ตอนที่ 5 ผู้อุปถัมภ์ (2/2)

แววตานวดไปได้สักพักเห็นเขาผ่อนคลายขึ้นจึงค่อย ๆ นวดแผ่นหลังให้เขาอย่างอ่อนโยน

“เธอนวดเก่งไม่เบาเลยนะ” ภูมิที่กำลังเคลิ้มไปกับการนวดจากมือนุ่มนิ่มเอ่ยเสียงถามอย่างเนิบนาบ

“ขอบคุณค่ะ”

“นวดอย่างกะเคยรับอาชีพนวดมาก่อน”

“ใช่ค่ะ เคยรับจ๊อบนวด”

“ห๊ะ! รับจ๊อบนวดแล้วทำอะไรอีก” เธอรับจ๊อบนวดเหรอ แล้วเป็นการนวดแบบไหน

“ก็แค่นวด บ้างก็เป็นเด็กล้างจาน และก็อย่างอื่นอีกค่ะ อะไรได้เงินหนูก็ทำหมด ยกเว้นเรื่องเดียวขายตัวที่หนูไม่ทำ”

“เธออายุแค่นี้ทำไมทำงานหนักจัง”

“เพราะความจนไงคะ” เธอหยุดนวดและนั่งนิ่ง

“เป็นอะไร หรือเกิดนึกถึงความหลังขึ้นมาแล้วชีวิตมันเศร้ารึไงกัน” ภูมิถามและหัวเราะในลำคอ

“เปล่าค่ะ แต่หนูหิว หนูยังไม่ได้กินข้าวเลย”

“แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก มานั่งทนหิวอยู่ทำไม”

“ตอนเดินขึ้นมาหนูเห็นร้านขายของอยู่”

“ใช่...เป็นร้านสะดวกซื้อเปิด 24 ชั่วโมง เธอจะไปซื้อข้าวจากข้างล่างนั้นน่ะนะ”

“ใช่ค่ะ กินแค่บะหมี่ก็ได้” เธอบอกอย่างง่าย ๆ และยื่นมือมาข้างหน้า ภูมิจึงเลิกคิ้วมองด้วยความงุนงงว่าเธอต้องการอะไร

“ขอเงินหน่อย”

“ฮ่า ฮ่า ลืมไปเลยว่าเด็กน้อยคนนี้ฉันเป็นผู้อุปถัมภ์นี้เอง” ภูมิหัวเราะยื่นแบงก์สีเทาให้หนึ่งใบ “พอไหม ถ้าไม่พอจะได้ให้เพิ่ม”

“พอค่ะ เหลืออีกต่างหาก”

“เอาคีย์การ์ดไปด้วย เข้าลิฟต์มาต้องใช้คีย์การ์ดแตะ”

“ค่ะ”

คล้อยหลังไปภูมิจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับที่มีสายโทรเข้ามาหลายครั้ง

“ว่าไง” เสียงทุ้มกรอกเสียงลงไปอย่างผ่อนคลายและจิบไวน์ไปด้วย

“วันนี่เสี่ยมาหานุ่นไหมคะ นุ่นซื้อชุดใหม่มาแล้วอยากใส่ให้เสี่ยดู”

“วันนี้ฉันไม่ว่าง อยากให้ดูก็ใส่แล้วถ่ายรูปส่งมาสิ”

“แต่นุ่นคิดถึงเสี่ยนี่คะ”

“เธอทำตัวเหมือนเป็นเด็กน้อยเลย ฉันชักรำคาญเธอซะแล้วสิ”

“นุ่นขอโทษค่ะ ไว้เราค่อยเจอกันวันหลังก็ได้”

“เฮ้อ~~” ภูมิถอนหายใจและวางโทรศัพท์ลงที่เดิม และเปิดทีวีดูรายการโชว์ฆ่าเวลารอให้แววตาขึ้นมา

ผ่านไป 20 นาทีแววตาก็กลับเข้ามาพร้อมกับอาหารและขนมเต็มสองมือ

“เธอคิดจะซื้อเผื่อวันพรุ่งนี้ด้วยรึไง”

“ใช่ค่ะ หนูซื้อมาเผื่อเสี่ยด้วยนะคะ” เธอหยิบข้าวกล่องสำเร็จรูปมาวางไว้ให้

“ขอบใจ แต่ฉันไม่กินอาหารแช่แข็งมันเสียสุขภาพ เธอเองก็อย่ากินมันบ่อย ๆ ล่ะ”

“ค่ะเสี่ย”

ภูมินั่งมองร่างบางที่นั่งกินอาหารที่ตนเองซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อ เธอเป็นคนง่าย ๆ กินก็ง่าย ไม่เหมือนพวกผู้หญิงคนอื่นที่ต้องกินอาหารจากภัตตาคารหรู ๆ เท่านั้น

“เธอดูท่าจะเลี้ยงง่ายนะแววตา”

“เสี่ยอยากให้หนูดื้อเหรอคะ” ตายเธอพูดอะไรออกไป เสี่ยอยากให้หนูดื้อเหรอคะ ฉันพูดอะไรออกไปให้ตายสิ

“ฮ่า ฮ่า พูดแบบนี้ก็น่ารักดีนะ ดีกว่าทำตัวแข็งกระด้าง กินเสร็จแล้วก็มานั่งข้าง ๆ ฉันนี่”

“ค่ะ” เธอเก็บกล่องพลาสติกทิ้งลงถังขยะล้างมือเสร็จเรียบร้อยจึงเดินเข้ามานั่งใกล้ ๆ

“ดูท่าพรุ่งนี้ฉันต้องพาเธอไปช็อปปิ้งเสียแล้ว” ภูมิมองเสื้อผ้าที่หญิงสาวใส่ จะมาเป็นเด็กของเขาทั้งทีก็ควรมีคลาสหน่อยไม่ใช่เหมือนเด็กบ้านนอกแบบนี้ ควงไปไหนจะได้ไม่อาย

“เสี่ยพาไปไหนหนูก็ไปอันนั้นแหละคะ” ใช่ เขาจะพาเธอไปไหนเธอก็ไปอันนั่นแหละ ไม่รู้จะปฏิเสธไปทำไม เพราะทุกอย่างที่เขาให้มันดีต่อตัวเธอทั้งนั้น

“ว่านอนสอนง่ายอีกแล้ว” ภูมิยิ้มและลูบผมนุ่มสลวยอย่างเบามือ

แววตาสะดุ้งเล็กน้อยเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับไออุ่นแบบนี้ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะมีคนมาลูบหัวเธออย่างอบอุ่นเลยสักครั้งแม้แต่พ่อเธอก็ตาม เขาดูเหมือนเป็นคนละคนตอนที่เจอครั้งแรกเลย หรือพอเขารับเธอมาเลี้ยงดูเลยใส่ใจดูแลงั้นเหรอ

“คิดอะไรอยู่”

“เปล่าค่ะ แค่ตกใจว่าเสี่ยเป็นคนอบอุ่นแบบนี้อยู่แล้วหรือเปล่า”

“หึ เปล่าหรอก ฉันจะทำแบบนี้ให้กับเด็กที่ฉันเก็บมาเท่านั้น คนไหนไม่มีประโยชน์ฉันก็ทิ้งไปง่าย ๆ ได้เหมือนกัน”

“หนูอยากอาบน้ำ” เธอเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นสายของเขาเปลี่ยนไป

“อยากให้ฉันอาบให้ไหมล่ะ” ชายหนุ่มกลับมาใช้สายตาแพรวพราวอีกครั้ง

"หนูมีมือ" เธอตอบกลับอย่างเย็นชา คนจะอาบน้ำแล้วจะมาอาบให้ทำไมเธอไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้วนะ

"แต่ฉันจะอาบให้ เก็บมือเธอไปทำอย่างอื่นดีกว่า"

"ไม่เอา ว้าย ปล่อยหนูนะ หนูอาบเอง" เธอทำท่าจะลุกหนี แต่ชายหนุ่มไวกว่าเข้ามาช้อนร่างเล็กขึ้นพาดบ่าและตีก้นไปหนึ่ง

"เด็กดื้อมาให้เสี่ยอาบน้ำให้ดีกว่า หึ หึ"

*********************

แล้วให้เก็บมือไปทำอะไรละคะเสี่ย ฮี่ ฮี่ 

หนูคิดไปไกลแล้วนะ >//<