บทที่ 6

เวลาสามทุ่มกว่า แต่ทว่าโรงจอดรถของบ้านยังไร้ซึ่งรถยุโรปคันงามที่ปกติยามนี้ต้องประจำที่ของมันเรียบร้อยแล้ว ดวงตาคู่คมดุดันมองเข้าไปในตัวบ้าน มันยังมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง บ่งชัดว่าเจ้าของบ้านยังไม่กลับมา

“อยู่ไหนวะ” เขาออกจากร้านอาหารก่อนคณานาง แต่จนป่านนี้เจ้าหล่อนยังไม่ถึงบ้าน ไม่รู้ว่ามัวแต่ไปเถลไถลที่ไหน หรือมัวแต่กกอยู่กับใครหรือเปล่า เมื่อคิดได้ดังนั้น อารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่แล้วเพราะเรื่องที่ร้านอาหาร มันกลับกลายเป็นเดือดดาลจนแทบระงับอารมณ์โมโหเอาไว้ไม่อยู่

สมาร์ตโฟนราคาแพงระยับถูกหยิบขึ้นมา อิชย์ต่อสายหา ‘เด็ก’ ของเขาทันที แต่ทว่าจะโทรหาเจ้าหล่อนกี่สายต่อกี่สาย คณานางก็ไม่มีทีท่าว่าจะกดรับ

“โธ่เว้ย!” มือหนาทุบพวงมาลัยรถเพื่อระบายอารมณ์

ทว่าการรอคอยของอิชย์ก็สิ้นสุดลงเมื่อดวงตาคู่คม สีดำสนิทมองตรงไปข้างหน้า แสงจ้าจากไฟหน้ารถส่องกระทบดวงตานายแพทย์หนุ่ม เขาจ้องมองรถคันนั้นอย่างไม่ละสายตา คณานางชะลอรถจอดหน้าบ้าน ประตูรั้วระบบรีโมทอัตโนมัติเลื่อนเปิดออกช้าๆ จนกระทั่งมันกว้างพอที่จะนำรถยนต์เข้าไปจอดที่โรงจอดรถประจำบ้าน

คิ้วหนากระตุกอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าคณานางไม่มีทีท่าว่าจะขับรถเข้าบ้านเสียที อีกทั้งเจ้าหล่อนยังทำเหมือนไม่เห็นรถเขาที่จอดอยู่ซึ่งไม่ไกลจากกันนัก อิชย์จึงตัดสินใจดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูลงไปหาหญิงสาว แต่ทว่ายังไม่ทันที่ประตูรถจะเปิดออก ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวก็พลันชะงักค้างอยู่เช่นนั้น เมื่อสองตาของนายแพทย์หนุ่มกระทบกับใครอีกคนที่เดินมาเคาะกระจกรถคณานาง

หัวใจนายแพทย์อิชย์ยามนี้ลุกเป็นไฟ เมื่อเห็นว่าเด็กที่ตนเลี้ยงไว้บังอาจพาชายอื่นมาหยามหน้าถึงหน้าบ้านที่เขาเป็นคนซื้อให้เจ้าหล่อน เรื่องที่ร้านอาหารยังไม่ได้รับการสะสาง ในวันเดียวกัน คณานางก็ท้าทายเขาโดยการพาไอ้นักศึกษาหน้าอ่อนนั่นมาพลอดรักกันถึงบ้านที่เขาซื้อให้เธอไว้ซุกหัวนอน

คณานางเปิดประตูลงมาจากรถแล้วยืนคุยกับผู้ชายที่เธอพามาที่บ้าน ใบหน้าหวานยิ้มแย้มแจ่มใส มันช่างแตกต่างจากตอนที่เจ้าหล่อนอยู่กับเขานัก มือทั้งสองข้างของนายแพทย์หนุ่มกำเข้าหากันแน่น เขาโกรธจนแทบคลั่ง ดวงตาดุดันหันมองลิ้นชักหน้ารถเพียงครู่แล้วเอื้อมมือไปเปิดมันออก ปืนหนึ่งกระบอกที่วางแน่นิ่งอยู่ในนั้น อิชย์อยากนำมันออกมาใช้งานให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขายังมีสติมากพอที่จะไม่ทำอะไรสิ้นคิดเช่นนั้น ชายหนุ่มดันลิ้นชักรถปิดมันไว้เช่นเดิม