Mag-log inบทที่ 90 @บนห้องพัก บนเตียงนอนคู่ ไข่มุกยังคงหลับใหลไร้สติ ไม่รู้สึกตัวถึงการกลับมาของเพื่อนรักเลยแม้แต่น้อย เมล์รียารีบหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินย่องเข้าห้องน้ำไปอย่างเงียบเชียบทันที สายน้ำอุ่นจากฝักบัวไหลชโลมผ่านเรือนร่างบาง หญิงสาวเกร็งเปลือกตาปิดลง ลูบไล้หยดน้ำไปตามใบหน้าหวาน ก่อนจะเผลอยกมือขึ้นขย้ำทรวงอกอวบอิ่มของตัวเองเบาๆ รสรักเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ยังคงตกค้างและส่งแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทุกอณูสัมผัส เธอพึมพำกับตัวเองใต้สายน้ำอุ่นด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "นี่สินะ... ครั้งแรกของผู้หญิงอย่างเรา มันทั้งโหยหาและไม่รู้จักพอขนาดนี้เลยเหรอ..." ยิ่งนึกถึงจังหวะที่ถูกโลมเลีย ลูบไล้ และรุกรานอย่างหนักหน่วง หัวใจก็ยิ่งเต้นระทึก ความเสียวซ่านยังคงตราตึงจนยากจะสลัดออก "ตาแก่ตัณหากลับ! คุณทำให้ฉันคิดถึงคุณตลอดเวลาแบบนี้ได้ยังไงกัน..." เมล์รียากระทืบเท้าเบาๆ กับพื้นห้องน้ำอย่างแง่งอนและอับอายความคิดตัวเอง... ยังรู้สึกเสียวซ่านค้างอยู่อย่างนี้ แล้วเธอจะอดทนรอให้ถึงตอนค่ำได้ยังไงไหว! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูหน้าห้องน้ำดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดวาบหวามในหัวของเธอเข้าอย่างจ
บทที่ 89 หญิงสาวผละตัวออกจากร่างโต เธอรีบคว้าเสื้อผ้าชุดนอนเดิมขึ้นมาสวมใส่ให้อย่างเรียบร้อยด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน ก่อนจะเอ่ยปากขอร้องเสียงเบา "ไปส่งเมล์เถอะนะคะ... จะตีห้าแล้ว เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า" ฌาลัลล์หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างนึกเอ็นดูผสมนึกสนุก "กลัวเพื่อนตกใจ หรือกลัวทุกคนจะรู้ว่าเธอกลายมาเป็น 'เมีย' ของพ่อแฟนกันแน่?" "นี่! คุณฌาลัลล์! คุณหลอกลวงฉันมาตั้งแต่แรก เรื่องทั้งหมดมันคือความเข้าใจผิดทั้งนั้น!" เมื่อมาเฟียหนุ่มได้ยินคำพูดแสนเย็นชาและปฏิเสธความสัมพันธ์ เหมือนบนรักของเขามันไม่ได้ทำให้หญิงสาวจดจำ เขายืดตัวลุกขึ้นรวบเอวบางดึงร่างเล็กเข้ามานั่งบนตักหนาทันที ฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปตามเรือนร่างนุ่มนิ่มอย่างถือสิทธิ์ "ปล่อยเมล์นะ! ปล่อย! ไอ้คนปากเสีย... เมล์เกลียดคุณ!" "อ๊าย!" เมล์รียาร้องอุทานออกมาเสียงแผ่วเบา เมื่อฝ่ามือใหญ่สอดแทรกเข้าไปใต้ขอบกางเกงนอนขายาวอย่างรวดเร็วและจงใจสัมผัสจุดอ่อนไหว น้ำเสียงแหบพร่าทรงเสน่ห์เอ่ยกระซิบข้างแก้มเนียนขาว "หงุดหงิดขนาดนี้... เมื่อกี้ 'ไม่เสร็จ' เหรอกระต่ายน้อย?" "คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ! ใครไม่เสร็จกัน... ปล่อยเลยค่ะ ใครมันจะ
บทที่ 88 เช้าตรู่วันถัดมา ร่างบางเปลือยเปล่าขยับตัวเบาๆ บนเตียงนอนภายในเต็นท์ แต่ในเวลานี้ความรู้สึกเจ็บระบมกลับแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย ราวกับเรือนร่างของเธอโดนรถสิบล้อทับก็ไม่ปาน "อืม... ปวดเมื่อยไปหมดเลย" เมล์รียาบ่นอู้อี้เบาๆ กับตัวเอง ขณะที่สายตายังคงมองไม่เห็นสิ่งใดชัดเจนนัก เนื่องจากบรรยากาศยามเช้าตรู่กลางป่ายังคงสลัวและมืดมิด ทว่าเมื่อลองขยับกายอีกครั้ง หญิงสาวกลับรู้สึกได้ถึงแผงอกแน่นตึงและอุณหภูมิอบอุ่นที่แนบชิดอยู่ทางด้านหลัง เธอชะงักกึกทันที เมื่อความทรงจำของบทเรียนรักเมื่อคืนไหลพรั่งพรูเข้ามา... เธอเสียสาวให้แก่มาเฟียฌาลัลล์ไปแล้วจริงๆ "อื้อ... คุณ... คุณกำลังดันฉันอยู่นะคะ ทำไมครั้งนี้ฉันถึงเจ็บระบมไปหมดทั้งตัวแบบนี้เนี่ย" ชายหนุ่มที่กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น พลางซุกซบใบหน้าคมคายลงกับซอกคอหอมกรุ่น เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าลึกยามเพิ่งตื่นนอน "ก็ครั้งนี้มันเป็น 'ครั้งแรก' จริงๆ ของเธอยังไงล่ะ... ที่ผ่านมาก็แค่ลิ้นกับนิ้ว ความเสียวมันเลยต่างกันไงคนดี" เพียะ! ฝ่ามือเล็กตีลงบนแขนแกร่งเบาๆ ด้วยความเง้าโงดและอับอาย "นี่คุณหลอกเมล์มาตั้งแต่ต้นเลยเหรอคะว่าเคยมีอะไรก
บทที่ 87 "เจ็บหน่อยนะ..." ร่างสูงกระซิบชิดริมฝีปากบางด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า สายตาคมกริบฉายแววรักใคร่และกระหายในตัวเธออย่างลึกซึ้ง "อื้อ..." หญิงสาวตอบรับแผ่วเบาในลำคอ ก่อนจะเบือนหน้าหนีเล็กน้อยด้วยความเกร็งและประหม่า ขณะที่มือหนาค่อยๆ รูดดึงกางเกงขายาวชุดนอนสีฟ้าหวานของเธอลงไปกองไว้ที่ต้นขาเรียวสวย "ฮึก!..." เสียงลมหายใจสะดุดพร้อมกับเรือนร่างบางที่กระตุกเกร็งขึ้นอย่างแรง เมื่อฝ่ามือหนาอันร้อนผ่าวสอดแทรกเข้าไปสัมผัสหยอกเย้ากับกลีบเนื้อนุ่มนิ่มที่เริ่มฉ่ำแฉะเบื้องล่างอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสวาบหวามและจังหวะการลูบไล้อย่างเชี่ยวชาญทำเอาเมล์รียาต้องจิกปลายเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "อ๊าห์...คุณคะ! ตรงนั้นเสียวเกินไปแล้ว อ๊าห์ เมล์เสียว" ฌาลัลล์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นที่ต้อนรับนิ้วเรียวของเขาอย่างซื่อสัตย์ ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปกดจูบซอกคอขาวระหงเน้นย้ำอีกครั้ง ปลายลิ้นร้อนแตะไล้ตักตวงความหวาน ขณะที่มืออีกข้างยังคงทำหน้าที่ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาให้หลอมละลายไปพร้อมกับเสียงสายน้ำตกที่ดังแว่วอยู่ภายนอกเต็นท์ ร่า
บทที่ 86 เมล์รียารีบคว้าชุดนอนเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสีฟ้าอ่อนมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว เธอเดินไปปิดไฟในห้องเพื่อส่งให้ไข่มุกได้นอนหลับสบายยิ่งขึ้น ก่อนจะค่อยๆ ย่องเปิดประตูก้าวออกจากห้องพัก ลอบมองซ้ายมองขวาด้วยความระมัดระวัง "ถ้าอาจารย์จับได้ฉันแย่แน่ๆ เลย! นี่ฉันเสี่ยงไปหรือเปล่าเนี่ย" หญิงสาวเดินเลี่ยงออกไปทางหลังห้องพักซึ่งค่อนข้างมืดมิด ทว่ายังมีแสงไฟดวงเล็กจากหัวสะพานข้ามน้ำตกส่องสว่างรำไร ช่วยนำทางไปยังราวป่าตรงหน้า ลมยามดึกพัดพาละอองน้ำเย็นฉ่ำและอากาศบริสุทธิ์สดชื่นปะทะผิวหน้า เสียงสายน้ำไหลตกกระทบโขดหินดังซู่ซ่าฟังแล้วสบายหู ช่วยประเล้าประโลมจิตใจที่เคยตื่นตระหนกให้สงบลงอย่างน่าประหลาด ทว่าความเงียบสงบอิงธรรมชาตินั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเงาร่างสูงใหญ่กำยำของฌาลัลล์ที่ยืนซุ่มรออยู่ในเงามืดข้างสะพาน เริ่มขยับก้าวตรงเข้ามาหาเธออย่างเงียบเชียบและทรงพลัง พรึบ! "อื้อ!..." อ้อมแขนแกร่งโอบรัดร่างบางจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ยื่นมาปิดปากเธอไว้แน่น เมล์รียาตระหนกตกใจจนตัวเกร็งกังวล แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยก็กระซิบชิดใบหู "ชูว์... ฉันเ
บทที่ 85 ร่างสูงผละอ้อมแขนออกอย่างตัดใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดล็อกแล้วเปิดประตูแทรกกายออกจากห้องน้ำไปอย่างเงียบๆ ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องข้างๆ ของไข่มุกก็เปิดตามออกมาติดๆ เสียง ก๊ก! กัก!ทำให้ไข่มุกหันขวับไปมอง ทว่าประตูหน้าทางเข้าห้องน้ำใหญ่กลับปิดงับลงเสียก่อน ทำให้เธอเห็นเพียงเงาหลังไวๆ ของใครบางคนโดยไม่ทันรู้ว่าเป็นใคร "เมล์! ฉันเสร็จแล้วแก" ไข่มุกตะโกนเรียกเพื่อนพลางยืนจัดเสื้อผ้าอยู่หน้ากระจก ภายในห้องน้ำแคบๆ เมล์รียาถอนหายใจยาว ยืนจัดคอเสื้อและเส้นผมที่ยุ่งเหยิง พวงแก้มสองข้างแดงระเรื่ออย่างไม่อาจซ่อนเร้น หัวใจยังคงเต้นระทึกกับสัมผัสรุกรานอันอุกอาจของมาเฟียหนุ่มเมื่อครู่ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูก้าวเดินออกมา "ปะมุก... รีบกลับห้องกันเถอะ" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยขณะเอ่ยชวน ไข่มุกหันมามองเพื่อนสาวเต็มตา ก่อนจะทำหน้าสงสัยพลางทักขึ้นทันที "เอ๊ะ... เมล์ แกหน้าแดงจังว่ะ ร้อนเหรอ? หรือว่าห้องน้ำมันอับ?" "ปะ...เปล่า หายใจไม่ค่อยสะดวกน่ะ เรารีบกลับกันเถอะดึกมากแล้ว" เมล์รียารีบหลบสายตา กลบเกลื่อนพลางคว้าถุงของใช้บนเคาน์เตอร


![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




