Share

เป็นห่วงจัง

Penulis: นาวาฬ
last update Tanggal publikasi: 2026-08-04 13:17:58

บทที่ 20

เมล์รียาก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง เธอพยายามบังคับขาที่สั่นเทาให้เดินอย่างมั่นคง และแกล้
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   มาเฟียเอวดุ NC18+++

    บทที่ 118 "เธอต้องถูกลงโทษแล้วล่ะ... เมล์รียา" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง ก่อนที่มือหนาจะรั้งร่างบางเข้าหาตัว บังคับให้มือคู่สวยดันโน้มลงแตะกับม้านั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างถือสิทธิ์ เมล์รียาหัวใจเต้นตึกตัก ร่างกายร้อนผ่าวไปทุกอณูเมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์หึงหวงและเสน่หาอันแรงกล้าที่ส่งผ่านมาจากร่างสูงใหญ่ด้านหลัง "คุณ... เมลจะไปเรียนสายแล้วนะคะ!" หญิงสาวเอ่ยประท้วงเสียงแผ่วละล่ำละลัก ทั้งที่ใบหน้าหวานแดงระเรื่อจนร้อนฉ่าวไปหมด "ไม่เป็นไร... เดี๋ยวฉันเป็นคนไปส่งเธอเอง" ฌาลัลล์แค่นยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความลุ่มหลง "เพราะยังไงตอนนี้... เธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวออกจากห้องนี้เด็ดขาด" สัมผัสอบอุ่นและเร่าร้อนจากมาเฟียหนุ่มทำเอาหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสุกใสระริกไหว แม้ปากจะทำเป็นคัดค้าน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเรือนร่างและหัวใจของเธอเองก็ตอบรับอารมณ์เสน่หาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสน่ห์อันดุดันและทรงอำนาจของฌาลัลล์ดึงดูดเธอให้หลงใหลจนยากจะถอนตัว... "ว้าว... เด็กดี สวยไปหมดทั้งตัวเลย" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง พลางโลมเ

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   อารมณ์หิวเนื้อสาวประทุ

    บทที่ 17 ฌาลัลล์ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมเอ่ยคำใดตอบกลับมาแม้แต่คำเดียว... เพราะมาเฟียหนุ่มใหญ่รู้ดีว่า ตัวเองกำลังเป็นผู้ควบคุมเกมความสัมพันธ์ทุกอย่างอยู่ในเวลานี้! ​"คุณน้าฌาลัลล์คะ..." ​เมล์รียาเรียกชื่อเขาเสียงเบา มือกดถูบนอกแกร่งอย่างลังเล พยายามจะขยับตัวลุกออกจากอ้อมแขน ทว่ายิ่งเธอพยายามถอย ชายหนุ่มกลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้น บังคับให้ร่างบางจมอยู่ในอกอุ่นอย่างไม่ยินยอมให้ไปไหนง่ายๆ ​"ถ้าไม่ให้เมล์ไปเรียน... เดี๋ยวป๊าก็เดินขึ้นตามถึงห้องหรอกนะคะ" หญิงสาวขู่เสียงแผ่ว พลางย่นจมูกใส่คนโตกว่าที่กำลังใช้ความเงียบสยบเธอ ​ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาคมวาวโรจน์ไปด้วยเล่ห์กล ก่อนจะยอมคลายอ้อมแขนออกเพียงเล็กน้อยให้เธอพอมีช่องว่างได้หายใจ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็น ​"งั้นก็รีบไป... แล้วจำคำสัญญาเมื่อครู่ไว้ด้วย ถ้ากลับมาเลทแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะไปอุ้มเธอออกมาจากห้องเรียนด้วยตัวเอง" ​"เหอะ!" ​ฝ่ามือบางตบเข้าที่กลางอกแกร่งของเขาดัง เพียะ! ทันทีด้วยความหมั่นไส้ ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอตามประสาผู้หญิงกลับไม่สามารถทำให้ร่างโตกำยำสะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดเดียว! ​ฌาลัลล์แค่น

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   คำสัญญาของมาเฟีย

    บทที่ 116 เมล์รียาขยับตัวเล็กน้อย ส่งเสียงคราง "อื้อ..." ในคอเบาๆ เหมือนเด็กที่กำลังละเมอ ฝันหวานอยู่ท่ามกลางความอุ่นไอ ​ฌาลัลล์ยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทตัวยาวออกทิ้งไว้ข้างเตียง ก่อนจะก้าวขึ้นไปทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เธอ ร่างบางที่รับรู้ได้ถึงไออุ่นอันคุ้นเคยแม้จะยังไม่ได้ลืมตา ก็ผละตัวขยับมุดเข้าหาและซุกตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดกว้างของเขาในทันที ราวกับลูกแมวน้อยที่รอคอยเจ้าของกลับมาซบอุ่นยามเช้า เวลา 07:00 น. แสงแดดยามเช้าเริ่มส่องสว่างผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันจากแม่บ้านประจำคฤหาสน์ "คุณหนูเมล์คะ... ได้เวลาทานอาหารเช้าก่อนไปมหาวิทยาลัยแล้วค่ะ" ทว่าบานประตูไม้สีหวานยังคงถูกล็อกอย่างแน่นหนาตั้งแต่ตอนตีห้าที่ฌาลัลล์ก้าวเดินเข้ามา บนเตียงนอนโทนสีฟ้าใหญ่ สองร่างยังคงนอนกอดก่ายกันกลมกลืนท่ามกลางความอุ่นไอ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้เมล์รียาคอยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ตามความเคยชิน กึก... "เอ๊ะ..." สัมผัสใต้ฝ่ามือมันทั้งแข็ง ทั้งแน่นตึงไปหมด... หมอนข้างที่เคยกระชับกอดประจำไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่ๆ!

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   มาเฟียคืนรัง

    บทที่ 115 เวลา 23.40 น. @ เซฟเฮาส์แถวชานเมือง วิญญูก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาฌาลัลล์ด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบ ทว่าแฝงรังสีพร้อมปะทะอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พี่ใหญ่ครับ... ตอนนี้สายรายงานเข้ามาว่า กลุ่มที่ลอบทำร้ายพี่ใหญ่กำลังมุ่งหน้าไปยังบ่อนคาสิโนของตระกูลถิรเดชากุลครับ" ฌาลัลล์ปรายสายตามองลูกน้องคนสนิทเพียงเสี้ยววินาที นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความเย็นชา ก่อนจะเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำทว่าเด็ดขาด "สั่งให้คนของเราไปล้อมพวกมันไว้ให้หมด!" ฌาลัลล์เว้นช่วงเล็กน้อย พลางแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม บ่อนคาสิโนของตระกูลถิรเดชากุลเป็นบ่อนสีเทาขนาดใหญ่ ซึ่งมีตำรวจและผู้ใหญ่มีสีหลายท่านคอยให้ความคุ้มครองอยู่ การที่พวกมันกล้าบุกไปที่นั่น เท่ากับมันกล้าประกาศตัวเป็นศัตรูกับกลุ่มมาเฟียเจ้าถิ่นในประเทศอย่างเปิดเผย! "แต่ถึงยังไง... วันนี้ฉันนี่แหละที่จะไปเด็ดหัวพวกมันด้วยตัวเอง ที่บังอาจมาลอบกัดฉัน!" พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเสื้อสูทตัวยาวเลยเข่ามาสวมทับ พลางปลดซองปืนสั้นขึ้นมาเช็กจำนวนลูกปืนอย่างชำนาญและรวดเร็ว วิญญูมองผู้เป็นนายด้วยสายตาสุดแสน

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   ง้อคนดื้อ... ก่อนพายุบุก

    บทที่ 114 ร่างบางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างจนมิด เหลือเพียงใบหน้าหวาน จมูกโด่งรั้น ตาโตๆ และริมฝีปากที่กำลังยู่ยี่ด้วยความเครียด เมล์รียานอนขมวดคิ้วคิดทบทวนอยู่อย่างนั้น พลิกตัวไปพลิกตัวมาอยู่นานสองนาน ความคิดที่จะหาวิธีไปง้อมาเฟียหนุ่มตัวโตก็ยังไร้ร่องรอยและไม่มีแววว่าจะเจอ หญิงสาวนอนถอนหายใจเหม่อมองเพดานห้องอยู่ครู่ใหญ่ด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น... ขณะเดียวกัน... อีกฟากฝั่งของชั้นสอง วิญญูก้าวเท้าขึ้นบันไดมาด้วยสีหน้าตึงเครียด ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักรับแขกของฌาลัลล์ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะเบาๆ สองครั้ง ก๊อก... ก๊อก... "พี่ใหญ่ครับ ขออนุญาตเข้าห้องนะครับ" "เข้ามา!" น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดห้วนๆ สวนกลับมาจากด้านใน วิญญูสัมผัสได้ทันทีว่าผู้เป็นนายกำลังหงุดหงิดและโมโหอะไรบางอย่างอยู่ บอดี้การ์ดหนุ่มดันประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะรีบรายงานความคืบหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง "ตอนนี้สายรายงานเข้ามาว่า... พวกบ่อนเถื่อนกำลังตามหาตัวพี่ใหญ่ครับ! ผมเกรงว่าถ้าพวกมันรู้ว่าพี่ใหญ่กบดานอยู่ที่นี่ คนในคฤหาสน์ชอร์นจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย... เราย้ายกลับไปเซฟ

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   คนป่วยเจ้าเล่ห์

    บทที่ 113 ​เมล์รียาที่กำลังนั่งหน้างอนอยู่บนเตียงนอนโทนสีฟ้าชะงักกึก นัยน์ตาสุกใสเบิ่งกว้างด้วยความตกใจ หญิงสาวจำจังหวะการเคาะหนักแน่นอันคุ้นเคยนี้ได้ทันที ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาพร้อมหัวใจดวงน้อยที่เต้นระทึกพุ่งสูงขึ้น ​"คุณ..." หญิงสาวพึมพำเสียงแผ่ว พลางลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตู ยื่นมือไปหมุนลูกบิดเปิดออกแง้มมองเล็กน้อย ​ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างสูงใหญ่ของฌาลัลล์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอลืมทิ้งไว้ข้างโซฟา ซึ่งบัดนี้ถูกสวมใส่อย่างหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกกำยำและผ้าพันแผลลางๆ นัยน์ตาคู่คมจ้องมองลงมาที่ใบหน้าหวานของเธอด้วยสายตาทรงเสน่ห์ ลึกล้ำ และแฝงความหยอกล้ออย่างปิดไม่มิด ​"คุณ... คุณเดินมาที่ห้องเมล์ทำไมคะ? ห้องรับรองของคุณอยู่ห้องข้างๆ นู่นไม่ใช่เหรอ?" เมล์รียาเอ่ยถามเสียงเบา ทำหน้าตึงใส่คนตรงหน้ากลบเกลื่อนความประหม่า ​ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือหนาไปดันบานประตูให้เปิดกว้างขึ้นอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะก้าวขาพาร่างสูงใหญ่เข้ามาด้านในห้องนอนสีฟ้าของเธออย่างหน้าตาเฉย! ​"ก็มีเด็กดื้ออุตส่าห์เอาเสื้อไปส่งให้... แถมยังฝากบอดี้การ์ดมาสั่งว่า 'ให้ขึ้นมาทานยาและใส่เสื้อผ้า' ไม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status