แชร์

มาเฟียคืนรัง

ผู้เขียน: นาวาฬ
last update วันที่เผยแพร่: 2026-10-28 23:03:02

บทที่ 115

เวลา 23.40 น. @ เซฟเฮาส์แถวชานเมือง

วิญญูก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาฌาลัลล์ด้วยใบหน้าที่นิ
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   มาเฟียเอวดุ NC18+++

    บทที่ 118 "เธอต้องถูกลงโทษแล้วล่ะ... เมล์รียา" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง ก่อนที่มือหนาจะรั้งร่างบางเข้าหาตัว บังคับให้มือคู่สวยดันโน้มลงแตะกับม้านั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างถือสิทธิ์ เมล์รียาหัวใจเต้นตึกตัก ร่างกายร้อนผ่าวไปทุกอณูเมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์หึงหวงและเสน่หาอันแรงกล้าที่ส่งผ่านมาจากร่างสูงใหญ่ด้านหลัง "คุณ... เมลจะไปเรียนสายแล้วนะคะ!" หญิงสาวเอ่ยประท้วงเสียงแผ่วละล่ำละลัก ทั้งที่ใบหน้าหวานแดงระเรื่อจนร้อนฉ่าวไปหมด "ไม่เป็นไร... เดี๋ยวฉันเป็นคนไปส่งเธอเอง" ฌาลัลล์แค่นยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความลุ่มหลง "เพราะยังไงตอนนี้... เธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวออกจากห้องนี้เด็ดขาด" สัมผัสอบอุ่นและเร่าร้อนจากมาเฟียหนุ่มทำเอาหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสุกใสระริกไหว แม้ปากจะทำเป็นคัดค้าน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเรือนร่างและหัวใจของเธอเองก็ตอบรับอารมณ์เสน่หาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสน่ห์อันดุดันและทรงอำนาจของฌาลัลล์ดึงดูดเธอให้หลงใหลจนยากจะถอนตัว... "ว้าว... เด็กดี สวยไปหมดทั้งตัวเลย" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง พลางโลมเ

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   อารมณ์หิวเนื้อสาวประทุ

    บทที่ 17 ฌาลัลล์ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมเอ่ยคำใดตอบกลับมาแม้แต่คำเดียว... เพราะมาเฟียหนุ่มใหญ่รู้ดีว่า ตัวเองกำลังเป็นผู้ควบคุมเกมความสัมพันธ์ทุกอย่างอยู่ในเวลานี้! ​"คุณน้าฌาลัลล์คะ..." ​เมล์รียาเรียกชื่อเขาเสียงเบา มือกดถูบนอกแกร่งอย่างลังเล พยายามจะขยับตัวลุกออกจากอ้อมแขน ทว่ายิ่งเธอพยายามถอย ชายหนุ่มกลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้น บังคับให้ร่างบางจมอยู่ในอกอุ่นอย่างไม่ยินยอมให้ไปไหนง่ายๆ ​"ถ้าไม่ให้เมล์ไปเรียน... เดี๋ยวป๊าก็เดินขึ้นตามถึงห้องหรอกนะคะ" หญิงสาวขู่เสียงแผ่ว พลางย่นจมูกใส่คนโตกว่าที่กำลังใช้ความเงียบสยบเธอ ​ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาคมวาวโรจน์ไปด้วยเล่ห์กล ก่อนจะยอมคลายอ้อมแขนออกเพียงเล็กน้อยให้เธอพอมีช่องว่างได้หายใจ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็น ​"งั้นก็รีบไป... แล้วจำคำสัญญาเมื่อครู่ไว้ด้วย ถ้ากลับมาเลทแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะไปอุ้มเธอออกมาจากห้องเรียนด้วยตัวเอง" ​"เหอะ!" ​ฝ่ามือบางตบเข้าที่กลางอกแกร่งของเขาดัง เพียะ! ทันทีด้วยความหมั่นไส้ ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอตามประสาผู้หญิงกลับไม่สามารถทำให้ร่างโตกำยำสะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดเดียว! ​ฌาลัลล์แค่น

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   คำสัญญาของมาเฟีย

    บทที่ 116 เมล์รียาขยับตัวเล็กน้อย ส่งเสียงคราง "อื้อ..." ในคอเบาๆ เหมือนเด็กที่กำลังละเมอ ฝันหวานอยู่ท่ามกลางความอุ่นไอ ​ฌาลัลล์ยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทตัวยาวออกทิ้งไว้ข้างเตียง ก่อนจะก้าวขึ้นไปทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เธอ ร่างบางที่รับรู้ได้ถึงไออุ่นอันคุ้นเคยแม้จะยังไม่ได้ลืมตา ก็ผละตัวขยับมุดเข้าหาและซุกตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดกว้างของเขาในทันที ราวกับลูกแมวน้อยที่รอคอยเจ้าของกลับมาซบอุ่นยามเช้า เวลา 07:00 น. แสงแดดยามเช้าเริ่มส่องสว่างผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันจากแม่บ้านประจำคฤหาสน์ "คุณหนูเมล์คะ... ได้เวลาทานอาหารเช้าก่อนไปมหาวิทยาลัยแล้วค่ะ" ทว่าบานประตูไม้สีหวานยังคงถูกล็อกอย่างแน่นหนาตั้งแต่ตอนตีห้าที่ฌาลัลล์ก้าวเดินเข้ามา บนเตียงนอนโทนสีฟ้าใหญ่ สองร่างยังคงนอนกอดก่ายกันกลมกลืนท่ามกลางความอุ่นไอ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้เมล์รียาคอยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ตามความเคยชิน กึก... "เอ๊ะ..." สัมผัสใต้ฝ่ามือมันทั้งแข็ง ทั้งแน่นตึงไปหมด... หมอนข้างที่เคยกระชับกอดประจำไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่ๆ!

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   มาเฟียคืนรัง

    บทที่ 115 เวลา 23.40 น. @ เซฟเฮาส์แถวชานเมือง วิญญูก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาฌาลัลล์ด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบ ทว่าแฝงรังสีพร้อมปะทะอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พี่ใหญ่ครับ... ตอนนี้สายรายงานเข้ามาว่า กลุ่มที่ลอบทำร้ายพี่ใหญ่กำลังมุ่งหน้าไปยังบ่อนคาสิโนของตระกูลถิรเดชากุลครับ" ฌาลัลล์ปรายสายตามองลูกน้องคนสนิทเพียงเสี้ยววินาที นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความเย็นชา ก่อนจะเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำทว่าเด็ดขาด "สั่งให้คนของเราไปล้อมพวกมันไว้ให้หมด!" ฌาลัลล์เว้นช่วงเล็กน้อย พลางแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม บ่อนคาสิโนของตระกูลถิรเดชากุลเป็นบ่อนสีเทาขนาดใหญ่ ซึ่งมีตำรวจและผู้ใหญ่มีสีหลายท่านคอยให้ความคุ้มครองอยู่ การที่พวกมันกล้าบุกไปที่นั่น เท่ากับมันกล้าประกาศตัวเป็นศัตรูกับกลุ่มมาเฟียเจ้าถิ่นในประเทศอย่างเปิดเผย! "แต่ถึงยังไง... วันนี้ฉันนี่แหละที่จะไปเด็ดหัวพวกมันด้วยตัวเอง ที่บังอาจมาลอบกัดฉัน!" พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเสื้อสูทตัวยาวเลยเข่ามาสวมทับ พลางปลดซองปืนสั้นขึ้นมาเช็กจำนวนลูกปืนอย่างชำนาญและรวดเร็ว วิญญูมองผู้เป็นนายด้วยสายตาสุดแสน

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   ง้อคนดื้อ... ก่อนพายุบุก

    บทที่ 114 ร่างบางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างจนมิด เหลือเพียงใบหน้าหวาน จมูกโด่งรั้น ตาโตๆ และริมฝีปากที่กำลังยู่ยี่ด้วยความเครียด เมล์รียานอนขมวดคิ้วคิดทบทวนอยู่อย่างนั้น พลิกตัวไปพลิกตัวมาอยู่นานสองนาน ความคิดที่จะหาวิธีไปง้อมาเฟียหนุ่มตัวโตก็ยังไร้ร่องรอยและไม่มีแววว่าจะเจอ หญิงสาวนอนถอนหายใจเหม่อมองเพดานห้องอยู่ครู่ใหญ่ด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น... ขณะเดียวกัน... อีกฟากฝั่งของชั้นสอง วิญญูก้าวเท้าขึ้นบันไดมาด้วยสีหน้าตึงเครียด ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักรับแขกของฌาลัลล์ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะเบาๆ สองครั้ง ก๊อก... ก๊อก... "พี่ใหญ่ครับ ขออนุญาตเข้าห้องนะครับ" "เข้ามา!" น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดห้วนๆ สวนกลับมาจากด้านใน วิญญูสัมผัสได้ทันทีว่าผู้เป็นนายกำลังหงุดหงิดและโมโหอะไรบางอย่างอยู่ บอดี้การ์ดหนุ่มดันประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะรีบรายงานความคืบหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง "ตอนนี้สายรายงานเข้ามาว่า... พวกบ่อนเถื่อนกำลังตามหาตัวพี่ใหญ่ครับ! ผมเกรงว่าถ้าพวกมันรู้ว่าพี่ใหญ่กบดานอยู่ที่นี่ คนในคฤหาสน์ชอร์นจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย... เราย้ายกลับไปเซฟ

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก   คนป่วยเจ้าเล่ห์

    บทที่ 113 ​เมล์รียาที่กำลังนั่งหน้างอนอยู่บนเตียงนอนโทนสีฟ้าชะงักกึก นัยน์ตาสุกใสเบิ่งกว้างด้วยความตกใจ หญิงสาวจำจังหวะการเคาะหนักแน่นอันคุ้นเคยนี้ได้ทันที ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาพร้อมหัวใจดวงน้อยที่เต้นระทึกพุ่งสูงขึ้น ​"คุณ..." หญิงสาวพึมพำเสียงแผ่ว พลางลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตู ยื่นมือไปหมุนลูกบิดเปิดออกแง้มมองเล็กน้อย ​ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างสูงใหญ่ของฌาลัลล์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอลืมทิ้งไว้ข้างโซฟา ซึ่งบัดนี้ถูกสวมใส่อย่างหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกกำยำและผ้าพันแผลลางๆ นัยน์ตาคู่คมจ้องมองลงมาที่ใบหน้าหวานของเธอด้วยสายตาทรงเสน่ห์ ลึกล้ำ และแฝงความหยอกล้ออย่างปิดไม่มิด ​"คุณ... คุณเดินมาที่ห้องเมล์ทำไมคะ? ห้องรับรองของคุณอยู่ห้องข้างๆ นู่นไม่ใช่เหรอ?" เมล์รียาเอ่ยถามเสียงเบา ทำหน้าตึงใส่คนตรงหน้ากลบเกลื่อนความประหม่า ​ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือหนาไปดันบานประตูให้เปิดกว้างขึ้นอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะก้าวขาพาร่างสูงใหญ่เข้ามาด้านในห้องนอนสีฟ้าของเธออย่างหน้าตาเฉย! ​"ก็มีเด็กดื้ออุตส่าห์เอาเสื้อไปส่งให้... แถมยังฝากบอดี้การ์ดมาสั่งว่า 'ให้ขึ้นมาทานยาและใส่เสื้อผ้า' ไม

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status