องไม้เครื่องมือเรียบร้อยดีบ่ ปิ๊... มึงคือหน้าซีดแท้ลูก" พ่อผู้ใหญ่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"พ่อ... ปิ๊ใจคอบ่ดีเลย ปิ๊ว่าวันนี้มันต้องมีเรื่องแน่ ๆ พ่อระวังแน่เด้อ " อิปิ๊หันไปบอกพ่อ เสียงของเธอสั่นเครือจนกริชรู้สึกได้

"เออ พ่อฮู้อยู่ พ่อสิเฝ้าอยู่ข้างเวทีนี่ล่ะ กริช... มึงมีหน้าที่พูดกะพูดไป ให้ชาวบ้านเขาหูตาสว่าง ส่วนทางหนีทีไล่กูเตรียมคนไว้หมดแล้ว แต่มึงกะอย่าประมาทเด้อ ไอ้พวกนี้มันหมาจนตรอก มันทำได้ทุกอย่าง"

กริชพยักหน้าขอบคุณ "ครับพ่อผู้ใหญ่ ผมสิทำให้จบมื้อนี้ล่ะครับ"

รถเอสยูวีสีดำทมิฬสี่ห้าคันขับตะบึงเข้ามาจอดปิดล้อมทางเข้าลานวัดจนฝุ่นแดงฟุ้งกระจาย นายเดชาก้าวลงมาด้วยมาดผู้ทรงอิทธิพล ข้างกายมีบักรุ่งและชายชุดดำโอบล้อมเป็นกำแพงมนุษย์ แต่ที่ทำให้ชาวบ้านต้องฮือฮาคือการปรากฏตัวของ กำนัน ผู้กว้างขวางที่ถือหางเดชามาตลอด เขาก้าวออกมาพร้อมใบหน้าบูดบึ้ง ปลายนิ้วคีบซิการ์ราคาแพง

"แหม... จัดงานต้อนรับผมใหญ่โตเชียวนะคุณสถาปนิก" เดชาตะโกนขึ้นมาพลางหัวเราะร่า เดินแหวกฝูงชนขึ้นมาหยุดประจันหน้าเวที 

"ชาวบ้านทุกคนฟังทางนี้ อย่าไปฟังคำเพ้อเจ้อของคนเมืองที่มันสิมาหลอกใช้พวกเจ้า ไอ้กริชมันสิฮุบที่นาไว้รวยคนเดียว มันขวางทางเจริญของพวกเฮา"

"แม่นแล้วพี่น้อง" กำนันสำทับพลางชี้หน้ากริช 

"ไอ้หน้าจืดนี่มันหัวหมอ มันสิมาปั่นหัวให้พวกเจ้าเสียเงินแสนเงินล้านที่นายทุนเพิ่นสิแจก อย่าไปหลงเชื่อมัน!"

"ผมไม่ได้มาโกหก" กริชประกาศก้องผ่านไมโครโฟน เสียงของเขาหนักแน่นจนชาวบ้านชะงัก 

"แต่ผมมาเพื่อสิให้ทุกคนดูว่า... เงินหมื่นล้านที่พวกคุณหวัง มันแลกมาด้วยความฉิบหายของโคกอีแหลวแบบไหน" กริชไม่รอช้า เขาซัดนิ้วลงบนปุ่ม "Play" ทันที!

ภาพบนหน้าจอผ้าใบสีขาวขนาดใหญ่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดของลานวัด เสียงลำโพงที่กริชเร่งจนสุดกำลังดังกระหึ่มข่มเสียงลมพัดและเสียงอื้ออึงของฝูงชน คลิปวิดีโอที่บันทึกจาก "ปากกาสอดแนม" ในห้องทำงานหรูที่กรุงเทพฯ เริ่มบรรเลงความจริงที่ชวนขยะแขยง ในคลิปปรากฏภาพ นายเดชา ที่นั่งจิบวิสกี้อย่างสบายอารมณ์ เขากำลังหัวเราะร่าพร้อมกับชี้นิ้วลงบนแผนที่หมู่บ้านโคกอีแหลว ราวกับมันเป็นเพียงกระดานหมากรุกที่เขาสามารถกวาดทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้

"...กฎหมายเหรอ ในเมืองไทยถ้ามีเงิน กฎหมายมันกะแค่เศษกระดาษ" เสียงเดชาในคลิปดังก้องชัดเจน 

"ผมจ่ายให้นายอำเภอไปแล้วก้อนนึง และอธิบดีกรม... ผมก็เพิ่งส่งคนไปเคลียร์มาเมื่อเช้า แค่คุณกริชเขียนแบบให้มันดูเป็นสวนสาธารณะบังหน้าเพื่อตบตาพวกกรมที่ดินและสิ่งแวดล้อม ที่เหลือผมจะสั่งลูกน้องให้ลงมือขุดลอกเอาดินไปขายเอง ใครขวางผมจัดการหมด!"

ชาวบ้านที่เคยยืนด่ากริช บัดนี้กลับยืนแข็งทื่อเป็นหิน แววตาที่เคยมีแต่ความโลภกลับกลายเป็นความตื่นตระหนก เมื่อวิดีโอเล่นมาถึงช่วงที่เดชาพูดถึงคนในหมู่บ้านอย่างจิกเรียก

"...ไอ้พวกชาวบ้านโคกอีแหลวน่ะเหรอ พวกมันกะคือมดปลวกนั่นล่ะ เอาเงินแสนไปล่อหน่อยเดียวก็กัดกันเองปานหมาแย่งกระดูก ทีนี้พอพวกมันตีกันจนอ่อนแรง ผมกะให้บักรุ่งไปจัดการไถบ้านย่าบุญมาทิ้งซะ ใครจะทำไม เงินผมซื้อได้ทุกอย่าง แม้แต่ศักดิ์ศรีของพวกมัน!"

"มึงว่าพวกกูเป็นหมาแย่งกระดูกงั้นเหรอไอ้เดชา!" เสียงลุงเสริมตะโกนขึ้นด้วยความโกรธสุดขีด ตามด้วยเสียงสบถสาปแช่งของชาวบ้านที่เพิ่งตาสว่าง

ใบหน้าของเดชาที่เคยยโสโอหังบัดนี้ถอดสีจนกลายเป็นขาวซีด ลำคอหนาเตอะของเขามีเส้นเลือดปูดโปนออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินเสียงตัวเองในคลิปประกาศก้องถึงสันดานโฉด ความอับอายเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่งในพริบตา เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้คลิปนี้จบลง อนาคตและเม็ดเงินหมื่นล้านของเขาจะกลายเป็นเถ้าถ่าน ดวงตาเหี้ยมเกรียมตวัดไปมองลูกน้องที่แฝงตัวอยู่หลังเงาเสาโบสถ์ พร้อมพยักหน้าส่งสัญญาณเพชฌฆาต

"กริช! ระวัง!" พ่อผู้ใหญ่บ้านที่สังเกตเห็นความผิดปกติแผดเสียงตะโกนเตือนสุดตัว พร้อมถลาหมายจะกระชากร่างสถาปนิกหนุ่มให้พ้นวิถี

แต่สายเกินไป... "ปัง!"

เสียงปืนแผดสนั่นกัมปนาทกลบทุกสรรพเสียงบนลานวัด แรงปะทะของกระสุนขนาด 9 มม. พุ่งเข้าใส่กลางลำตัวของกริชอย่างจัง ร่างของเขาถูกแรงส่งจนปลิวไปข้างหลังชนเข้ากับบอร์ดนิทรรศการจนหักสะบั้น ความรู้สึกแรกที่กริชได้รับไม่ใช่ความเจ็บ แต่เป็นความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วท้อง ก่อนที่ความร้อนรุ่มมหาศาลราวกับถูกเหล็กเผาไฟทิ่มแทงจะระเบิดขึ้นจนเขาลืมหายใจ

"อ้ายกริช!!!"

อิปิ๊กรีดร้องเสียงหลงจนคอแทบแตก เธอถลาเข้ามารับร่างของกริชที่กำลังทรุดฮวบลงกับพื้นเวที มือเล็ก ๆ ของเธอพยายามรวบตัวเขาไว้ด้วยหัวใจที่หล่นวูบ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่เพิ่งรีดมาอย่างเนี้ยบบัดนี้ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงข้นที่ซึมซาบไปตามเส้นใยผ้าอย่างรวดเร็ว กริชสำลักเอาเลือดสีสดออกมาคำใหญ่ แววตาที่เคยแน่วแน่มั่นคงเริ่มพร่าเลือนและว่างเปล่าด้วยความเจ็บปวดที่เหนือคณาเกินกว่าร่างกายจะแบกรับ

"กริช!! หลานย่า!!"

เสียงหวีดร้องของ ย่าบุญมา ดังแทรกความโกลาหลขึ้นมาอย่างโศกเศร้า ย่าที่ถูกลุงหวังประคองอยู่เบื้องล่างเห็นภาพหลานชายคนเดียวล้มลงต่อหน้าต่อตา หัวใจของคนแก่ที่กรำโลกมาเกือบศตวรรษแทบจะแตกสลายลงตรงนั้น ย่าทรุดลงกับพื้นดินแดง มือที่เหี่ยวแห้งสั่นระริกไขว่คว้าไปในอากาศราวกับจะพยายามรั้งวิญญาณของหลานชายไว้

ย่าบุญมาทรุดฮวบลงกับพื้นดิน มือเหี่ยวแห้งกำประคำไม้พะยูงแน่นจนเส้นเอ็นขาดสะบั้น เมล็ดไม้ร่วงกราวลงพื้นดินแดงเหมือนหยดเลือดและหยดน้ำตาที่ไหลนองหน้า ท่านแผดเสียงร้องปานจะขาดใจ

"ยิงหลานกูทำไม! พวกมึงยิงหลานกูทำไม! กริช... หลานย่า!" ย่าคร่ำครวญเสียงหลง ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นและโศกเศร้า

บนเวทีที่อาบไปด้วยสีแดงฉาน อิปิ๊ประคองศีรษะกริชไว้บนตัก มือเล็ก ๆ ของเธอทั้งสองข้างพยายามกดแผลที่หน้าท้องซึ่งมีเลือดทะลักออกมาไม่หยุด ใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและน้ำตาที่ไหลมาบรรจบกัน

"อ้ายกริช อย่าหลับเด้ออ้าย! มองหน้าปิ๊นี่!" อิปิ๊ตะโกนเรียกเสียงสั่นพร่า เธอเขย่าตัวเขาเบา ๆ ราวกับจะยื้อสติที่กำลังจะหลุดลอย 

"อ้ายบอกสิพาปิ๊ดูนาสีทองไม่ใช่เหรอ อ้ายต้องตื่นมาเบิ่งฝีมือตัวเองก่อน อ้ายกริช!"

กริชค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ลมหายใจของเขาแผ่วเบาและขาดห่วง เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาโรยรา มือที่สั่นเทาพยายามจะยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอแต่กลับไม่มีแรงพอ

"ปิ๊... ผม... ผมไม่ได้เป็นอะไร..." กริชเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของสายลม 

"ฝากดูแล... ย่า... ดูแลนาด้วยนะ..."

"บ่ อ้ายต้องดูแลเอง อ้ายอย่าพูดคือสิลาปิ๊จั่งซี่แมะ!" อิปิ๊ร้องโฮออกมาพลางก้มลงเอาหน้าผากแตะกับหน้าผากของเขา

"ตามรถพยาบาล ไผก็ได้โทรตามรถพยาบาลเร็วเข้า" พ่อผู้ใหญ่บ้านตะโกนก้องลานวัดพลางถือปืนคุ้มกันอยู่ข้างเวที 

"ไอ้หวัง มึงไปเอารถกระบะออกมารถพยาบาลมันจะมาบ่ทันการ"

ท่ามกลางความโกลาหล เดชาและกำนัน เห็นท่าไม่ดีเมื่อชาวบ้านเริ่มแตกตื่นและตำรวจที่กริชประสานไว้เริ่มปรากฏตัวที่ปลายถนน 

"หนี! รุ่ง... พากูหนีออกไปทางหลังวัดเดี๋ยวนี้!" เดชาสั่งการด้วยเสียงสั่นเครือ ทั้งคู่รีบอาศัยจังหวะชุลมุนปีนขึ้นรถเอสยูวีแล้วเหยียบคันเร่งพุ่งแหวกวงล้อมฝุ่นตลบหนีหายไปในความมืด

แสงไฟจากรถกระบะของลุงหวังพุ่งตรงมาที่เวที กริชถูกหามขึ้นหลังรถอย่างระมัดระวังโดยมีอิปิ๊นั่งกอดร่างที่โชกเลือดของเขาไว้ไม่ยอมห่าง ในขณะที่ย่าบุญมายังคงพร่ำสวดมนต์ขอพรจากดวงวิญญาณพ่อไกรให้คุ้มครองหลานชาย

"อ้ายต้องรอดนะอ้ายกริช... ปิ๊สิบ่ยอมให้อ้ายเป็นอะไรเด็ดขาด" อิปิ๊กระซิบข้างหูเขาขณะที่รถพุ่งทะยานไปสู่โรงพยาบาลอำเภอ