บทที่ 3 ปัญหาภายในบ้าน

“ทั้งหล่อทั้งนิสัยดีอะแก” เสียงของใบเฟิร์นปลุกให้ชาลิสาหลุดออกจากภวังคจิต 

ชาลิสาหันหน้าไปมองเพื่อนของตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะก้มลงมามองเสื้อนักศึกษาของเธอที่เลอะเป็นวงกว้าง มือเล็กกระชับเสื้อสูทขึ้นมาปกปิดอกอวบอิ่มเอาไว้

“ซักไม่ออกแน่เลย รีบไปห้องน้ำก่อนเถอะ” ใบเฟิร์นเอ่ยต่อ ชาลิสาจึงพยักหน้าให้เพื่อนรักเบาๆ จากนั้นทั้งสองสาวจึงก้าวเดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆ ทันที 

ชาลิสาวางเสื้อสูทไว้บนอ่างล้างมืออย่างเบามือ เธอเปิดน้ำและพยายามใช้มือล้างน้ำให้เปียกเล็กน้อยตรงก๊อกตรงอ่างล้างมือ และเอาขึ้นมาแตะๆ ที่เสื้อของเธอทีละนิด เนื่องจากเธอไม่ต้องการให้เสื้อนักศึกษามันเปียกจนแนบเนื้อเกินไปและไม่ต้องการให้ใครมาเห็นอะไรต่อมิอะไรของเธอไปมากกว่านี้ 

 “ออกไหมแก” ใบเฟิร์นที่ยืนอยู่ข้างๆ ชาลิสาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เธอช่วยดึงกระดาษชำระมายื่นให้เพื่อน เพื่อให้ชาลิสาใช้กระดาษชำระซับน้ำที่จะไหลเปียกเสื้อของเพื่อนไปมากกว่านี้

“ไม่ออกเลย” ชาลิสาตอบกลับไป เธอพยายามจะล้างคราบน้ำหวานอยู่ชั่วครู่ แต่ทว่าหญิงสาวก็ไม่เห็นวี่แววที่คราบน้ำชานมไข่มุกจะออกจากเสื้อขาวของเธอเลยสักนิด

“ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ” เธอจึงตัดสินใจที่จะไม่ล้างน้ำหวานต่อแล้ว เพราะดูท่าแล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไรมันก็ไม่ออกอยู่ดี

“แก โอเคใช่ไหม” ใบเฟิร์นเอ่ยถามพร้อมกับช่วยซับน้ำที่เสื้อของชาลิสาไปด้วย

“โอเคสิ..กลับกันเถอะ” หญิงสาวไม่ลืมที่จะคว้าเสื้อสูทของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามาสวมใส่ปกปิดร่างกายเอาไว้ และด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่าเธอหลายเท่าของชายหนุ่ม จึงทำให้พอหญิงสาวสวมใส่เข้าไปแล้ว ราวกับว่าเธอสวมใส่ชุดเดรสสั้นที่ปกปิดลงมาจนมิดกระโปรงทรงเอสั้นของเธอ

“ปะ..กลับๆ” เพื่อนสนิทส่งยิ้มให้ชาลิสาเพื่อเป็นการปลอบประโลมเธอ ก่อนที่ทั้งสองสาวจะเดินออกมาจากห้องน้ำ 

นักศึกษาสาวทั้งสองคนเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้าและแยกย้ายกันไปขึ้นแท็กซี่เพื่อกลับบ้านของใครของมัน ชาลิสามาถึงบ้านหลังใหญ่ในเวลาต่อมา กลิ่นหอมจากเสื้อสูทของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ

“กลับมาแล้วเหรอคะคุณหนู..แล้วชุดนักศึกษาไปโดนอะไรมาคะ” เสียงของสาวใช้แก่ที่ดูแลชาลิสามาตั้งแต่เด็กเอ่ยถามขึ้นมาทันที เมื่อหญิงสาวก้าวเดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ ณัฐวดี หญิงแก่ที่เลี้ยงดูคุณหนูมาและรักชาลิสาเหมือนดั่งลูกแท้ๆ ของเธอ

“อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ” มือเล็กกอดอกเอาไว้พลางตอบกลับสาวใช้ที่เธอเคารพรักเหมือนคนในครอบครัวของเธอ

ตระกูลเจริญวัฒนาวรรณไม่ได้เป็นตระกูลที่ร่ำรวยถึงขนาดระดับมหาเศรษฐกิจ แต่พ่อของเธอก็พยายามทำอสังหาริมทรัพย์เลี้ยงดูเธอมาได้จนเติบโตได้ขนาดนี้ แต่ทว่าตอนนี้ชาลิสากลับไม่เหลือทั้งพ่อและแม่แล้ว บิดาของหญิงสาวได้จากไปด้วยโลกร้ายเมื่อสองเดือนที่ผ่านมา แต่ด้วยความที่ท่านป่วยมาตลอดสองปีแล้ว หญิงสาวจึงทำใจไว้บ้างแล้ว

“คุณป้ากับพี่ชายไปไหนคะ” ชาลิสาเอ่ยถามต่อ ซึ่งแน่นอนว่าคุณป้าที่เธอหมายถึงก็คือแม่เลี้ยงของเธอ ส่วนพี่ชายก็คือลูกติดแม่เลี้ยงนั่นเอง

“เอ่ออ” ณัฐวดีกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ชาลิสาจึงรู้ได้ทันที

“ไปกาสิโนอีกแล้วใช่ไหมคะ” 

“ค่ะคุณหนู” สาวแก่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ตั้งแต่ที่พ่อของเธอจากไปเมื่อช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ท่านก็ได้เขียนพินัยกรรมไว้ให้อย่างชัดเจนว่าทรัพย์สมบัติทุกอย่างที่เป็นของพ่อ ยกให้กับชาลิสาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ในคราแรกแม่เลี้ยงของเธอก็โวยวายและดุด่าชาลิสาอย่างหนัก และด้วยความที่พ่อกับแม่เลี้ยงไม่ได้จดทะเบียนกัน แม่เลี้ยงจึงไม่ได้มีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของพวกเธอเลยสักนิด 

แต่ด้วยความที่ชาลิสาเป็นคนขี้สงสารคนและเห็นใจแม่เลี้ยงที่ดูแลบิดาของตัวเองมาโดยตลอด หญิงสาวจึงพยายามที่จะให้เงินเดือนกับแม่เลี้ยงและลูกชายของแม่เลี้ยงตลอดในทุกครั้งที่สองแม่ลูกมาขอเธอ อีกทั้งทุกอย่างในบ้านเธอก็ต้องเป็นคนจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ ด้วยตัวเอง

ในระหว่างที่หญิงสาวครุ่นคิดอยู่นั่นเอง แม่เลี้ยงและลูกชายของเขาก็เดินเข้ามาในบ้านอยู่ด้านหลังของหญิงสาว ชาลิสาได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกำลังเดิน เธอจึงหันหลังกลับมามอง

“กลับมาแล้วเหรอคะคุณป้า..พี่ชาย” หญิงสาวเอ่ยทักทายแม่เลี้ยงกับลูกติดของสาวแก่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

กนกนุช แม่เลี้ยงของชาลิสาปรายตามองเด็กสาวด้วยแววตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่ ก่อนที่เธอจะพยักหน้าให้ชาลิสาเบาๆ ด้วยใบหน้าที่หงุดหงิด 

“คุณป้าคะ” ชาลิสาพยายามใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดกับแม่เลี้ยง

“ว่าไง” ทว่าผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เคยคิดที่จะพูดดีกับเด็กสาวเลยสักครั้ง

“คุณป้าพักเรื่องเล่นการพนันไปก่อนได้ไหมคะช่วงนี้” 

“ทำไม” กนกนุชขมวดคิ้วเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เมื่อได้ยินดังนั้นณัฐวดีจึงรีบปรี่เข้ามาโอบประคองคุณหนูเอาไว้ทันที

“ตั้งแต่พ่อเสียไป พวกเราก็เริ่มไม่มีรายได้แล้วนะคะ” หญิงสาวเลือกที่จะเอาน้ำเย็นเข้าลูบเพราะไม่อยากให้แม่เลี้ยงโวยวายใส่เธออีก

“ถ้าคุณป้ากับพี่ชายยังเล่นอยู่แบบนี้ สาเกรงว่าเงินที่เรามีอยู่มันจะหมดได้ค่ะ” ชาลิสาเอ่ยต่อ

“นี่ยัยสา! แกกล้ามาสอนฉันกับแม่เหรอ” เป็นเสียงของ ฉัตรพล ลูกชายของแม่เลี้ยงที่ตะคอกใส่หญิงสาวขึ้นมา ฉัตรพลอายุย่างเข้าเลขสามแล้ว แต่เขาก็ยังไม่คิดจะทำการทำงาน อีกทั้งยังติดการพนันไม่ต่างจากแม่ของเขาเลยสักนิด

“สาไม่ได้สอนค่ะ สาแค่อยากให้พวกเราหาทางออกร่วมกันนะคะ”

“แกก็ได้สมบัติไปทุกอย่างแล้วไม่ใช่หรือไง พวกเราสองแม่ลูกก็แค่ไปเล่นสนุกๆ แก้เบื่อก็เท่านั้น” กนกนุชยกแขนขึ้นมากอดอกเอาไว้พลางตอบกลับอย่างกระแทกกระทั้น

“ไปกันเถอะแม่ คุยกัยยัยสาไปก็ไม่รู้เรื่องหรอก เด็กน้อย!” ฉัตรพลเอ่ยต่อ

“พรุ่งนี้เอาเงินมาให้พวกฉันด้วยหนึ่งแสน” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่เลี้ยงเอ่ยขอเงินเธอเช่นนี้

“แต่ว่า…” ชาลิสากำลังจะอ้าปากเอ่ยคัดค้านแม่เลี้ยง เนื่องจากเมื่อสองวันก่อนเธอเพิ่งจะให้เงินสองแม่ลูกไปแสนหนึ่ง พอมาวันนี้แม่เลี้ยงกลับมาขอเพิ่มอีก

“ทำไม? แค่แสนเดียวมันจะตายเลยหรือไง” 

“มะ..ไม่ค่ะ” สุดท้ายชาลิสาก็ไม่สามารถที่จะโต้เถียงกับแม่เลี้ยงได้อยู่ดี เธอไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าเธอเป็นเด็กก้าวร้าวที่พอได้ทรัพย์สมบัติทุกอย่างมาครอบครองก็ไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น หญิงสาวจึงพยายามที่จะทำตัวให้ดีและเห็นอกเห็นใจแม่เลี้ยงมากที่สุกเท่าที่เธอจะทำได้

สองแม่ลูกเดินปลีกตัวเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ทันที โดยไม่สนใจชาลิสาเลยสักนิด และแน่นอนว่าที่ผ่านมาพวกเขาก็เป็นแบบนี้มาตลอดระยะเวลาเกือบสิบปีที่แม่เลี้ยงย้ายเข้ามาอยู่บ้าน 

ชาลิสาจำวันแรกที่พวกเขาทั้งสองคนเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ดี ต่อหน้าบิดาของเธอ ทั้งสองคนแม่ลูกก็พยายามทำตัวเป็นคนดี แต่พอลับหลังก็ดุด่าว่ากล่าวและแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบชาลิสา ถึงขั้นที่ไม่ยอมให้เด็กสาวเรียกตัวเองว่าแม่ แต่ให้เรียกว่าน้าหรือป้าแทน และกนกนุชก็ไปบอกพ่อของชาลิสาว่าเด็กสาวไม่อยากเรียกเธอว่าแม่ อีกทั้งยังโยนความผิดมาให้เธออีก แต่บิดาของหญิงสาวก็ไม่ได้บังคับชาลิสาสักเท่าไหร่เพราะอย่างไรบิดาก็เห็นเด็กสาวสำคัญที่สุดอยู่แล้ว

“คุณหนู” สาวใช้ลูบไหล่แบบบางของชาลิสาผ่านเสื้อสูทตัวใหญ่อย่างแผ่วเบา

“ไม่เป็นไรค่ะ สาจะพยายามจัดการเรื่องเงินภายในบ้านให้ดีที่สุดเท่าที่สาจะทำได้เลยค่ะ”

หญิงสาวได้แต่พยายามอดทนเอาไว้ให้ได้มากที่สุด อีกสามเดือนเธอก็เรียนจบแล้ว หลังจากที่เธอเรียนจบเธอจะต้องรีบทำงานทันที เพื่อจะได้มีเงินมาเลี้ยงดูทุกคนในบ้านนี้ ถึงแม้ว่าทรัพย์สมบัติของบิดาเธอที่ทิ้งเอาไว้ให้จะมากพอให้เธออยู่ได้ไปอีกหลายปี แต่ถ้าคุณป้ากับพี่ชายถลุงกันทุกวันแบบนี้ สักวันมันก็ต้องหมดลงอย่างแน่นอน