บทที่ 4 ปากว่าตาขยิบ 1/2

เสียงล้อไม้ของรถเข็นเก่าคร่ำครึบดเบียดไปกับพื้นดินลูกรังดังครืดคราดบาดหู ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่ดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าเต็มที

ซูเหมยฮัวกัดฟันออกแรงเข็นรถบรรทุกของที่หนักอึ้ง บนรถมีทั้งกระสอบข้าวสาร ถุงแป้งหมี่ และไหผักดองวางซ้อนกัน โดยมีร่างเล็กของ ‘อันเล่อ’ นั่งกอดเข่าอยู่บนกองสัมภาระ ดวงตาแป๋วแหววของเด็กน้อยมองมารดาด้วยความรักและเทิดทูน ราวกับมารดาคือทั้งชีวิตของนาง ต่อให้นางอดมื้อกินมื้อก็ยอมขอแค่อยู่กับมารดาที่รักนางเท่าชีวิต

ทันทีที่ล้อรถพ้นธรณีประตูบ้านตระกูลจ้าว... ราวกับมีการนัดหมาย บรรดาชาวบ้านร้านตลาดที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นต่างพากันโผล่หน้าออกมาจากประตูบ้าน บ้างก็แสร้งทำเป็นกวาดพื้นหน้าบ้าน บ้างก็ยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบ ชี้ชวนกันดูภาพสะใภ้ใหญ่ตระกูลจ้าวที่กำลังจะถูกขับไล่

“นั่นไง! ข้าว่าแล้วเชียว เสียงดังโครมครามเมื่อครู่ต้องมีเรื่องแน่” ป้าข้างบ้านกระซิบกับเพื่อนบ้าน

“น่าสงสารนะ หอบลูกหอบของออกไปตอนเย็นย่ำเช่นนี้ จะไปซุกหัวนอนที่ไหน”

“เฮอะ! น่าสงสารอะไรกัน ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าตะโกนด่าว่าคบชู้นี่นา สมควรโดนไล่ออกไปแล้ว!”

“แต่ว่าน่าจะไม่จริงนะ หน้าตาแม่หนูอันเล่อเหมือนผู้เฒ่าจ้าวมากกว่าบุตรชายคนรองเสียอีก เหมือนที่แม่หนูเหมยฮัวเถียงแม่สามีของนาง”

“ว้ายตายจริง...นั่นน่ะสิ สกุลจ้าวช่างซับซ้อน แล้วบุตรชายคนรองสมองไม่เหมือนบุตรชายคนโตที่สอบซิ่วไฉแค่ปีเดียวก็ผ่าน ช่างน่าสงสัย”

“ผู้เฒ่าจ้าวเป็นขุนนางที่ว่าการตอนหลังเกษียณมาอยู่บ้านด้วยเพราะสุขภาพไม่ดี หรือว่ามีเบื้องหลังกันแน่”

“นั่นสิ ๆ”

เสียงนินทาระงมไปทั่วตรอก แต่ซูเหมยฮัวแสร้งทำเป็นหูทวนลม นางเชิดหน้าขึ้น เดินเข็นรถต่อไปอย่างไม่แยแส เพราะหน้าบ้านไม่มีทางลาดชัน ต้องออกทางประตูด้านหลังถึงจะวกกลับมาถนนด้านหน้าได้ จนกระทั่ง...

“หยุดนะ! นังหัวขโมย!”

เสียงตวาดแหลมสูงดังแหวกอากาศทำลายความสงบสุขของตรอกจินกุ้ยจนหมดสิ้น

ตรอกแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตที่พักอาศัยชั้นดีของ เมือง อวิ๋นโจว ที่เป็นเมืองศักดินาของเจิ้นอ๋องหลิวหยาง หัวทางใต้ที่ห่างไกลจากเมืองหลวงแห่งแคว้นต้าเว่ยกว่าพันลี้ ถนนหนทางในตรอกนี้ปูด้วยแผ่นหินสีดำอมครามสะอาดสะอ้าน สองข้างทางเรียงรายไปด้วยบ้านเรือนก่อด้วยอิฐชิงจวนฉาบปูน หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ บ่งบอกฐานะผู้อยู่อาศัยว่าเป็นกลุ่มคนชั้นกลางค่อนไปทางเศรษฐี ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าวาณิช หรือบัณฑิตตกยากที่พอมีสมบัติเก่าล้วนอาศัยอยู่ที่นี่

ปกติแล้วผู้คนในตรอกจินกุ้ยมักจะรักษาภาพลักษณ์ผู้ดี สงบปากสงบคำและพูดจากันด้วยเสียงนุ่มนวล แต่ทว่าวันนี้ภาพลักษณ์เหล่านั้นกลับพังทลายลงเพราะชาวบ้านที่อยู่ลึกไปด้านในมักชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของบ้านเหล่าบัณทิตและขุนนางในเมือง

ร่างอวบอัดของอู๋เจินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยเหงื่อและโทสะที่ต้องเสียตำลึง ในมือชูแผ่นกระดาษประทับตราสีแดงสดโบกสะบัดไปมา

“นี่แน่ะ! หนังสือหย่าที่เจ้าต้องการ!” อู๋เจินปาแผ่นกระดาษใส่หน้าซูเหมยฮัวอย่างหยาบคาย “เอาไป! แล้วไสหัวไปให้พ้น... เดี๋ยวนี้!” เมื่อด่ากราดพี่สะใภ้จนหน้าดำหน้าแดงเพราะเร่งรีบวิ่งเข้ามา และอีกอย่างนางเดินมาจากที่ว่าการอำเภอจึงเหนื่อยเป็นทุนเดิม ยิ่งผสมกับแรงโทสะยิ่งทำให้เหนื่อยหนักกว่าเก่า จนต้องยืนหอบ

แต่โทสะยังไม่ทันคลาย สายตาของอู๋เจินพลันเหลือบไปเห็นกองสัมภาระบนรถเข็น ข้าวสารเต็มกระสอบ? เนื้อเค็มพวงใหญ่? แป้งหมี่? และอะไรต่าง ๆ ที่เยอะแยะไปหมดทั้งที่นางควรจะไปตัวเปล่ากับไหเน่า ๆ อย่างเดียว

“นี่มันอะไรกัน! ใครอนุญาตให้เจ้าขนของพวกนี้ออกไป!” อู๋เจินกรีดร้องเสียงหลง จนชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างพากันหูผึ่ง

“ท่านแม่บอกให้เจ้าออกไปแต่ตัวมิใช่รึ! นี่เจ้าฉวยโอกาสตอนข้าไม่อยู่ ปล้นสมบัติบ้านข้าเรอะ!”

ซูเหมยฮัวรับหนังสือหย่ามาพับเก็บเข้าอกเสื้ออย่างใจเย็น ตรวจสอบตราประทับสีแดงจนแน่ใจว่าถูกต้องตามกฎหมายแล้วจึงค่อยเงยหน้าขึ้นยิ้ม

“น้องสะใภ้... อย่ากล่าวหาข้าส่งเดช ของพวกนี้ท่านแม่ยกให้ข้าเป็นค่าแรงต่างหาก” นางพูดเสียงเรียบเรื่อยไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด พลันสายตาดันเหลือบไปเห็นถุงเงินของอู๋เจินที่ท่าทางจะหนักไม่ใช่น้อย ปกตินางจะเก็บมิดชิดไม่ให้แม่สามีเห็น สงสัยสติแตกหรือไม่ก็คิดว่านางคงไม่สามารถกลับไปฟ้องแม่สามีได้กระมังถึงได้ถืออวดนางหน้าตาเฉย