บทที่ 14 การกลับมาของสามี

ร้านฮวาเซียงที่จี้หยางจิ่วลงทุนเปิดเป็นกิจการลับๆ ของตนเองและเจียงฉิงฟางได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก กลุ่มลูกค้าไม่ใช่แค่เพียงชาวบ้านธรรมดาอย่างที่เคยตั้งเป้าหมายเอาไว้แต่ชนชั้นสูงในเมืองเทียนเฟิงก็ต่างกลายมาเป็นลูกค้าประจำของร้านฮวาเซียง จี้หยางจิ่วจึงดำเนินการเปิดร้านสาขาที่สองในเมืองหลวง จากสาขาแรกเมื่อผ่านไปหลายเดือนก็กลายเป็นหลายสาขา ส่วนแบ่งก็ยังเป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ เงินทองที่ได้จากการปันผลทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของเจียงฉิงฟางและลูกน้อยทั้งสามดีขึ้นเป็นอย่างมาก

ตั้งแต่เป็นหุ้นส่วนกับจี้หยางจิ่ว เจียงฉิงฟางก็ไม่ได้ออกไปขายของอีก ทุกวันนอกจากดูแลบ้าน ดูแลสวนและคิดค้นสินค้าใหม่ๆ สำหรับร้านฮวาเซียงแล้วนางก็ไม่ได้ทำอย่างอื่นอีก จ้าวฉางเยี่ยน จ้าวฉางยวนและจ้าวฉางหนิงก็มักจะไปเรียนหนังสืออยู่ที่บ้านของเจิ้งชวนแทบจะทุกวัน พวกเขาออกจากบ้านแต่เช้ากว่าเจิ้งชวนจะปล่อยกลับบ้านก็เกือบค่ำ ทำให้ชาวบ้านแถบนั้นไม่ค่อยจะได้พบหน้าพวกนางสี่แม่ลูกเท่าใดนัก

ยามที่จ้าวถิงฟงขี่ม้ากลับมาถึงบ้าน เขาหยุดม้าแล้วจ้องมองบ้านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและรู้สึกผิด เขาจากไปหลายปีส่งค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนและจดหมายสอบถามถึงลูกๆ มาโดยตลอด แต่หลายปีมานี้เขากลับไม่เคยได้รับจดหมายตอบกลับจากที่บ้านเลยสักฉบับ แม้จะรู้ว่าเจียงฉิงฟางไม่ค่อยแตกฉานเรื่องการเขียนอ่าน แต่ก็ไม่คิดว่านางจะไม่ยอมตอบจดหมายกลับเลยสักฉบับเช่นนี้

“ถิงฟง!” เสียงเรียกของป้าเฉินทำให้เขาหันกลับไปมองในทันที

“ท่านป้าเฉิน” เขาเอ่ยออกมาพลางลงจากหลังม้าคารวะทักทายป้าเฉินอย่างนอบน้อม

“ไม่ได้พบกันเสียนานเลย ท่านป้าเฉินสบายดีไหมขอรับ” จ้าวถิงฟงเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนอบน้อม ก่อนที่เขาจะเข้าร่วมกองทัพท่านป้าเฉินถือว่าเป็นเพื่อนบ้านที่ดีที่คอยให้ความช่วยเหลือเขาและเจียงฉิงฟางอยู่หลายครั้ง หากตัดเรื่องที่นางชอบติฉินนินทาออกไป ท่านป้าเฉินผู้นี้ก็นับว่าเป็นเพื่อนบ้านที่ดีมากคนหนึ่ง

“ข้าย่อมจะสบายดี ท่านลุงของเจ้าช่วงนี้หาเงินเข้าบ้านได้มากขึ้น ความเป็นอยู่ของข้าก็เลยสุขสบายมากยิ่งขึ้น” ป้าเฉินเอ่ยพลางสำรวจไปทั่วตัวของจ้าวถิงฟงที่ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แถมการแต่งกายก็ดูเหมือนว่าจะดีขึ้นกว่าแต่ก่อนนางจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

“แล้วเจ้าเล่าเป็นอย่างไรบ้าง หายเงียบไปเลยจนคนทั่วทั้งหมู่บ้านเข้าใจว่าเจ้าตายไปแล้ว” เมื่อป้าเฉินเอ่ยเช่นนี้จ้าวถิงฟงก็พลันขมวดคิ้ว ป้าเฉินจึงได้เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“แต่จากที่ข้าเห็นเจ้าไม่ดูย่ำแย่แม้แต่น้อย การแต่งกายก็ดูเหมือนว่าจะมีฐานะดีขึ้นมาก แล้วทำไมจึงไม่ส่งข่าวกลับมาให้ฉิงฟางได้รับรู้บ้างเลยเล่า ไม่ส่งข่าวก็แล้วไปเถิดแต่ไม่ส่งเงินมาเลยนี่สิ เฮ้อ! คิดไปแล้วก็สงสารฉิงฟาง เมื่อก่อนนางขาดเงินจนต้องทำสบู่หอมไปขาย แต่ยามนี้คงจะขายไม่ได้เพราะมีร้านที่ใหญ่กว่ามาเปิดหน้าร้านขายแล้ว นางก็เลยเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ยอมออกมาพบหน้าผู้คนดังเช่นเมื่อก่อน” เมื่อป้าเฉินเอ่ยเช่นนี้คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วจ้าวถิงฟงก็พลันขมวดแน่นมากยิ่งขึ้น

“ข้าส่งเงินและจดหมายมาให้นางแทบจะทุกเดือน” จ้าวถิงฟงเอ่ยออกมาพลางคิดทบทวนมีเดือนไหนที่เขาขาดส่งเงินมาที่บ้านหรือไม่ แต่เขากลับจดจำได้ว่าแม้ว่าจะอยู่ในช่วงที่ลำบากในชายแดนแต่เขาก็ยังคงไหว้วานให้คนนำเงินและจดหมายมาส่งให้ที่บ้านอย่างสม่ำเสมอ

“ฉิงฟางอาจจะโกหกได้ แต่เด็กน้อยทั้งสามไม่มีทางโกหกแน่ พวกนางแม่ลูกไม่ได้รับทั้งจดหมายและเงินทองจากเจ้าเลย หลายปีมานี้ก็เลยต้องกินอยู่อย่างประหยัดเป็นอย่างยิ่ง น่าสงสารฉิงฟางที่ต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง ถูกคนดูหมิ่นและรังแกก็ไม่น้อย” เมื่อป้าเฉินเอ่ยเช่นนี้จ้าวถิงฟงก็เอ่ยถามออกมาในทันที

“ผู้ใดกล้ารังแกนาง” จ้าวถิงฟงเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ แม้ว่าในใจจะคิดว่านิสัยของเจียงฉิงฟางไม่ค่อยจะดีนัก แต่เขาคิดว่าอย่างน้อยนางก็คือภรรยาของเขาเป็นสะใภ้บ้านจ้าวที่ผู้คนในหมู่บ้านนับหน้าถือตา หากมีผู้ใดคิดจะรังแกนางก็ควรจะคำนึงถึงเขาบ้าง

“ก็คนบ้านเดิมนางน่ะสิ นางตัดขาดกับบ้านเดิมแล้วนะ ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมถึงได้ตัดขาดเจ้าไปสอบถามนางเอาเองเถิด” เมื่อเอ่ยจบป้าเฉินก็เหลือบไปมองม้าที่จ้าวถิงฟงจูงอยู่แล้วนางก็เอ่ยชมออกมาตามตรง

“ม้าตัวนี้ดูสง่างามและอ้วนพี เจ้าสามารถนำมาขี่ได้เช่นนี้แสดงว่าคงก้าวหน้าในกองทัพมิใช่น้อย เจ้ากลับมาก็ดีแล้วพวกนางแม่ลูกจะได้มีที่พึ่งพิง” เมื่อป้าเฉินเอ่ยเช่นนี้จ้าวถิงฟงก็พยักหน้า

“ท่านป้าไม่ต้องกังวลข้ากลับมาคราวนี้ตั้งใจว่าจะรับพวกนางแม่ลูกไปอยู่ด้วยกันที่เมืองหลวง” เมื่อจ้าวถิงฟงเอ่ยเช่นนี้ป้าเฉินก็พยักหน้าด้วยความยินดี

“เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี รีบเข้าบ้านเถิด หากฉิงฟางเห็นเจ้ากลับมานางจะต้องดีใจมากเป็นแน่” เมื่อป้าเฉินเอ่ยเช่นนี้จ้าวถิงฟงก็ขานรับแล้วจูงม้าตัวใหญ่ไปที่หน้าประตูรั้วพลางร้องเรียกเจียงฉิงฟางในทันที

“เจียงฉิงฟาง! ...” เขาเอ่ยปากเรียกพลางยืนรออยู่นอกรั้วบ้าน เมื่อมองเข้าไปในรั้วบ้านแล้วก็อดคิดถึงบิดาและมารดาไม่ได้ ลานบ้านยังคงสะอาดเอี่ยมดังเช่นเมื่อก่อน ที่จะมีเพิ่มขึ้นมาก็คือแปลงดอกไม้และพืชผัก กลิ่นหอมของดอกไม้หอมฟุ้งออกมาถึงด้านนอก ทำให้ในใจของจ้าวถิงฟงอดรู้สึกไม่ได้ว่าบ้านของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว

“ฉิงฟาง ข้ากลับมาแล้ว” ครั้งนี้เสียงเรียกของเขาดังมากขึ้นกว่าครั้งแรก ประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมด้วยสาวงามผู้หนึ่งที่มีความงดงามมากกว่าในความทรงจำของเขา

“ในที่สุดท่านก็กลับมาได้เสียที” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางเดินมาที่หน้าประตูรั้ว นางจ้องมองชายหนุ่มที่จูงม้าอยู่นอกรั้วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพินิจพิจารณา รูปร่างสูงใหญ่เหมือนในความทรงจำของร่างนี้ แต่ดูเหมือนว่าผิวกายจะคล้ำกว่ามาก การแต่งกายก็แตกต่างออกไป อำนาจและบารมีที่แผ่ออกมา ต่อให้นางไม่ได้รู้มาก่อนว่ายามนี้เขาเป็นแม่ทัพใหญ่แล้ว แต่นางก็ยังสามารถคาดเดาได้ว่าจ้าวถิงฟงจะต้องประสบความสำเร็จในกองทัพแล้วอย่างแน่นอน

“ท่านเข้ามาด้านในก่อนเถิด ลูกๆ ยังไม่กลับ แต่อีกสักพักก็คงจะกลับมาถึงบ้านแล้ว” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางเปิดประตูรั้วออก

สายตาที่สงบนิ่งของนางทำให้จ้าวถิงฟงอดรู้สึกใจหายไม่ได้ นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกของนางจะเปลี่ยนแปลงไป ท่าทีของนางก็ดูเหมือนว่านางจะไม่ได้รู้สึกยินดีสักเท่าไหร่ แถมท่าทีเช่นนี้ของนางก็บอกให้เขารู้ว่านางคิดว่าไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะต้องกลับมา ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงเขาเกือบจะไม่ได้มีชีวิตรอดกลับมาอยู่หลายครั้ง จ้าวถิงฟงคิดพลางหลุบตาลง เขาผ่านพ้นความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน เขาไม่เคยคิดเสียดายชีวิต แต่สิ่งที่เขาคิดถึงทุกครั้งที่ความตายกำลังจะคืบคลานเข้ามาก็คือลูกและภรรยาของเขาจะเป็นเช่นไรหากเขาต้องตายในสนามรบ

“เจ้าดูเปลี่ยนแปลงไปมาก” เมื่อจ้าวถิงฟงเอ่ยเช่นนี้เจียงฉิงฟางก็ยกมือขึ้นมาดึงปอยผมของตนเองมาทัดใบหูอย่างไม่รู้สึกตัว

“ผ่านมาตั้งเจ็ดแปดปี อีกทั้งข้าก็เป็นแม่ของลูกๆ ถึงสามคน จะให้ยังคงเป็นสาวน้อยดังเช่นเมื่อก่อนได้อย่างไร” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้จิตใจของจ้าวถิงฟงอ่อนยวบ ภรรยาของเขาคือคนสวยที่นิสัยไม่ค่อยจะดีนัก แต่ยามนี้นางกลับดูอ่อนหวานและดูเหมือนจะรู้ความขึ้น นางเอ่ยว่านางเปลี่ยนไปเพราะวันเวลาและลูกๆ คำว่าลูกๆ ทำให้เขาอดรู้สึกอบอุ่นใจไม่ได้

“ท่านเข้ามาด้านในก่อนเถิด” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมีความเขินอายปะปนมาด้วย เมื่อคิดได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของนางในยามนี้คือสามีของร่างนี้ ซึ่งก็ย่อมจะต้องหมายความว่ายามนี้เขาก็คือสามีของนาง

“อืม” จ้าวถิงฟงเอ่ยพลางจูงม้าเข้าไปด้วยเดิมทีเขาตั้งใจจะนำไปผูกตรงใต้ต้นไม้ใหญ่แต่เจียงฉิงฟางกลับเอ่ยปากห้ามออกมา

“ท่านผูกม้าตรงรั้วทางด้านนั้นได้หรือไม่ หากท่านผูกตรงนี้ข้าเกรงว่ามันจะกัดกินต้นไม้และดอกไม้ของข้า” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้จ้าวถิงฟงจึงได้จูงม้าไปผูกบริเวณที่นางบอก

“ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจ้าชอบปลูกดอกไม้” คำถามของเขาทำให้นางเลิกคิ้วขึ้นแล้วจึงได้เอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

“ที่แท้ท่านก็ยังจำได้ด้วยว่าข้าไม่ชอบปลูกดอกไม้” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชาของนางทำให้เขาหันมาเผชิญหน้านางในทันที คนทั้งสองสบตากันต่างฝ่ายก็ต่างประเมินท่าทีของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง