Share

บทที่ 16

last update Terakhir Diperbarui: 2026-01-11 07:47:17

“ได้” เหม่ยเซียนรับปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ความรู้สึกของภูตทั้งสองกลับรู้สึกว่าผู้เป็นนายกำลังรู้สึกตื่นเต้นสนุกสนานอยู่

“ข้ารับปากแล้วว่าจะทำตามทุกอย่างที่พวกเจ้าบอก ดังนั้นไว้ใจข้าเถอะนะ ข้าจะระมัดระวังให้มาก” เหม่ยเซียนกล่าวเมื่อเห็นใบหน้าไม่สบายใจของภูตทั้งสอง “เช่นนั้นเรามาเริ่มกันเลยดีหรือไม่ ต้องทำอย่างไรบ้างเล่า”

“ภูตโบตั๋นเจ้าช่วยนายหญิงแต่งตัวเหมือนจะไปร่วมงานชมบุปผา อย่าให้โดดเด่นมากนัก แต่ก็อย่าให้น้อยหน้าเทพธิดาองค์ใด ข้าจะออกไปรอด้านนอกเสร็จแล้วก็เรียกข้าด้วย”

“ได้เลย เรื่องนี้ข้าถนัด!”

จากนั้นเหม่ยเซียนพลันนึกถึงตุ๊กตาแสนสวยที่ตนมีอยู่ในคอนโดหลายตัว พวกมันทุกตัวล้วนถูกจับแต่งด้วยเสื้อผ้าชุดต่างๆ ทำผมทรงนั้นทรงนี้และประดับด้วยริบบิ้นสวยๆ กระทั่งเล่นเบื่อแล้วตุ๊กตาตัวนั้นจึงถูกวางลง

เหม่ยเซียนชักจะเข้าใจความรู้สึกของตุ๊กตาเหล่านั้นแล้ว หากว่าพวกมันมีชีวิตจิตใจ ก็คงรู้สึกไม่ต่างจากตนในยามนี้ที่ถูกภูตโบตั๋นจับแต่งตัวนัก

หลังจากหวีผมที่ถูกภูตโบตั๋นใช้มนต์พรางตาทำให้ยาวขึ้นจนจดแผ่นหลัง แล้วปักด้วยปิ่นหยกแก้วแห่งกาลเวลาและปิ่นทองหลายอัน

ชุดตัวสวยที่มีถึงเก้าชั้นก็ถูกภูตโบตั
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • มายาพ่ายเล่ห์   บทที่ 21

    เหม่ยเซียนลืมตาขึ้นมาแล้วอดที่จะยิ้มอย่างพอใจไม่ได้ เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ได้โผล่เข้าไปภายในห้องนอนของจื่อหมิงเช่นเคย แต่ครั้งนี้กลับเป็นสะพานขนาดเล็กในสวนกว้างขวางที่มีดอกเหมย[1] ดอกอิงฮวา[2] และดอกซิ่ง[3]กำลังบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณวันนี้หญิงสาวสวมชุดสีน้ำเงิน คลุมทับด้วยเสื้อตัวนอกสีเดียวกันซึ่งหนาพอจะให้ความอบอุ่น และป้องกันลมหนาว กระโปรงมีแถบฟ้าปักดิ้นทองที่ถูกรัดเอาไว้ด้วยผ้าคาดเอวสีแดง แขนสองข้างถูกพาดเอาไว้ด้วยผ้าคลุมไหล่สีฟ้าอ่อนพลิ้วไหวไปตามแรงลมชุดที่นางสวมแม้ไม่ได้ดูหรูหราดังเทพธิดาบนสรวงสวรรค์ แต่เมื่ออยู่บนอรชรก็ยิ่งช่วยขับให้ผิวพรรณของเหม่ยเซียนดูผุดผ่องยิ่งขึ้นมือเล็กเอื้อมขึ้นไปสัมผัสปิ่นประดับมุกบนเรือนผม ทั้งนี้ก็เพื่อให้มั่นใจว่าปิ่นหยกแก้วแห่งกาลเวลายังคงอยู่ ก่อนจะเดินไปชะโงกหน้ามองลงไปดูเงาตัวเองที่สะท้อนมาบนผิวน้ำแล้วยิ้มน้อยๆ ออกมา เมื่อพบว่าปิ่นยังคงปลอดภัยอยู่บนศีรษะของตัวเอง“วันนี้คงไม่เกิดเหตุการณ์เหมือนวันนั้นนะ” พูดจบก็ออกเดินไปตามสะพานซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเชื่อมทางเดินที่รายล้อมด้วยต้นดอกเหมยที่บานสะพรั่ง“คงเป็นงานเลี้ยงชมบุปผาจริงๆ ก

  • มายาพ่ายเล่ห์   บทที่ 20

    เหม่ยเซียนได้ยินเช่นนั้นก็หรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด ไม่นานเมื่อเห็นแล้วว่าจื่อเหยาเดินจากไปด้วยใบหน้าผิดหวัง เหม่ยเซียนจึงค่อยๆ ก้าวเข้าไปตรงหน้าองครักษ์สวรรค์เหล่านั้นราวกับนางเพิ่งจะเดินมาถึง“คารวะพระชายาเทพมังกร”องครักษ์สวรรค์ทั้งสามนายที่ยืนอยู่คุกเข่าลงเพื่อคารวะ หญิงสาว เนื่องจากพวกเขารู้ถึงฐานะของเหม่ยเซียนดี นั่นทำให้นางตกใจไม่น้อยหากจะมองจากในมุมของคนธรรมดาอย่างนางในยามนี้ บุรุษที่สวมเกราะนักรบน่าเกรงขามสามนาย กำลังคุกเข่าให้สตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่ง มันช่างชวนให้รู้สึกแปลกๆ ยิ่งนัก“พวกท่านคือองครักษ์สวรรค์ที่รับหน้าที่ดูแลถ้ำน้ำแข็งใช่หรือไม่”“ใช่ขอรับ”“เช่นนั้นจะเป็นไปได้หรือไม่หากข้าจะขอเข้าไปเยี่ยมเทพมังกรสักครู่หนึ่ง”อันที่จริงแล้วเหม่ยเซียนไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะอนุญาต เพียงอยากลองทำในสิ่งที่จื่อเหยาทำ เนื่องจากต้องการรู้ถึงความแตกต่างระหว่างนางว่ามีมากเพียงใดแม้นางจะเคยคิดว่าตนเห็นใจจื่อเหยาที่โดนกดดันจากเทพธิดาทั้งหลายเพราะข่าวลือ แต่นางก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่าหากนางเป็นเทพธิดาเหม่ยเหริน ตัวนางเองจะรู้สึกเช่นใดที่ได้ยินข่าวว่าจื่อเหยาคืออนุของผู้เป็นสามีจะให้ยิ้มรับด้วย

  • มายาพ่ายเล่ห์   บทที่ 19

    “นายหญิงกลับมาแล้ว!!!” เสียงของภูตแห่งกาลเวลาทำให้เหม่ยเซียนลืมตาขึ้นทันที เมื่อครู่ตอนที่กำลังล้มลงบนพื้น หญิงสาวสัมผัสได้ว่าแตะปิ่นปักผม ดังนั้นจึงรีบหลับตาลงในยามที่ร่างกายเริ่มรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่าง และนางก็ไม่ผิดหวังเพราะนางกลับมานั่งอยู่บนเตียงนอนที่ตำหนักหวงหลงดังคาดยังไม่ทันที่ภูตแห่งกาลเวลาจะทันได้ถามอะไรเหม่ยเซียนพลันตวาดลั่น “เจ้าออกไปก่อน ข้าอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ สักพัก!!” กล่าวจบก็ล้มตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมโป่งเอาไว้ภูตแห่งกาลเวลาได้แต่เดินออกไปจากห้องด้วยท่าทีงงงัน แต่เมื่อเห็นท่าทีหงุดหงิดของผู้เป็นนาย เขาก็ไม่กล้าซักถามได้แต่รีบเดินออกไปทั้งยังไม่ลืมที่จะปิดประตูลงตามเดิมเมื่อได้ยินเสียงประตูปิดลงเหม่ยเซียนโผล่หน้าออกมาจากโปงผ้าห่ม ทั้งยังลุกขึ้นมานั่งด้วยใบหน้าแดงก่ำ เมื่อครู่ทันทีที่กลับมานางพลันนึกถึงภาพที่นางและเทพมังกรจื่อหมิงพบกันไหนจะยามที่หน้าอกของนางกระแทกใบหน้าเขาอีก...“จื่อหมิง เจ้าเทพมังกรลามก!!” หญิงสาวสบถเสียงดังทั้งยังยกมือขึ้นกอดอกด้วยความอับอาย ทั้งที่ทั้งหมดนั่นเป็นความผิดของตัวเองทั้งสิ้น ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกโกรธเคืองเขาอยู่ดี“ทำไมพบกั

  • มายาพ่ายเล่ห์   บทที่ 18

    เรื่องนี้ชักจะเกินกว่าที่หญิงสาวคาดเอาไว้ว่าจะเจอ เพราะภูตแห่งการเวลารับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะดึงหญิงสาวกลับทันทีที่มีภัย แต่สถานการณ์นี้แม้แต่ตัวนางเองก็ยังบอกไม่ถูกว่าเขาคือภัยคุกคามหรือไม่ชั่วขณะที่จื่อหมิงกำลังคิดจะโยนร่างเล็กกว่าลงบนพื้น ด้วยนึกรังเกียจในกิริยาที่ไม่สำรวมของคนตรงหน้า หญิงสาวกลับตัดสินใจใช้ท่อนแขนวางบนไหล่เขาเพื่อถ่วงน้ำหนัก ก่อนจะหยัดตัวขึ้นไปหาปิ่นในมือเขา แต่นั่นกลับทำให้หน้าอกของนางกระแทกเข้ากับใบหน้าของเขาอย่างจังจื่อหมิงหายใจหอบทั้งยังหน้าแดงก่ำ แต่นั่นเป็นเพราะเขากำลังโกรธหาใช่ความรู้สึกอื่น ต่างจากหญิงสาวที่ดูเหมือนไม่รู้ว่าได้ทำอะไรลงไปเขาเอนตัวไปด้านหลังแต่ก็ต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เนื่องจากไม่คาดว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะหยุดมองหน้าเขาด้วยซ้ำตรงกันข้ามนางกลับเอาแต่จ้องปิ่นปักผมในมือตนและยังดิ้นรนจะแย่งมันกลับไปให้ได้ กระทั่งเหมือนไม่สนใจเรื่องที่บุรุษและสตรีซึ่งไม่ใช่สามีภรรยากันไม่ควรถูกเนื้อต้องตัว“เอาของของข้าคืนมา!” เหม่ยเซียนยังคงตวาดแหวพร้อมกับเตะขาทั้งสองข้างใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว“ศิษย์พี่ ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ” เสียง

  • มายาพ่ายเล่ห์   บทที่ 17

    เหม่ยเซียนเอื้อมมือดึงปิ่นปักผมสองตัวออกมา ทำให้เรือนผมยาวสลวยร่วงลงมาคลอเคลียไหล่ทั้งสองข้าง ก่อนหญิงสาวจะจับผมทั้งหมดรวบขึ้นม้วนเป็นมวยง่ายๆ พร้อมกับยึดเอาไว้ด้วยปิ่นเพียงตัวเดียว แล้วถือถือปิ่นหยกแก้วแห่งกาลเวลาที่เป็นกุญแจสำคัญของการเดินทางเอาไว้ในมือเมื่อมือหนึ่งคว้าปิ่นปักผม อีกมือคว้าหนังสือเพลงพิณ ความสนใจทั้งหมดย่อมตกอยู่กับบทเพลงในตำรา ในที่สุดก็เผลอวางปิ่นลงบนโต๊ะเพื่อพลิกเปิดหน้าตำรา ลืมแม้กระทั่งว่าห้องนี้ไม่ใช่ห้องนอนของตนแต่เป็นห้องของบุรุษอื่นดูไปได้สักพักก็ตระหนักรู้แล้วว่าเจ้าของห้องคงจะยังไม่กลับมาเร็วๆ นี้จึงหันไปมองยังเตียงนอน ร่างเล็กลากชุดยาวรุ่ยร่ายเดินไปยังเตียงนอน แล้วนอนคว่ำลงไปบนฟูกเพื่อพลิกหนังสือต่อไปชั่วขณะนั้นหญิงสาวลืมสิ้นถึงคำเตือนของภูตแห่งกาลเวลาที่ย้ำหนักหนาว่าห้ามวางปิ่นปักผมเอาไว้ไกลจากตัวไป กระทั่งเสียงประตูห้องถูกเปิดออกใบหน้าหล่อเหลาสง่างามซึ่งปรากฏขึ้นระหว่างรอยแยกของบานประตู ทำให้ผู้บุกรุกตกตะลึงราวกับถูกต้องมนต์เรือนผมยาวสีดำเกล้าขึ้นสูง ครึ่งหนึ่งถูกรวบไว้ยึดเอาไว้ภายใต้เกี้ยวครอบผมทรงสูงสีขาว ลักษณะคล้ายเขาของมังกรซึ่งเป็นหนามแหลมยาว

  • มายาพ่ายเล่ห์   บทที่ 16

    “ได้” เหม่ยเซียนรับปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ความรู้สึกของภูตทั้งสองกลับรู้สึกว่าผู้เป็นนายกำลังรู้สึกตื่นเต้นสนุกสนานอยู่“ข้ารับปากแล้วว่าจะทำตามทุกอย่างที่พวกเจ้าบอก ดังนั้นไว้ใจข้าเถอะนะ ข้าจะระมัดระวังให้มาก” เหม่ยเซียนกล่าวเมื่อเห็นใบหน้าไม่สบายใจของภูตทั้งสอง “เช่นนั้นเรามาเริ่มกันเลยดีหรือไม่ ต้องทำอย่างไรบ้างเล่า”“ภูตโบตั๋นเจ้าช่วยนายหญิงแต่งตัวเหมือนจะไปร่วมงานชมบุปผา อย่าให้โดดเด่นมากนัก แต่ก็อย่าให้น้อยหน้าเทพธิดาองค์ใด ข้าจะออกไปรอด้านนอกเสร็จแล้วก็เรียกข้าด้วย”“ได้เลย เรื่องนี้ข้าถนัด!”จากนั้นเหม่ยเซียนพลันนึกถึงตุ๊กตาแสนสวยที่ตนมีอยู่ในคอนโดหลายตัว พวกมันทุกตัวล้วนถูกจับแต่งด้วยเสื้อผ้าชุดต่างๆ ทำผมทรงนั้นทรงนี้และประดับด้วยริบบิ้นสวยๆ กระทั่งเล่นเบื่อแล้วตุ๊กตาตัวนั้นจึงถูกวางลงเหม่ยเซียนชักจะเข้าใจความรู้สึกของตุ๊กตาเหล่านั้นแล้ว หากว่าพวกมันมีชีวิตจิตใจ ก็คงรู้สึกไม่ต่างจากตนในยามนี้ที่ถูกภูตโบตั๋นจับแต่งตัวนักหลังจากหวีผมที่ถูกภูตโบตั๋นใช้มนต์พรางตาทำให้ยาวขึ้นจนจดแผ่นหลัง แล้วปักด้วยปิ่นหยกแก้วแห่งกาลเวลาและปิ่นทองหลายอันชุดตัวสวยที่มีถึงเก้าชั้นก็ถูกภูตโบตั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status