ตอนที่ 46 ลาออก และพร้อมรับมือกับนายทุน

ตอนที่ 46 ลาออก และพร้อมรับมือกับนายทุน

ในห้องทำงานที่เคยดูสง่างามและน่าภาคภูมิใจ กลิ่นอายความทะเยอทะยานที่เคยหอมหวานสำหรับสถาปนิกเกียรตินิยมอย่างกริช  บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นเน่าของผลประโยชน์ที่ซ่อนไว้ภายใต้พิมพ์เขียว กริชยืนตัวตรงอยู่เบื้องหน้า ประธานวิโรจน์ ที่กำลังสูบซิการ์อย่างอารมณ์ดี โดยมีเชอรี่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้ายิ้มกริ่มกริชค่อยๆ วางซองจดหมายสีขาวลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น

"นี่คือใบลาออกของผมครับท่านประธาน" วิโรจน์ชะงักควันซิการ์ที่กำลังพ่นออกมา แววตาเปลี่ยนจากความเป็นมิตรเป็นความฉงน

 "ลาออก กริชคุณบ้าไปแล้วเหรอ โปรเจกต์หมื่นล้านกำลังจะเริ่มและเงินโบนัสก้อนโตก็รอคุณอยู่"

"เงินโบนัสที่ต้องแลกกับหยาดน้ำตาของคนในหมู่บ้าน และการทำลายป่าต้นน้ำที่เลี้ยงชีพคนนับร้อย... ผมรับไม่ได้ครับ" กริชตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว 

"ผมเป็นสถาปนิกที่ออกแบบอาคารให้คนอยู่อาศัย ไม่ได้ออกแบบหลุมศพเพื่อฝังจิตวิญญาณบ้านเกิดตัวเอง"

"กริช คุณทำแบบนี้คุณหมดอนาคตแน่" เชอรี่แผดเสียงหลง 

"เชอรี่อุตส่าห์ปูทางให้คุณขนาดนี้ คุณจะกลับไปคลุกโคลนคลุกธุลีกับยัยเด็กนั่นอีกล่ะสิ" กริชหันมามองเชอรี่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช 

"สิ่งที่เชอรี่ดูถูก โคลนตมมันคือความจริงใจที่ผมหาไม่ได้จากที่นี่... และผมขอบอกไว้ก่อน ข้อมูลทุกอย่างที่พวกคุณซ่อนไว้ ผมส่งถึงมือ DSI และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้ว" คำพูดของกริชทำเอาวิโรจน์หน้าถอดสี

 "แก ไอ้กริช"

กริชไม่รอฟังคำด่าทอ เขาหมุนตัวเดินออกมาจากตึกกระจกที่ดูไร้ค่าในสายตาเขาอีกต่อไป เขาทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ทั้งตำแหน่ง หน้าที่การงาน และความหรูหราจอมปลอม เพื่อมุ่งหน้าสู่ "หัวใจ" ที่แท้จริง

---

ในขณะที่กริชกำลังขับรถฝ่าความมืดมุ่งหน้าสู่อุบลราชธานี เดชาที่ได้รับโทรศัพท์รายงานจากวิโรจน์ก็นั่งไม่ติด เขาขว้างแก้วเหล้าลงพื้นด้วยความโมโหสุดขีด

"ไอ้กริช มึงมันวอนหาที่ตาย" เดชาคำรามพลางกดโทรศัพท์หาบักรุ่ง 

"รุ่ง แผนประท้วงมันช้าไปแล้ว ไอ้กริชมันหักหลังกู ก่อนที่มันเอาข้อมูลไปแจ้งทางการ มึงจัดการปิดปากมันซะก่อนที่มันจะถึงหมู่บ้าน อย่าให้มันได้เอาหลักฐานอะไรมาโชว์ชาวบ้านได้เด็ดขาด"

"ได้ครับนาย... ผมสิจัดการให้มันไปนอนเฝ้าทางโค้งก่อนถึงโคกอีแหลวเอง" บักรุ่งตอบเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต

รถของกริชแล่นเข้าสู่เขตอำเภอบ้านโคกอีแหลวในเวลาใกล้รุ่ง แสงอาทิตย์เริ่มรำไรที่ขอบฟ้า ประคำไม้พะยูงที่ห้อยคอสั่นไหวตามจังหวะรถที่สั่นสะเทือนบนทางลูกรัง กริชกัดฟันสู้กับความเหนื่อยล้า ในใจเขาภาวนาขอให้ถึงหมู่บ้านทันเวลา และขอให้พละกำลังที่เขามีเพียงพอที่จะปกป้องย่าและอิปิ๊จากพายุที่เขากำลังหอบกลับมาด้วยเขารู้ดีว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าไม่ใช่แค่ชาวบ้านที่เข้าใจผิด แต่คืออำนาจมืดที่พร้อมจะเก็บเขาให้พ้นทาง

---

บรรยากาศของหมู่บ้านโคกอีแหลวในยามสายที่ควรจะเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยรังสีของความเกลียดชังที่แผ่กระจายไปทั่ว ทันทีที่รถยนต์ของกริชเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหลักของหมู่บ้าน ฝุ่นแดงตลบอบอวลตามหลังรถมา เหมือนกับพายุแห่งความขัดแย้งที่เขานำกลับมาด้วย

กริชลดความเร็วลง สายตาเขามองผ่านกระจกหน้าเห็นชาวบ้านที่เคยยกมือไหว้ทักทาย เคยยิ้มแย้มแบ่งปันกับข้าวให้กัน บัดนี้กลับมีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวงและชิงชัง

"มาทำไมอีก ไอ้คนลืมกำพืด" เสียงตะโกนด่าดังมาจากซุ้มม้านั่งหน้าร้านค้าชุมชน

เมื่อรถแล่นผ่าน ร้านกาแฟยกล้อของป้าแดง กริชเห็นกลุ่มชาวบ้านที่กำลังล้อมวงดื่มกาแฟโบราณพากันชะงักกึก ป้าแดงที่เคยแถมปาท่องโก๋ให้เขาเป็นประจำ ถึงกับสะบัดหน้าหนีแล้วสาดน้ำล้างแก้วลงพื้นดินดัง ซ่า! ราวกับจะขับไล่สิ่งอัปมงคล

"เบิ่งเอาเด้อพี่น้อง หน้าด้านกลับมาทำไมอีก" เสียงป้าแดงแผดด่าไล่หลัง 

"คนขายชาติ ขายที่นาปู่ย่าตายายกิน มันยังกล้าโผล่หัวมาให้คนเขาถุยน้ำลายใส่อยู่น้อ"

กริชกำพวงมาลัยแน่นจนขาวซีด ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจ ยิ่งกว่าคำด่าคือความรู้สึกที่ว่าเขาถูกตราหน้าว่าเป็น "คนทรยศ" ทั้งที่เขากำลังแบกความจริงมาเพื่อช่วยทุกคน รถยนต์ของเขาแล่นผ่านฝูงชนที่บางคนถึงกับถ่มน้ำลายลงพื้นแสดงความรังเกียจ บางคนรีบจูงลูกหลานเข้าบ้านปิดประตูใส่ราวกับเขาเป็นตัวเชื้อโรค

เขาเห็นบักรุ่งยืนพิงมอเตอร์ไซค์อยู่ริมทาง แสยะยิ้มอย่างผู้ชนะพลางชูนิ้วโป้งลงดินเป็นการถากถาง กริชไม่ได้โต้ตอบเขาเพียงแค่มุ่งหน้าไปที่จุดหมายเดียว... บ้านย่าบุญมา

ที่นั่น เขาเห็นคนของลุงพ่อผู้ใหญ่บ้านยังคงถือปืนลูกซองเฝ้าอยู่โคนต้นไม้ และเห็น อิปิ๊ ที่นั่งกอดเข่าอยู่บนบันไดขั้นล่างสุด สภาพมอมแมมและรอยฟกช้ำที่ไหล่ทำให้กริชแทบจะเหยียบเบรกไม่ทัน

"ปิ๊..." กริชพึมพำกับตัวเอง เขารีบก้าวลงจากรถท่ามกลางเสียงด่าทอที่ยังดังแว่วมาจากที่ไกลๆ

เขารู้ดีว่าตอนนี้ ต่อให้เขาพูดว่า "ผมกลับมาช่วย" ก็คงไม่มีใครเชื่อ แต่สิ่งที่อยู่ในกระเป๋าเอกสารของเขา คือพยานหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะกระชากหน้ากากคนชั่ว และดึงเอาศรัทธาของชาวบ้านโคกอีแหลวกลับคืนมา

กริชก้าวลงจากรถโดยไม่สนใจสายตาจิกกัดหรือเสียงก่นด่าที่ดังไล่หลังมาจากร้านป้าแดง เขาเดินฝ่าม่านความตึงเครียดขึ้นสู่เรือนไม้ที่คุ้นเคย ทันทีที่เห็นร่างผอมบางของย่าบุญมานั่งเอนกายอยู่บนแคร่ไม้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตก และลุงผู้ใหญ่ที่มานั่งคุยกับย่า กริชก็โผเข้าสวมกอดย่าไว้แน่นราวกับกลัวว่าที่พึ่งสุดท้ายในชีวิตจะเลือนหายไป

"ย่าครับ... ผมกลับมาแล้ว ผมไม่ได้ทิ้งย่าไปไหน" กริชกระซิบเสียงสั่น

ย่าบุญมาลูบหลังหลานชายด้วยมือที่สั่นเทา น้ำตาแห่งความโล่งอกไหลอาบแก้ม 

"กริชเอ๊ย... ย่าฮู้ ย่าฮู้ว่าเจ้าต้องกลับมา แสงสว่างของย่ามาถึงแล้ว"

กริชค่อยๆ คลายอ้อมกอดจากย่า แล้วหันไปมองร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่นิ่งๆ ตรงขั้นบันได อิปิ๊ ไม่ได้โวยวายหรือตะโกนด่าเหมือนทุกครั้ง เธอเพียงแต่นั่งจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำและบอบช้ำ กริชสะดุดตากับรอยเขียวช้ำที่ต้นแขนและไหล่บางที่โผล่พ้นสายเดี่ยวผ้าฝ้ายออกมา รวมถึงรอยถลอกเล็กๆ บนแก้วใส

กริชขยับเข้าไปใกล้แล้วทรุดตัวลงนั่งในระดับเดียวกับเธอ แววตาที่เคยนิ่งสงบของสถาปนิกหนุ่มบัดนี้เต็มไปด้วยความห่วงใยและรู้สึกผิดอย่างจับใจ เขายื่นมือออกไปหวังจะสัมผัสรอยช้ำนั้นเบา ๆ แต่อิปิ๊กลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

"ปิ๊... เจ็บมากไหม" กริชเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือ 

"ผมขอโทษ... ขอโทษที่ไม่อยู่ตรงนี้ตอนที่ปิ๊ต้องสู้เพื่อนาของย่าผม ของพ่อผม"

อิปิ๊เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอจ้องมองกริชเนิ่นนานก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"เจ็บกายมันบ่ท่อใด๋ดอกจ้ะอ้าย... แต่มันเจ็บใจที่คนเขาด่าอ้าย ด่าน้าไกร ด่าย่าบุญมา ปิ๊เถียงจนสิขาดใจแต่ไม่มีใครฟัง... อ้ายกลับมาทำไมป่านนี้ กลับมาเบิ่งซากความเชื่อใจที่มันพังเบิดแล้วบ่"

กริชมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความตัดพ้อที่ปนมากับความดีใจที่ซ่อนไม่มิด เขาจึงหยิบแท็บเล็ตและกระเป๋าเอกสารขึ้นมาวางตรงหน้าเธอ

"อ้ายบ่ได้กลับมาตัวเปล่าปิ๊... อ้ายกลับมาเพื่อสิเอาศักดิ์ศรีของพวกเฮาคืนมา" กริชพูดพลางเอื้อมมือไปกุมมือเล็กที่สั่นเทาของเธอไว้อย่างมั่นคง

 "รอยช้ำของปิ๊มื้อนี้ อ้ายสิให้นายทุนมันเป็นคนชดใช้... ด้วยคุก"

กริชเล่าความจริงทั้งหมดให้อิปิ๊และพ่อผู้ใหญ่ฟังถึงแผนชั่วของเดชาและบริษัทที่กรุงเทพฯ ขณะที่อิปิ๊ฟังไปก็น้ำตาไหลไป ไม่ใช่เพราะความเศร้า แต่เพราะความแค้นที่ถูกคนเมืองเหล่านั้นปั่นหัว

"พ่อผู้ใหญ่ครับ... ผมต้องการให้พ่อเรียกประชุมลูกบ้านด่วนที่สุดที่ลานวัดเย็นนี้" กริชพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว 

"ผมจะเปิด 'หน้ากาก' ของเดชาให้ทุกคนเห็นด้วยตาตัวเอง"

อิปิ๊ปาดน้ำตาทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน แววตาเธอกลับมาสู้ยิบตาอีกครั้ง 

"ปิ๊สิเป็นคนขี่ซาเล้งไปตามพวกแม่ใหญ่ ป้าใหญ่มาเองจ้ะอ้าย ไผบ่มา ปิ๊สิสวดคาถาเรียกวิญญาณมาให้เบิด อ้ายเตรียมหลักฐานให้ดีเถอะ มื้อนี้หมู่บ้านโคกอีแหลวสิต้องตื่นจากฝันร้ายเสียที!"