Share

บทที่ 4 พระรองกับนางร้าย

last update Tanggal publikasi: 2025-12-11 07:45:40

บทที่ 4

พระรองกับนางร้าย

“พระราชโองการนี้...ช่างประหลาดนัก”

คำพูดของอวี้ซินเฉือนผ่านความเงียบอย่างเฉียบคม ทุกสายตาเงยขึ้นแทบพร้อมกัน เหมือนถูกแรงบางอย่างดึงไว้

“ฝ่าบาทจะพระราชทานสมรสให้ข้าที่ชื่อเสียงเสื่อมเสีย ทั้งที่หากจะให้สองตระกูลเชื่อมสัมพันธ์กันไว้อย่างที่ว่าก็มีน้องสามที่หมั้นหมายกับคุณชายใหญ่อี้เหวินอยู่แล้วไม่ใช่หรือ อีกทั้งข้าก็ยังเป็นคนตระกูลเดียวกัน เหตุใดต้องให้ข้าแต่งอีก การให้ตระกูลไป๋รับสะใภ้จากตระกูลหลินถึงสองคน...ไม่ชวนให้สงสัยอย่างนั้นหรือ?”

น้ำเสียงของนางนิ่งราวน้ำในบ่อลึก แต่แรงสะท้อนกลับหนักพอจะทำให้คนฟังหายใจติดขัด

อนุฮวาเสียนที่ขวัญอ่อนจากการเห็นดาบทาบคอเมื่อครู่สีหน้าเปลี่ยนวูบก่อนโพล่งเสียงสูงอย่างอดไม่อยู่ทันใด

“คุณหนูรองช่างกล้าสงสัยและลบหลู่ราชโองการเช่นนี้หรือ! พูดสามหาวถึงเพียงนั้นได้อย่างไรจะให้ตระกูลเราตายตกไปตามเจ้าหรือ!”

อวี้เซียนปรายตามองช้า ๆ แววตาเย็นจนคนถูกมองหดคอถอยล่นไม่กล้าดังเดิม

“ข้าเพียงสังสัยเท่านั้น หากไม่คิดอันใดเลยตระกูลหลินมีหรือจะรอดชะ--”

“เงียบ!” หลินเจิ้งหาวตวาดเขาลุกขึ้นยืนหันหลังให้กับอวี้เซียน “จวนหลินจะไม่ขัดราชโองการ!”

อวี้เซียนพ่นลมหายใจอย่างระอา “ท่านพ่อไม่สงสัยเลยหรือ ว่าทำไมฝ่าบาทถึงเลือกข้า ทั้งที่ชื่อของข้ายังเหม็นหืนไปทั่วเมืองเช่นนี้”

เสียงฟ้าร้องครืนมาแต่ไกล กลบเสียงหัวใจของผู้คนที่เต้นไม่เป็นจังหวะกับคำพูดที่ชวนให้หัวขาด

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดสิ่งใด!” หลินเจิ้งหาวฝืนข่มโทสะ เส้นเลือดที่ขมับเต้นชัด “ฝ่าบาททรงเมตตาข้าอย่างไรเล่า! ทรงเล็งเห็นคุณค่าของตระกูลหลินต่างหากไม่ใช่เมตตาเจ้า วันนี้ข้าเพิ่งเข้าวังหลวงไปรับตำแหน่งใหม่ เจ้าต่างหากที่ยังไม่เข้าใจการเมือง”

อ้อ ท่าทีปกป้องไม่รับฟังอะไรของเจิ้งหาวที่แท้มาจากการที่เพิ่งได้เลื่อนขั้นสด ๆ ร้อน ๆ นี่เอง นั่นยิ่งทำให้คนมองข้างนอกอย่างอวี้เซียนขมวดคิ้วมุ่นไปกันใหญ่

และไม่เพียงแค่นางที่คิดเช่นนั้น หลินเจิ้งหลิงที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ขมวดคิ้วแน่นมาตลอด แววตาเขาเริ่มลังเล บางอย่างในถ้อยคำของน้องสาวสะกิดใจเขาเพียงแต่ยามสบตากับบิดาเขาก็กลืนคำไว้ ปล่อยให้ความคิดนั้นเงียบหายไปกับเสียงฝนแทน

ฮูหยินเอกเหมยอันหนิงลุกขึ้นยืนหันมาเผชิญหน้ากับนางแทนผู้เป็นสามีอย่างรู้หน้าที่

“อวี้เซียน วันนี้เจ้าทำตัวไร้มารยาทยิ่งนัก ข้าว่าไม่ข้าหรือใครก็คงยากจะสั่งสอนสตรีเช่นเจ้าได้...” น้ำเสียงนุ่มแต่เย็นเฉียบ “คืนนี้จงไปสำนึกผิดที่ศาลบรรพชน ห้ามออกมาจนกว่าจะถึงรุ่งสาง!”

อวี้เซียนไม่เอ่ยโต้เถียงใดใดอีกแล้ว สิ่งที่นางพูดได้ก็พูดไปแล้วในเมื่อไม่เห็นความสำคัญก็คงได้แต่ปล่อยให้ชีวิตเป็นคนสอน...

บ่าวสองคนรีบเข้ามาจับแขนไว้ อวี้เซียนไม่ขัดขืนแต่ก็ไม่ยอมให้จับกุม นางลุกขึ้นเองและก้าวออกจากเรือนรับรองมุ่งสู่ศาลบรรพชนยามที่ท้องฟ้ามืดมิดไร้แม้แต่หมู่ดาว

สายฝนโปรยเบา ๆ ต่อเนื่องมาจนถึงยามค่ำ กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นไม้เก่าจาง ๆ ลอยปะทะปลายจมูกเมื่ออวี้เซียนถูกพามาถึงหน้าศาลบรรพชน

บ่าวสองคนที่คุมมาก้มหน้าตลอดทาง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตานาง เมื่อถึงประตูไม้เก่า พวกนางรีบเปิดออกแล้วเร่งเสียงแผ่ว

“คุณหนูรอง โปรดคุกเข่าสำนึกผิดต่อหน้าบรรพชนเถิดเจ้าค่ะอย่าให้ต้องใช้กำลังเลย”

อวี้เซียนก้าวเข้าไป ภายในศาลมีเปลวเทียนส่องสว่างริบหรี่บนแท่นบูชายามเปิดประตูก็สั่นไหวตามแรงลม ทำให้เงาร่างของนางทอดยาวบนพื้นไม้เย็นเฉียบดูราวกับมีชีวิต บ่าวสองคนที่ตามเข้ามาก็ขนหัวลุกกลัวว่าภายในจะมีบางอย่างนอกจากพวกนาง

อวี้เซียนคุกเข่าลงช้า ๆ เสียงชุดของนางถูพื้นไม้ดังแผ่ว ๆ ความเย็นจากพื้นแผ่ซึมผ่านผิวจนชา

“เห็นหรือยัง ข้าทำตามแล้ว ...พวกเจ้าคงไม่ปล่อยให้ข้าอยู่ในศาลบรรพชนผู้เดียวกระมัง นั่งลงสิ”

น้ำเสียงนั้นราบเรียบหันมองสองบ่าวราวรอให้พวกนางทำตามสั่ง ทว่าบ่าวทั้งสองหน้าเสียทันใด เหลือบมองกันอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนรีบคำนับแล้วถอยหลังราวกลัวใครมาจับไว้

“คุณหนูโปรดอยู่ให้ครบคืนเจ้าค่ะ พวกบ่าวจะอยู่เฝ้าอด้านนอก!”

สิ้นคำ พวกนางแทบจะวิ่งออกจากห้อง ประตูไม้ปิดลงพร้อมเสียง ปัง! ทิ้งให้อวี้เซียนอยู่ท่ามกลางความเงียบเพียงผู้เดียว

กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งถ้วนทั่ว นางค่อย ๆ ลุกขึ้น เข่าชาและปวดร้าวจนแทบขยับไม่ได้

“เจ็บเข่าชะมัด...” เสียงนั้นหลุดออกมาเบาราวกับลมพัด

นางมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยของไหว้ผลไม้แห้ง ถั่วอบ และขนมงา เหลือจากพิธีไหว้บรรพบุรุษเมื่อตอนกลางวัน แสงเทียนสะท้อนผิวทองของถาดบูชาอย่างเยียบเย็น

 “ข้าไม่ได้จะลบหลู่ท่านบรรพชนของอวี้เซียนหรอกนะ แค่หิวเท่านั้น”

นางยิ้มแหยก่อนหยิบขนมงามาชิ้นหนึ่ง เคี้ยวช้า ๆ เสียงกรอบดังเบา ๆ ในความเงียบ ความหอมของงาแตะปลายลิ้น ทำให้ความหิวคลายลงเพียงน้อย

“ต่อให้พูดด้วยเหตุผล คนที่หลับตาเชื่ออะไรง่ายกว่าจะไม่มีวันฟัง ข้าไม่เสียเวลาพูดดีกว่าปล่อยให้ตระกูลหลินล่มจมไปนั่นแหละ”

คำพูดนั้นหลุดออกมาคล้ายเป็นเพียงลมหายใจ แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยแววเย็นเฉียบ

ภาพเหตุการณ์ในห้องรับรองผุดขึ้นในหัว  สายตาเย็นชาของบิดา รอยยิ้มไม่เข้าใจของเหล่าพี่น้อง และความผิดในอดีตที่กดหัวนางให้จมต่ำกว่าทุกคน

“กลัวเสียชื่อ...มากกว่าชีวิตอีกสินะ”

อวี้เซียนเดินไปหยุดที่หน้าต่าง เงยหน้ามองฟ้าที่เริ่มสว่างวาบเป็นครั้งคราวจากฟ้าแลบ ละอองฝนยังตกโปรยคล้ายม่านบาง ๆ ที่กั้นระหว่างโลกภายในศาลกับโลกภายนอก

หากไม่อาจเปลี่ยนความคิดของตระกูลหลินได้ก็ต้องหาทางออกอื่น ต้องหาผู้ที่มีแรงผลักคิดที่ต่อต้านเช่นเดียวกับนาง

จะใครอีกเล่าที่จะไม่ต้องการการแต่งงานนี้ไปกว่านางหากไม่ใช่

“เจี้ยนหง...”

อวี้เซียนเอนกายพิงกรอบหน้าต่าง หลับตาอย่างครุ่นคิด ลมหายใจยาวช้าเหมือนกำลังเรียบเรียงแผนในหัว นางจะติดต่อว่าที่สามีอย่างไรดีกันนะ ชายผู้นั้น...ในนิยายเดิมคือพระรองผู้ภักดีต่อนางเอกในนิยาย รักจนยอมแลกทุกอย่างให้ฝ่ายนั้นได้อยู่รอด เพราะรักมากจึงยอมให้อวี้เยี่ยนไปกับคนที่นางรักอย่างพี่ชายของเขาเอง

ทว่าเวลาในตอนนี้นิยายจบไปแล้วพระรองเช่นเขา...คงกำลังจมอยู่กับความเจ็บปวดในจวนตระกูลไป๋ที่ไหนสักแห่งเป็นแน่

อวี้เซียนลืมตาขึ้นช้า ๆ รอยยิ้มบางเฉียบผุดขึ้นมุมปาก

พระรองที่คอยปกป้องจากนางร้ายคงเกลียดนางน่าดู ทว่าก็ต้องลองเดิมพันเสียหน่อยนั่นแหละ

แสงเทียนวูบไหวอีกครั้ง เงาบนผนังโยกไหวราวกับหัวเราะเยาะโชคชะตา คืนนี้...จวนหลินคงคิดว่านางกำลังสำนึกผิดอยู่ในศาล แต่ในความจริง  นางกำลังเริ่มเดินหมากแรกของตนเองต่างหาก...

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทพิเศษ 3

    บทพิเศษ 3สายลมหนาวพัดแทรกกลิ่นดินเข้าสู่โพรงจมูก หลินเจิ้งหลิงขยับปกเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น พลางก้าวผ่านตลาดชายแดนที่อึกทึกด้วยเสียงเรียกลูกค้าและเสียงตีเหล็กจากช่างตีดาบ กลิ่นขนมอบและควันไม้ลอยคลุ้ง เขาเดินช้า ๆ เหมือนคนไม่รู้จุดหมาย“ใต้เท้าหลิน ช่วงนี้ดูซูบไปมากนะขอรับ” สหายข้างกายเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจเจิ้งหลิงยกมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มแผ่วจนแทบมองไม่เห็น “อาหารที่นี่มันยังไม่คุ้นปาก...ข้ากำลังปรับตัวน่ะ” เสียงของเขาแห้งไร้อารมณ์เหมือนคนพูดกับลมขณะสายตาเหม่อลอยผ่านผู้คน กลับสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งในหมู่ฝูงชน หญิงสาวในชุดผ้าสีอ่อนกำลังเลือกผลไม้ ท่วงท่าเรียบง่ายนั้นกลับแทงเข้ามาในหัวใจ การเอียงหน้าฟังพ่อค้าด้วยแววตาจริงจัง รอยยิ้มที่เหมือนแสงแดดยามสาย... คล้ายเหลือเกินกับใครบางคนที่เขาเฝ้าคะนึงถึงทุกค่ำคืน“อวี้เซียน...” เสียงนั้นหลุดจากปากโดยไม่รู้ตัวขาเขาเริ่มขยับก่อนสมองจะสั่ง วิ่งฝ่าเสียงผู้คนที่บ่นด่าตามหลังไป มือเหยียดออกตรงหน้า ราวกับระยะเพียงแค่คืบจะกลายเป็นคำขอโทษที่รอมานาน แต่เมื่อหญิงสาวหันกลับมา ใบหน้านั้นไม่ใช่เพียงวินาทีนั้น อากาศรอบตัวเหมือนหยุดไหล เขาถอนมือช้า ๆ ปลา

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทพิเศษ 2 nc

    บทพิเศษ 2 ncมือเล็กที่วางอยู่บนอกเขาเริ่มขยับเบา ๆ นิ้วเรียวลากไล้วนอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับกำลังวาดลวดลายลงบนเนื้อผ้าสีเข้มที่ขวางกั้นความร้อนใต้ผิวกายเจี้ยนหงสะดุ้งทุกคราทุกจุดที่นางแตะผ่าน...อวี้เซียนเลิกคิ้วมองเขา ขณะมือข้างหนึ่งเลื่อนไปที่สายคาดเอวของเขา ช้า ๆ และคลายมันออกเจี้ยนหงปรายตามองการกระทำนั้น ไม่เอ่ยห้ามหรือขยับตัวหลบ ใบหน้าเขานิ่งแต่ดวงตาแฝงเงาร้อน ลึกล้ำและหนักกว่าเสียงหอบหายใจยามนี้เสียอีก“เจ้ามีอารมณ์เร็วเกินไปนะข้ายังไม่ทันทำอันใดเลย”นางกระซิบหลังปลดสายคาดเอวของเขาออกหมด เขาตอบสนองนางเพียงยกมือขึ้น ลูบเบา ๆ ตรงบั้นเอวนาง ไล้นิ้วไปมาอย่างซุกซนจนเจ้าของร่างขนลุกวาบอวี้เซียนหยุดมือกดนิ้วลงเบา ๆ บนอกเขา “อยู่นิ่ง ๆ เดี๋ยวนี้ ข้าบอกแล้วนี่ว่าข้าง้อเจ้าเอง...”เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ยอมว่านอนสอนง่าย นอนนิ่งตามคำขอ ปล่อยให้นางควบคุมทุกจังหวะอวี้เซียนโน้มตัวลง ริมฝีปากแตะข้างแก้มเขาเบา ๆ แล้วเลื่อนช้า ๆ มาหยุดที่ปลายคาง ก่อนถอนหายใจแผ่ว “เราห่างเรื่องพวกนี้กันนานแค่ไหนแล้วนะ…”เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่กลืนน้ำลายอย่างเงียบเชียบยามนึกถึงคืนคราสุดท้ายก็ตอนที่เขาถูกพิษกำหนัดเข้าค

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทพิเศษ 1

    บทพิเศษ 1แสงยามบ่ายอ่อนรินจากฟ้าเหนือเมืองเล็ก กลิ่นชาและเสียงคนหัวเราะจากโรงเตี๊ยมชั้นหนึ่งกำจายอยู่ในอากาศ อวี้เซียนในชุดบุรุษสีน้ำเงินเข้ม คาดผ้าสีครามที่หน้าผาก ผมมัดรวบสูงอย่างเรียบง่าย ดวงหน้าละอ่อนนั้นดูสะอาดสะอ้านจนเถ้าแก่โรงเตี๊ยมยังเหลียวมองสองครั้งนางวางห่อสัมภาระลงบนโต๊ะไม้ข้างประตู เจี้ยนหงเดินไปต่อรองราคากับเถ้าแก่ด้านหน้า ส่วนตนก็ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างสบาย“คุณชายเดินทางมาคนเดียวหรือ?”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากโต๊ะข้าง ๆ ชายหนุ่มในชุดดำพกกระบี่พาดบ่า รอยยิ้มของเขาดูเจนประสงการณ์แต่ก็ไม่ถึงกับหยาบคาย “หน้าตาอย่างท่าน...จะว่าเป็นบัณฑิตก็ไม่ใช่ จะว่าเป็นมือสังหารก็ยังดูอ่อนโยนไป จะบอกว่าเป็นชาวยุทธภพก็ดูมือใหม่นัก”อวี้เซียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสะท้อนแสงแดดลอดหน้าต่าง “ข้าเป็นชาวยุทธนั่นล่ะ ข้าเพิ่งรู้นะว่าชาวยุทธมีใหม่มีเก่าด้วย”“ก็ไม่ขนาดนั้น เพียงแต่เจ้าดูสะอาดสะอ้านเกินไปก็เท่านั้น” เขาหัวเราะเบาๆ แล้วรินชาใส่ถ้วยอีกใบเลื่อนไปให้นางอย่างเป็นมิตร “เดินทางเดียวดายมิควรยิ่ง มิสู้ร่วมทางกับข้า--”นางรับถ้วยมารีบตัดบททันใด “แน่นอนว่าข้ามีสหายร่วมทาง”คำตอบยังไม่ทันจบดี เสียงก้

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทส่งท้าย

    บทส่งท้ายโรงเตี๊ยมกลางเมืองยังพลุกพล่านเช่นทุกวัน กลิ่นเหล้าและควันกำยานหอมคลุ้งเหนือศีรษะ เสียงถ้วยกระทบโต๊ะสลับเสียงหัวเราะ แต่ท่ามกลางความครึกครื้นนั้น มีบทสนทนาหนึ่งที่ค่อย ๆ ดึงความสนใจของผู้คนรอบข้างให้เงียบลงฟัง“ได้ยินหรือยัง...เรื่องคุณหนูรองตระกูลหลินนั่นน่ะ”ชายวัยกลางคนในชุดพ่อค้าเอนตัวกระซิบกับสหาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคันปากอยากคุย“ใครจะไม่รู้เล่า” อีกคนตอบ พลางเทเหล้าลงจอก เสียงเหลวใสไหลกระทบขอบถ้วยเบา ๆ “นางที่แทงอกตายกลางงานวันเกิดไทเฮาใช่ไหม ข้าอยู่ในเมืองหลวงมาทั้งชีวิต ไม่เคยเห็นเรื่องเช่นนี้มาก่อน”หญิงสาวโต๊ะข้าง ๆ หันมาปรายตาพูดอย่างอคติ “ถึงอย่างไรก็เป็นการลบหลู่เบื้องสูง วันสำคัญของไทเฮาแท้ ๆ ใครทำแบบนั้น...สมควรแล้วที่จะตายไป”ชายหนุ่มในชุดคุณชายอีกโต๊ะหนึ่งหัวเราะแผ่วก่อนเอ่ยค้าน“แต่ก็มีคนพูดนะว่านางทำไปทั้งหมดเพียงอยากพิสูจน์ความจริง ฟังแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า...บางทีสิ่งที่นางทำอาจน่ายกย่องเทียบเท่าทหารไปออกศึกก็ได้”โต๊ะรอบ ๆ เงียบลงครู่หนึ่ง ก่อนเสียงกระซิบเริ่มไหลวนอีกครั้ง“ว่าแต่คุณชายรองตระกูลไป๋...เขาถูกปลดจากสำนักตรวจการจริงหรือ?”“ปลดอะไร ข้าได้

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทที่ 24 ขอใช้ชีวิตพิสูจน์ความจริง

    บทที่ 24 ขอใช้ชีวิตพิสูจน์ความจริง อากาศในลานหนักอึ้งทันใด ฮ่องเต้ที่เงียบและไร้ความสนใจมาตลอดงานกลับมานั่งตัวตรง สายพระเนตรของพระองค์เป็นเงามืดที่เคลื่อนช้าราวคลื่นน้ำลึก น้ำชาบนโต๊ะสั่นระริก จากเรื่องราวของความอยุติธรรมของนกตัวหนึ่งไฉนกลายเป็นการเปิดเผยเรื่องราวของสำนักตรวจการในตำนานไปอย่างไม่มีใครคาดคิดเสียได้ นางเปิดเผยความจริงว่าบัดนี้ฮ่องเต้แคว้นกำลังฟื้นคืนสำนักตรวจการในอำนาจมาเพื่อควบคุมเหล่าขุนนาง นั่นเท่ากับว่าอวี้เซียนปิดทางมีชีวิตของตนเองแล้วเช่นกัน อวี้เซียนก้มศีรษะช้า ๆ ดวงตาเงียบสงบราวกับว่านางไม่ได้กำลังลบหลู่ผู้มีอำนาจมากที่สุดในแคว้นอยู่ “และแล้วนกน้อยตัวนั้นก็ตายลงท่ามกลางความอยุติธรรม... นี่คือเรื่องของนกน้อยตัวหนึ่งเพคะไทเฮา” คำพูดจบนานแล้วแต่หลายคนเหมือนยังอยู่ในเรื่องราวเหล่านั้นไม่ออกมา เรื่องราวของนกตัวนั้นเข้าไปแตะหัวใจของนางอย่างตั้งใจ เพราะชีวิตนางกำนัลต่ำต้อนก็ถูกอำนาจกดข่มเช่นกันเพียงแต่นางมีจุดจบคือผู้ชนะเท่านั้น ลานพิธีที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงสรวลกลับเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจสะท้อนกลับจากผนังหินเย็น ไทเฮาเอนพระวรกายไปข้างหน้า พระเนตรคม

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทที่ 23 เรื่องราวของนกตัวหนึ่ง

    บทที่ 23เรื่องราวของนกตัวหนึ่งเสียงฆ้องประกาศเริ่มพิธีดังก้องกังวานทั่วลาน พระราชวังใหญ่แต่งแต้มด้วยแพรผ้าและโคมแดงอ่อนแสดงความเป็นสิริมงคลอวี้เซียนเดินเคียงไป๋เจี้ยนหง ก้าวเท้าอย่างสงบ พื้นหินเย็นเฉียบสะท้อนเสียงส้นรองเท้ากระทบดังแผ่วในโถงกว้าง นางไม่พูด ไม่แสดงสีหน้า อารมณ์ในใจนิ่งเรียบเหมือนผืนน้ำที่ไม่อาจมองเห็นความลึกขณะผ่านคนคุ้นเคยจากตระกูลหลินเสียงคุ้นหูดังขึ้น “เจ้ากล้าทักทายข้าได้คงไม่สำนึกเรื่องที่เจ้าทำลายอนาคตของน้องสาวเจ้าสินะ”อวี้เซียนหันไปพบสายตาแข็งกร้าวของหลินเจิ้งหาว ดวงหน้าเงยขึ้นเล็กน้อย “บิดาก็เช่นกัน ยังรักษาหน้าได้ดีไม่น้อย ตอนข้าท่านก็ตัดได้อย่างง่ายดาย พอเป็นน้องสี่ก็ถูกท่านจับแต่งไปเป็นนางบำเรอเพื่อความก้าวหน้าท่านอีก ช่างใจกล้าไม่เปลี่ยน...”อีกฝ่ายชักสีหน้าทันใด “เจ้ายังกล้าพูดอีกหรือ!?”เจี้ยนหงที่ยืนข้าง ๆ ขยับเล็กน้อย แต่ไม่พูดเพราะถูกอวี้เซียนรั้งไว้ ก่อนนางจากไปก็ไม่ลืมอวยพร“ขอให้ตระกูลหลินรุ่งเรืองดังปณิธานท่านก็แล้วกันเจ้าค่ะ”นางเดินผ่านไปโดยไม่หันกลับ รอยยิ้มจางไปกับเสียงฝีเท้าในลาน บิดาที่เคยยืนตระหง่านในสายตาเด็กหญิง...บัดนี้เหลือเพียงเศษเ

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทที่ 18 ความจริงเปิดเผย

    บทที่ 18ความจริงเปิดเผยสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดลอดม่านแพบางเบา กลิ่นชาผสมกลิ่นไม้จันทน์จากเตาไฟอ้อยอิ่งในอากาศ อวี้เซียนนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้กลม มือเรียวค่อยพลิกหน้าหนังสือ เสียงกระดาษเสียดกันเบา ๆ เป็นเสียงเดียวในเรือนเงียบสงัดหลังเข้ามาอยู่ในจวนไป๋ในฐานะอนุของไป๋เจี้ยนหง นางไม่เคยพบหน้าสามีอีกเลยแม้แ

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทที่ 17 แต่งเป็นอนุ

    บทที่ 17แต่งเป็นอนุยามกลุ่มผู้มาใหม่มาถึงเรือนท้ายจวนเสียงบางอย่างก็ดังลอดออกมาจากเรือนท้ายจวน... แผ่วช้าแต่ชัดเจน เสียงหอบหายใจติดขัดสลับกับเสียงกระทบกันแผ่วเบา ใครบางคนกลืนน้ำลาย เสียงไฟในคบเพลิงที่บ่าวถือมาเหมือนดังขึ้นพร้อมแรงลมหวิวในใจทุกคนหลินเจิ้งหาวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มของเขาจ

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทที่ 1 วันไหว้บรรพบุรุษที่ไม่จำเป็นต้องมีนาง

    บทที่ 1วันไหว้บรรพบุรุษที่ไม่จำเป็นต้องมีนางเช้าวันนี้อากาศสดใส แสงแดดอุ่นส่องลอดผ่านกิ่งเหมยที่ผลิบานผ่านหน้าต่างเข้ามา อวี้เซียนยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังลานที่ไร้ผู้คน เข้าวันที่สามแล้วแต่วันนี้ไม่เหมือนเคย เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากหย้าประตูเรือน บ่าวสาวนางหนึ่งก็มาถึงพร้อมถาดมื้อเช้า ท่า

  • มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว   บทนำ

    บทนำ“ไม่ว่าเจ้าจะเสแสร้งแกล้งทำอย่างไร…ก็ไม่มีใครหลงกลเจ้าแล้ว หลินอวี้เซียน!”คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่า กลืนหายไปพร้อมสายฝนและลมกรรโชกที่พัดซัดปลายผมให้เปียกชื้น ความหนาวชอนไชถึงกระดูก นิ้วเรียวบนเตียงเก่ายกขึ้นคว้าอากาศราวกับไขว่หาความจริง แต่ก่อนจะคว้าได้ ลมหายใจกระตุกวูบก่อนร่างบนเตียงนั้นสะดุ้งตื

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status