Masukบทที่ 122 "งั้นเราไปเรียนกันก่อนดีไหมโปรด... แล้วเดี๋ยวช่วงพักเบรก โปรดจะคุยอะไรกับเมล เราค่อยมาคุยกัน" เมล์รียาตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ามีระยะห่าง ชายหนุ่มฟังแล้วทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ทว่าโปรดก็จำต้องยอมตามใจเธอแต่โดยดี เพราะในนาทีนี้ สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขาก็คือการได้เมล์รียากลับคืนมาเป็นแฟนเหมือนเดิม ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน หรือต้องเปิดศึกกับคนที่มีพระคุณอย่างฌาลัลล์ก็ตาม เขาก็จิตตั้งมั่นว่าจะทำทุกทางเพื่อดึงหัวใจเธอกลับมาให้ได้! ร่างของคนทั้งสาม ไข่มุก เมล์รียา และโปรด ก้าวเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องเรียนพร้อมกัน ทว่าในมุมมืดข้างอาคารเรียน สายตาของสายสืบคนสนิทก็ยังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอย่างไม่คลาดสายตา ขณะเดียวกัน ภายในรถยนต์คันหรูที่จอดซุ่มอยู่ไม่ไกล วินยูหันกลับมามองผู้เป็นนายผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำตามปกติ "พี่ใหญ่จะกลับเลยไหมครับ... หรือจะอยู่รอรับคุณเมลกลับด้วย?" ฌาลัลล์ปัดสายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่ค่อยๆ ลับสายตาเข้าไปในอาคารเรียน นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ลุ่มลึกยากจะคาดเดาความรู้สึก ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่ม
บทที่ 121 "เมย์ไม่คุยกับคนไม่มีเหตุผลค่ะ! แล้วบ่ายโมงก็ไม่ต้องมารับเมย์เลยนะคะ เมย์จะกลับเอง ชิ!" หญิงสาวเอ่ยสะบัดเสียงใส่เสร็จ ร่างบางก็หมุนตัวสับเท้าเดินตรงขึ้นอาคารเรียนไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองคนบนรถสักนิด ทิ้งให้มาเฟียหนุ่มใหญ่อย่างฌาลัลล์นั่งหน้าตึง นัยน์ตาคมกริบมองตามหลังเด็กดื้อที่กล้าท้าทายอำนาจเขาด้วยความเอ็นดูผสมหงุดหงิดในอก "เหอะ... คิดว่าจะห้ามฉันได้หรือไง เมล์รียา" ฌาลัลล์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาจ้องมองร่างเล็กที่เดินมุ่งหน้าไปหา 'ไข่มุก' เพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่ก่อนหน้านั้นตรงหน้าทางขึ้นตึก "อ้าว เมย์! เป็นอะไรเนี่ย ทำหน้าบึ้งตึงมาเชียว?" ไข่มุกทักขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนสาวเดินหน้าง้ำหน้างอเข้ามาหา "แล้วเมื่อกี้... รถหรูคันนั้นของใครกันน่ะ หรูหราจัดเต็มขนาดนั้น อย่าบอกนะว่า~~" "นั่นคุณน้าฌาลัลล์มาส่งเธอเหรอเมล์! สุดยอดไปเลยอะ... เขาดูหล่อและเท่มากเลยนะแก ฉันรู้สึกได้ถึงออร่าความอบอุ่นแบบสุดๆ เวลาเขาอยู่กับเธอ" ไข่มุกทำตาโต สะกิดแขนเพื่อนยิกๆ พลางเอียงคอกระซิบถามด้วยสายตาแพรวพราว "เป็นไงบ้างจ๊ะ... กล้ามแน่นไหม?" "ยัยไข่มุก! พูดถึงเรื่องอะไรของเธอเนี่ย!"
บทที่ 120 เวลาต่อมา... @บนถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย ภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นไปอย่างนุ่มนวล ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาไม่ได้นั่งอยู่บนเบาะข้างๆ แต่อย่างใด ทว่ากลับนั่งจุ้มปุ้กอยู่บนตักแกร่งของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล! แขนทรงพลังของฌาลัลล์โอบรัดเอวบางของเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้ห่างกายแม้แต่องศาเดียว ชายหนุ่มก้มลงกระซิบชิดข้างแก้มเนียนเบาๆ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความเอ็นดูและถือสิทธิ์ "รู้สึกยังไง... ที่ได้นั่งอยู่บนตักของฉันจนถึงมหาวิทยาลัย?" เมล์รียาช้อนสายตาสุกใสขึ้นมองคนตัวโตเล็กน้อย ยิ่งเห็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์ประดับตรงมุมปากกับตอเคราที่เกลี้ยงเกลาด้วยฝีมือเธอ ก็ยิ่งทำเอาแก้มเนียนร้อนผ่าว หญิงสาวแกล้งทิ้งน้ำหนักเอียงแก้มลงแนบซบกับแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกวนๆ ยวนเย้า "เฉยๆ ค่ะ..." "เฉยๆ?" ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มือหนาบีบเข้าที่เอวบางเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ปากแข็ง... ถ้าเฉยๆ แล้วหัวใจตรงอกซ้ายของใครบางคนแถวนี้ มันจะเต้นตึกตักดังสนั่นแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ทำไมกัน?" คำย้อนของคนรู้ทันทำเอาเมล์รียาถึงกับหุบปากฉับ รีบซุกหน้าเข้ากับอกแกร่
บทที 119 "ยังไม่เสร็จเลย... จะรีบไปไหน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเย้ายวน ก่อนที่เขาจะกดจูบลงบนริมฝีปากบางเอาไว้หนักๆ เพื่อปิดปากให้เธอหยุดพูดมากเสียที! สัมผัสจูบอันเร่าร้อนและลึกซึ้งกลืนกินเสียงประท้วงของหญิงสาวจนหมดสิ้น ร่างบางสะท้านเฮือกในอ้อมกอด แขนเรียวทำได้เพียงโอบรอบคอแกร่งเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ฌาลัลล์ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคู่คมวาวหวานจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อและหอบหายใจแผ่วเบา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับตรงมุมปากอย่างคนชนะ ก่อนจะเอ่ยกระซิบกระซาบชิดแก้มเนียนด้วยน้ำเสียงเอ็นดู "บอกแล้วไง... ว่าฉันจะไปส่งที่มหาวิทยาลัยเอง" ร่างสูงใหญ่ทาบทับคุมเชิงอยู่บนเตียงนอนนุ่ม นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งเสน่หาและอารมณ์หึงหวงที่ยังคงคุกรุ่น มือหนาเอื้อยไล้ไปตามสาบเสื้อเชิ้ตสีขาวของหญิงสาว พลางปลดกระดุมออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าทว่าชำนาญ... กึก... กึก... ปราการเสื้อเชิ้ตแยกออกจากกัน เผยให้เห็นเรือนร่างซ่อนรูป อกอวบอิ่มผิวกระจ่างใสเนียนนุ่มอมชมพูที่กำลังกระเด้งกระดอนตามจังหวะการหายใจติดขัดของร่างบาง เมล์รียาได้แต่หลับตาปี๋ แก้มเนียนร้อนผ่าวจนแทบสุก ฌาลัลล์
บทที่ 118 "เธอต้องถูกลงโทษแล้วล่ะ... เมล์รียา" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง ก่อนที่มือหนาจะรั้งร่างบางเข้าหาตัว บังคับให้มือคู่สวยดันโน้มลงแตะกับม้านั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างถือสิทธิ์ เมล์รียาหัวใจเต้นตึกตัก ร่างกายร้อนผ่าวไปทุกอณูเมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์หึงหวงและเสน่หาอันแรงกล้าที่ส่งผ่านมาจากร่างสูงใหญ่ด้านหลัง "คุณ... เมลจะไปเรียนสายแล้วนะคะ!" หญิงสาวเอ่ยประท้วงเสียงแผ่วละล่ำละลัก ทั้งที่ใบหน้าหวานแดงระเรื่อจนร้อนฉ่าวไปหมด "ไม่เป็นไร... เดี๋ยวฉันเป็นคนไปส่งเธอเอง" ฌาลัลล์แค่นยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความลุ่มหลง "เพราะยังไงตอนนี้... เธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวออกจากห้องนี้เด็ดขาด" สัมผัสอบอุ่นและเร่าร้อนจากมาเฟียหนุ่มทำเอาหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสุกใสระริกไหว แม้ปากจะทำเป็นคัดค้าน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเรือนร่างและหัวใจของเธอเองก็ตอบรับอารมณ์เสน่หาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสน่ห์อันดุดันและทรงอำนาจของฌาลัลล์ดึงดูดเธอให้หลงใหลจนยากจะถอนตัว... "ว้าว... เด็กดี สวยไปหมดทั้งตัวเลย" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง พลางโลมเ
บทที่ 117 ฌาลัลล์ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมเอ่ยคำใดตอบกลับมาแม้แต่คำเดียว... เพราะมาเฟียหนุ่มใหญ่รู้ดีว่า ตัวเองกำลังเป็นผู้ควบคุมเกมความสัมพันธ์ทุกอย่างอยู่ในเวลานี้! "คุณน้าฌาลัลล์คะ..." เมล์รียาเรียกชื่อเขาเสียงเบา มือกดถูบนอกแกร่งอย่างลังเล พยายามจะขยับตัวลุกออกจากอ้อมแขน ทว่ายิ่งเธอพยายามถอย ชายหนุ่มกลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้น บังคับให้ร่างบางจมอยู่ในอกอุ่นอย่างไม่ยินยอมให้ไปไหนง่ายๆ "ถ้าไม่ให้เมล์ไปเรียน... เดี๋ยวป๊าก็เดินขึ้นตามถึงห้องหรอกนะคะ" หญิงสาวขู่เสียงแผ่ว พลางย่นจมูกใส่คนโตกว่าที่กำลังใช้ความเงียบสยบเธอ ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาคมวาวโรจน์ไปด้วยเล่ห์กล ก่อนจะยอมคลายอ้อมแขนออกเพียงเล็กน้อยให้เธอพอมีช่องว่างได้หายใจ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็น "งั้นก็รีบไป... แล้วจำคำสัญญาเมื่อครู่ไว้ด้วย ถ้ากลับมาเลทแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะไปอุ้มเธอออกมาจากห้องเรียนด้วยตัวเอง" "เหอะ!" ฝ่ามือบางตบเข้าที่กลางอกแกร่งของเขาดัง เพียะ! ทันทีด้วยความหมั่นไส้ ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอตามประสาผู้หญิงกลับไม่สามารถทำให้ร่างโตกำยำสะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดเดียว! ฌาลัลล์แค่น
![เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






