ANMELDENตบเด็ก แตะหมา ทำได้หมด ถ้าไปทำเมียของอิพี่เขา
“น่ารักที่สุดเลยลูก!”ไพลินตบมือเบาๆ ด้วยความชอบใจและตื่นเต้นสุดขีด ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าลูกชายคนเดียวผู้แสนเย็นชาและดุดันจะมีวันได้แต่งเมียเข้าบ้านและมีมุมอ่อนโยนกับผู้หญิงสักคน ขณะที่เด็กซ์เตอร์พยักหน้ารับน้อยๆ พร้อมรอยยิ้มเอ็นดูและภาคภูมิใจในตัวลูกสะใภ้คนนี้อย่างเต็มเปี่ยม“ว๊าย! ตายแล้ว แบบนี้แม่ต้องรีบไปดูฤกษ์ดูยามงามๆ ให้ก่อนนะ! คุณคะ... รีบไปกันเถอะ เรื่องแบบนี้ช้าไม่ได้เด็ดขาด!”“จะไปแล้วเหรอคะคุณแม่...” คัพเค้กผละออกจากอ้อมกอด เอ่ยทักถามตาโตด้วยความเหวอ“ไปแล้วจ้ะลูก แม่รีบ! อ้อ... แล้วก็อย่าลืมทานของบำรุงที่แม่เอามาให้หมดด้วยนะลูกนะ!”ปัง!เสียงประตูห้องพักฟื้นถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คัพเค้กนั่งงงงวย พยายามตั้งสติกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไวดั่งพายุหมุนตรงหน้า“งงอะไรหืม” ดราก้อนเอ่ยถามเสียงทุ้ม พลางส่งยิ้มขำให้กับท่าทางเลิ่กลั่กน่าเอ็นดูของเมียรัก“ก็... คุณแม่ไปนู่นแล้วค่ะ ไปเร็วมากๆ เลย”“อืม... ก็เราจะแต่งงานกันไง แม่เขาก็ต้องรีบไปเตรียมงานสิ คนนั้นน่ะคงรอพี่แต่งงานมานานมากแล้ว”“มันจำเป็นต้องเร่งรีบขนาดนี้เลยเหรอคะ...”“หึๆ...” ดราก้อนหัวเราะในลำคอ ฝ่ามือหนาละจากเอวบางขึ
“คุณแม่ สวัสดีค่ะ... อะ... เอ่อ... สวัสดีค่ะคุณพ่อ!”คัพเค้กยกมือไหว้ด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ร่างบางเกร็งประหม่าจนทำตัวไม่ถูก เมื่อสายตาสบเข้ากับผู้ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ น่าเกรงขาม ที่ก้าวเข้ามาใหม่ ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลานั้นคล้ายคลึงกับดราก้อนราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน จนเดาได้ไม่ยากเลยว่าเขาคงเป็นคุณพ่อของดราก้อนอย่างแน่นอน“หึ... ดูท่าทางอาการน่าจะหายดีร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วมั้งเนี่ย ถึงได้มีแรงกอดรัดเมียขนาดนี้”เด็กซ์เตอร์เลิกคิ้วมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวน พลางหัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน ส่วนดราก้อนทำเพียงกระตุกยิ้มเอ็นดูเมียรักที่ยืนกุมมือแน่นอยู่ข้างเตียง“คุณก็ไปแซวลูก... คนป่วยเขาแค่อ้อนเมียตามประสาน่ะ” ไพลินตีแขนสามีเบาๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มอบอุ่นและเดินเข้ามาหาคัพเค้กอย่างเอ็นดู“คัพเค้กลูก... ไม่ต้องเขินไปหรอกนะจ๊ะ นี่คุณพ่อเด็กซ์เตอร์ พ่อของดราก้อน”“สวัสดีคุณพ่ออีกรอบนะคะ...” คัพเค้กยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม แก้มซับสีเลือดด้วยความประหม่า เด็กซ์เตอร์พยักหน้ารับไหว้ รอยยิ้มละมุนเผยขึ้นบนใบหน้าทรงอิทธิพล“เจอกันสักทีนะ... แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกันที่โรงพยาบาลแบบนี้ ขอบใจหนูมากนะท
“พี่ดราก้อน! พี่ฟื้นแล้ว! หนู... หนูจะไปเรียกหมอ...”หมับ!ฝ่ามือหนาที่เคยอ่อนแรงกลับออกแรงกระชับรั้งข้อมือบางไว้เบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขัดขึ้นทันควัน“ไม่ต้องเรียก...”ดราก้อนเค้นเสียงพูดอย่างยากลำบาก มุมปากหยักกระตุกยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นเมียรักทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเนียนด้วยความคลั่งรักสุดหัวใจ“เมื่อกี้... มีเด็กดื้อคนไหนตัดพ้อว่าพี่ใจร้าย แล้วขู่ว่าจะมีผัวใหม่ถ้าพี่ไม่ยอมฟื้นนะ”“พี่ดราก้อน!”คัพเค้กปล่อยโฮออกมาอีกรอบด้วยความดีใจ พลางโถมตัวลงกอดอกแกร่งเบาๆ โดยระมัดระวังบาดแผลที่แผ่นหลังของเขาอย่างที่สุด“คนบ้า! ฟื้นขึ้นมาก็แกล้งหนูเลยนะ รู้ไหมว่าหนูกลัวขนาดไหน!”“โอ๊ย... เบาครับเมีย เจ็บแผลนิดหน่อย... แต่เจ็บใจมากกว่าที่เห็นหนูร้องไห้เตรียมจะไปหาผัวใหม่เนี่ย”ดราก้อนหัวเราะในลำคอเบาๆ ยกแขนข้างที่ไม่ติดสายน้ำเกลือขึ้นมากอดรวบร่างบางไว้แน่น ก่อนจะกดจูบลงบนเรือนผมนุ่มอย่างแสนรัก“พี่สัญญาไว้แล้วไงว่าจะตื่นมาหาหนู... ทำไมถึงจะรีบหาผัวใหม่จังเลยล่ะ”“ก็พี่ไม่ยอมฟื้นสักทีนี่คะ...” คัพเค้กทำหน้าเบะ ซุกหน้าลงกับอกกว้าง“แล้วถ้าพี่เกิดไม่ฟื้นขึ้นมาจ
“มันรักเธอยิ่งกว่าชีวิตตัวเองซะอีก” ฟีนิกซ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางส่งยิ้มบางๆ ให้ “ถ้ามันไม่รับแทนเธอสิ... มันถึงจะยอมตายของจริง”“ใช่… ยังงี้หยุดร้องไห้ได้แล้ว ถ้าไอ้ดราก้อนมันตื่นขึ้นมาเห็นตาหนูบวมเป็นลูกมะนาวแบบนี้ มีหวังพวกพี่ได้โดนมันสับหัวถวายวัดแน่ๆ ข้อหาดูแลหนูไม่ดีแน่” ไลเอินเอ่ยเสริมติดตลกเพื่อคลายบรรยากาศตึงเครียดลงไปได้บ้าง“ขอบคุณนะคะ...” คัพเค้กพยักหน้ารับทั้งน้ำตา รับรู้ได้ถึงความจริงใจที่ได้รับจากมาเฟียทรงอิทธิพล เด็กสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ก่อนจะตั้งหน้ารอคอยชายผู้เป็นหัวใจของเธออย่างมีความหวัง“เดี๋ยวกูไปสมทบกับไอ้ไทเกอร์และไอ้แจ็คก่อน... ทางนี้ฝากมึงดูแลด้วยนะไอ้ไลออน” ฟีนิกซ์หันไปบอกเพื่อนรัก“เออ มึงไปเถอะ ทางนี้กูเฝ้าเอง ปล่อยให้พวกมึงไปสะสางบัญชีแค้นให้ทบต้นทบดอกก่อนเลย” ไลเอินพยักหน้ารับคำเบาๆฟีนิกซ์หมุนตัวก้าวฉับๆ ออกไปจากโรงพยาบาล ส่วนไลเอินก็หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม คอยนั่งอยู่เป็นเพื่อนคัพเค้กกับไอริน พร้อมทั้งดูแลความปลอดภัยให้อย่างใกล้ชิด.เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า...บรรยากาศหน้าห้องผ่าตัดเงียบสงบจ
“หนู... หนูไม่เป็นไรใช่ไหม...” ดราก้อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ร่างสูงใหญ่เคว้งพรวดลงทับร่างของคัพเค้ก นัยน์ตาคู่คมที่เคยคมกริบดุดันบัดนี้กลับเริ่มพร่ามัว ก่อนจะค่อยๆ หรี่ลงอย่างโรยแรง “พี่ดราก้อน! ฮือออ... อย่าเป็นอะไรนะ! พี่ดราก้อนอย่าหลับสิคะ!” คัพเค้กช็อกสุดขีด น้ำตาไหลพรูเลอะสองแก้มอย่างทรมาน หัวใจสลายจนร้องไห้โฮออกมาอย่างทำอะไรไม่ถูก ร่างบางสั่นสะท้าน มือไม้สั่นเทาพยายามประคองใบหน้าคมสันของคนรักเอาไว้ “นายครับ!” แจ็ครีบพุ่งตัวเข้ามาประสานงานกดโทรสายตรงหารถฉุกเฉินและทีมแพทย์ที่สแตนด์บายรออยู่ใกล้ๆ ทันที พร้อมกับคว้าผ้าสะอาดเข้ามากดบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังกว้างเพื่อห้ามเลือดให้อย่างลนลาน เลือดสีแดงฉานยังคงไหลซึมทะลักออกมาจนเปรอะฝ่ามือของคัพเค้ก “พี่ดราก้อน! หนูบอกว่าอย่าหลับไง! ได้ยินหนูไหม... ฮือๆๆ” คัพเค้กกอดร่างหนาไว้แน่นสะอื้นไห้จนแทบขาดใจ “พี่... คงทำให้ไม่ได้...” ดราก้อนเค้นเสียงกระซิบตอบอย่างยากลำบาก ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกขณะ “งั้นพี่ต้องสัญญา... สัญญาว่าจะตื่นขึ้นมาหาหนู! ฮือ...” “พี่... สัญญา...” สิ้นคำสัญญาแผ่วเบานั้น นัยน์ตาคู่คมก็ปิดสนิทลง พร้อมกับร่าง
ลูกน้องของคาริกเดินเข้ามาพร้อมมีดพก ก่อนจะสะบัดคมมีดตัดเชือกไนลอนที่พันธนาการข้อมือของคัพเค้กและไอรินจนขาดสะบั้นคัพเค้กยกมือขึ้นมาถูข้อมือตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความชา พลางรีบโอบกอดไอรินที่สั่นเทิ้มเอาไว้แน่น แอบกวาดมองไปรอบโกดังร้างอย่างเงียบเชียบ พลางประเมินสถานการณ์ในใจอย่างมีสติทว่ายังไม่ทันที่คาริกจะได้ใจเย็นไปมากกว่านี้... ลูกน้องอีกคนก็ลนลานวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในโกดังด้วยสีหน้าซีดเผือด!“นายครับ! ไอ้ดราก้อนมันมาแล้วครับ!”“อะไรนะ! ทำไมมันมาไวฉิบหาย!” คาริกสบถลั่น นัยน์ตากระตุกวูบด้วยความตกใจและไม่คาดคิดว่ามาเฟียหนุ่มจะตามรอยมาได้รวดเร็วขนาดนี้ตึง! ตึง! ตึง!ปัง! ปัง! ปัง!ยังไม่ทันที่คาริกจะได้ออกคำสั่ง เสียงกระสุนปืนและเสียงกระจกหน้าต่างแตกลอยระเบิดสนั่นระงมไปทั่วโกดังร้าง! คนของคาริกที่เฝ้าอยู่ด้านนอกถูกสอยร่วงลงไปนอนร้องโอดครวญทีละคนอย่างรวดเร็ว“พี่ดราก้อน...”คัพเค้กคลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที ด้วยความโล่งอกและไร้ความหวาดกลัวต่อเสียงปืนระเบิดระเฟี้ยว เพราะเธอรู้ดีว่าชายผู้เป็นหัวใจของเธอมาถึงแล้ว ทว่าก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เขาบุกมาถึงรังศัตรูได้รวดเร็วขนาดนี้“ไอริน! พี่ดราก้อนมาแล้ว!







