บทที่ 4 ปากว่าตาขยิบ 2/2

“โกหก! ท่านแม่ขี้งกจะตาย... เอ้ย! ท่านแม่ประหยัดมัธยัสถ์จะตายไป ไม่มีทางให้ข้าวของราคาแพงพวกนี้กับเจ้าแน่!” อู๋เจินไม่เชื่อ นางปราดเข้ามาจับด้ามรถเข็นไว้แน่น หวังจะยื้อแย่งคืน

“ทิ้งไว้เดี๋ยวนี้! เจ้าเอาไปได้แค่ไหผักดองเน่า ๆ นั่น นอกนั้นเป็นของตระกูลจ้าว!”

ชาวบ้านเริ่มฮือฮา บางคนเริ่มส่ายหน้าในความงกของบ้านนี้ ไล่คนออกไปแล้วยังจะแย่งข้าวสารอีก จิตใจอำมหิตผิดมนุษย์ ราวกับชิงผีจากปรโลกลงมาเกิดไม่มีความเมตตาต่อเด็กและสตรีอ่อนแอ

ซูเหมยฮัวถอนหายใจเบา ๆ นางปล่อยมือจากรถเข็น แล้วขยับเข้าไปใกล้อู๋เจิน จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ

“ไม่อยากให้ข้าเอาไปหรือ? ได้สิ...” นางเอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ข้าจะทิ้งข้าวของพวกนี้ไว้ก็ได้... แต่เจ้าต้องจ่ายเงินสดมาให้ข้าสองตำลึง เป็นข้อแลกเปลี่ยน” นางเพิ่งคิดอะไรดี ๆ ออกพอดี สองตำลึงไม่ต้องขนของให้หนัก แถมยังไปพักที่โรงเตี้ยมได้อีกด้วย ก่อนจะเดินทางพรุ่งนี้เช้าก็ไม่สายนัก

“สองตำลึง! เจ้าบ้าไปแล้วรึ!” อู๋เจินทำท่าจะโวยวาย

“จุ๊ ๆ... อย่าเพิ่งโวยวายไป” ซูเหมยฮัวยกนิ้วชี้แตะปาก พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้อู๋เจินขนลุกซู่

“สองตำลึงนี้ ไม่ใช่ค่าข้าวสาร... แต่เป็นค่าความลับเรื่องสมบัติใต้เตียงต่างหาก” นางหรี่เสียงให้เบาราวกับว่าเรื่องนี้มีเพียงนางที่รู้เท่านั้น

อู๋เจินชะงักกึกนัยน์ตาเบิกโพลง

“จะ...เจ้ารู้อะไร?”

“เจ้ารู้ใช่ไหมว่ามีกล่องไม้แดงซ่อนอยู่ใต้เตียง...” ซูเหมยฮัวกระซิบเสียงเย็นเยียบดุจภูตพรายตายโฮงมายืนใกล้

“เจ้าคงคิดว่าเจ้ารู้หมดแล้วว่าในนั้นมีอะไร... ปิ่นทอง? โฉนดที่ดิน? เหอะ... นั่นมันแค่เศษเสี้ยวหางอึ่งที่แม่สามีจงใจให้เจ้าเห็นต่างหาก” ซูเหมยฮัวจะไปดี ๆ มันจะปรานีแม่สามีไปหน่อย ยิ่งเห็นน้องชายสามีก้มลงมาสุมหัวด้วยแล้วนางยิ่งชอบใจใหญ่ แบบนี้เป่าหูก็ไม่ยากแล้ว

“หมายความว่าอย่างไร...” อู๋เจินเสียงสั่น ความโลภเริ่มเข้าครอบงำสติ ไม่แยกแยะว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นมีเรื่องจริงอยู่กี่ส่วน

“เจ้าไม่รู้หรือว่า... สมบัติที่แท้จริงที่ท่านแม่หวงแหนที่สุด ไม่ได้อยู่ในกล่องนั้น” ซูเหมยฮัวโกหกหน้าตาย แต่น้ำเสียงช่างน่าเชื่อถือเหลือเกิน

“มันมีช่องลับอีกช่องหนึ่งที่พื้นห้อง... ที่ซ่อนทองคำแท่งเอาไว้อีกนับสิบแท่ง! ข้าเคยเห็นตอนท่านแม่แอบงัดออกมานับตอนกลางดึก...” ช่องทางลับมีหรือเปล่าไม่รู้ แต่นางรู้ว่าแม่สามีซ่อนทองไว้แน่ ๆ คล้ายกับความทรงจำเสี้ยวหนึ่งเห็นแม่สามีถือทองคำหายไปทางหลังบ้าน

เจ้าของร่างช่างไม่รู้จักสอดรู้สอดเห็นเสียจริง นางเจ็บใจ หากนางรู้ว่าซ่อนไว้ตรงไหนจะไปเอามาสักแท่งสองแท่ง หลายปีที่ผ่านมาแม่สามีอ้างว่ายากจนข้นแค้น ต้องส่งบุตรชายเข้าสำนักศึกษา จึงหยิบยืมเงินนางจนหมด แล้วก็ให้นางทำงานงก ๆ มานาน

“ทองคำ... สิบแท่ง!” อู๋เจินตาลอย ละมือจากรถเข็นทันที ไม่สนใจหรอกว่าบนรถเข็นนี้มีอะไร นางสนแต่ทองคำในบ้านเท่านั้น

ซูเหมยฮัวยิ้มเยาะในใจ ...ปลากินเบ็ดแล้ว... ความจริงทองคำสิบแท่งอะไรนั่นไม่มีจริงหรอก อาจจะมีสักแท่งสองแท่ง แต่คนขี้ระแวงอย่างแม่สามี ย่อมต้องมีที่ซ่อนเงินก้นถุงที่คนอื่นไม่รู้อีกแน่ และคนโลภอย่างอู๋เจินก็พร้อมจะเชื่อสนิทใจ

“ถ้าเจ้าอยากรู้ตำแหน่งที่แน่นอน... สองตำลึง แลกกับการที่ข้าจะไม่เอาข้าวของพวกนี้ไป และบอกพิกัดให้เจ้า... ว่าอย่างไร?”

อู๋เจินคิดว่าข้าวของพวกนี้แทบไม่มีราคาด้วยซ้ำ หากจะเพิ่มให้นางอีกสองตำลึงแล้วบอกที่ซ่อนทองคำของแม่สามียังได้

“เจ้าไม่ได้โกหกข้าใช่หรือไม่”

“ข้ามีอะไรต้องโกหกเจ้าอีก อย่างไรในบ้านหลังนี้ก็ไม่ต้อนรับข้า อีกอย่าง...” นางทำท่าทีลังเลเล็กน้อยคล้ายกับว่าไม่จ่ายก็ไม่เป็นไร อย่างไรนางก็ไม่ได้เดือดร้อนเท่าไหร่อยู่แล้ว

“อีกอย่างอะไร...รีบพูดเร็วเข้า” เมื่ออู๋เจินที่อยากรู้ที่ซ่อนทองเต็มแก่ ทั้งขยิบตาให้กับสามีเพื่ออยากรู้ว่าท่านแม่อมทรัพย์สินเงินทองเอาไว้มากแค่ไหน ทำไมต้องทำเป็นยากจนข้นแค้นตระหนี่ถี่เหนียว ทั้งที่บ้านเรายังมีกิจการค้าขายเมล็ดถั่วงาและธัญพืชอีกด้วย

นั่นเป็นที่มาที่ข้าวสารไม่มีวันขาดบ้าน แต่กลับรีดไถให้น้องสะใภ้ทำงานหนักหาเงินเข้าบ้าน

ซูเหมยฮัวแบมือ...เพราะว่าหากไม่จ่ายค่าความลับนางจะไม่ปริปากเด็ดขาด...