บทที่ 2

2

          ในเมื่อไม่รู้เส้นทางไปยังแคว้นฉิน หนิงเอ๋อจึงได้แต่เดินไปตามเส้นทางที่คิดว่าน่าจะมีคนอาศัยอยู่ ด้วยความที่นางสวยและผิวพรรณดีอาจจะต้องระวังตัวเป็นพิเศษ

          “ยังดีที่เป็นกลางวัน ถ้าเป็นกลางคืนจะทำยังไง?”

          ถึงจะพูดออกมาอย่างนั้น แต่ก็ต้องเดินต่อไป

          ระหว่างทาง หนิงเอ๋อได้เห็นชาวบ้านสะพายย่ามทั้งหญิงทั้งชายและเด็ก พวกเขาน่าจะเป็นครอบครัวเดียวกัน กำลังเดินตรงไปยังเส้นทางข้างหน้า อีกไม่นานแล้วสินะที่จะได้ไปถึงแคว้นฉิน

          ไม่รู้ใช่หรือเปล่านะ?

          “เดี๋ยวก่อน รอด้วย”

          หนิงเอ๋อเรียกห้ามพวกเขาเอาไว้เพื่อให้พวกเขาหยุดแล้วหันมาสนใจเสียงของนาง

          เมื่อวิ่งไปถึงกลุ่มชาวบ้านจึงถามถึงแคว้นฉิน

          “ขอโทษนะคะ แคว้นฉินไปทางนี้ใช่ไหมคะ?”

          “ใช่แล้วแม่หนู ไปกับพวกข้าก็ได้นะ”

          หนึ่งในชาวบ้านกลุ่มนี้เป็นตัวแทนพูดกับ

หนิงเอ๋อ

          หลังจากนั้นนางจึงเดินทางไปพร้อมกับชาวบ้าน ระหว่างเดินทางก็ได้ฟังพวกชาวบ้านพูดคุยกันไม่หยุดหย่อน พวกเขาพูดคุยกันด้วยสำเนียงโบร่ำโบราณ ทำให้หนิงเอ๋อนึกถึงท่านเซียนขึ้นมาทันที

          (เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามสินะ)

          เมื่อเดินทางมาถึงก็พบกับแคว้นฉิน เป็นแคว้นที่ไม่ใหญ่นัก แต่ทว่า สภาพของแคว้นนั้นมันมีบางอย่างที่ทำให้หนิงเอ๋อรู้สึกพอใจเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า

          บ้านเรือนแต่ละหลังมีสภาพที่ทรุดโทรม ดูไม่มีชีวิตชีวา ชาวบ้านส่วนใหญ่มีฐานะยากจน ยากจนแบบที่ว่าไม่มีอันจะกิน เพียงแค่ได้เห็นและสัมผัสด้วยตาตัวเองก็ได้ทันที ความเป็นอยู่ของที่นี่มัน

แย่มาก

          (เราต้องทำอะไรสักอย่าง)

          หนังสือเก่าแก่ที่เขียนระบุเอาไว้ให้มาที่แคว้นฉินนั้น ไม่ได้ลงรายละเอียดอะไร แต่พอหนิงเอ๋อมาถึงก็รู้ได้ทันทีว่านี่เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องทำ

          “แคว้นฉิน มันเป็นแบบนี้มานานแล้วแม่หนู ข้าเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าเจ้ามาที่นี่ทำไม แต่ที่นี่ไม่มีอะไรให้เจ้าหรอก ที่เห็นอยู่ก็มีแค่นี้แหละ”

          ชาวบ้านคนหนึ่งพูดจบเขาก็เดินจากหนิงเอ๋อไปพร้อมกับชาวบ้านคนอื่นและครอบครัวของเขา

          (การชดใช้ของเราคงจะเป็นเรื่องนี้สินะ ให้ตายสิ เราน่าจะตายไปอย่างสงบก็ดีแล้ว ทำไมเราจะต้องมาทำอะไรแบบนี้กันนะ แต่ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเกิดมาใหม่เราก็ต้องทำนั่นแหละ ท่านเซียนคงจะเล็งจุดนี้เอาไว้เพื่อให้เราเข้ามาแก้ไขมัน)

          เมื่อคิดได้เช่นนั้น หนิงเอ๋อจึงเดินเข้าไปในแคว้นฉิน

          ข้างนอกมันอาจจะเป็นอย่างที่เห็น แต่ข้างในมันอาจจะดีกว่าข้างนอกกได้

          ใครมันจะไปรู้กันล่ะ

          .

          .

          .

          หนิงเอ๋อเดินเข้ามาในเขตของแคว้นฉิน ภาพที่เห็นตรงหน้ามันยิ่งกว่าภายนอกเสียอีก เนื่องจากเด็กและชาวบ้านมีความเป็นอยู่ที่ดูหดหู่ สภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งไม่สามารถปลูกพืชได้ ทำให้ชาวบ้านส่วนใหญ่ผอมแห้งกะหร่อง เห็นแล้วน่าสงสารยิ่งนัก

          สายตาของชาวบ้านจับจ้องมาที่หนิงเอ๋อ

ด้วยความสงสัย ท่ามกลางผู้คนมากมายนี้หนิงเอ๋อจะทำเช่นไร

          (ไม่น่าเข้ามาเลยเรา)

          !?

          ด้วยความที่ตนเองไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ก็มีบุคคลท่านหนึ่งเดินเข้ามาหาหนิงเอ๋อ

          “แม่หนู เจ้ามาทำอะไรที่แคว้นฉินเหรอ?”

          ชายแก่ถือไม้เท้าพูด

          “ฉันมา ไม่สิ ข้ามาเพื่อช่วยเหลือ”

          “ช่วยเหลือ?”

          “ใช่ ข้ามาช่วยเหลือชาวบ้านแคว้นฉินให้หลุดพ้นความอดอยาก”

          พูดจบ หนิงเอ๋อก็เรียกมิติแห่งความต้องการออกมาก่อนจะหยิบของบางอย่างออกมาจากมิติ

          ผลไม้ที่ออกมาจากมิตินี้มีอยู่ด้วยกันหลายชนิด พอรวมกันแล้วมีขนาดกองโตเท่าภูเขาขนาดเล็ก

          “เอาไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านได้กินกันทุกคน

นะคะ”

          “โอ้ เจ้าทำได้อย่างไร แต่ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้ามากเลยนะ”

          “ไม่เป็นไรคุณตา ขอให้ข้าได้ช่วยเหลือแคว้นฉินสักนิดก็ยังดี”

          หลังจากนั้นชาวบ้านในแคว้นฉินก็ได้แห่กันเข้ามาหยิบผลไม้กลับไปเต็มมือ

          (แค่นี้มันคงยังไม่พอ)

          หนิงเอ๋อเอาผลไม้ออกมาจากมิติเพิ่ม คราวนี้กองโตใหญ่กว่ากองแรก จะบอกว่าเป็นกองเท่าภูเขาขนาดใหญ่กว่าภูเขาลูกแรกก็ได้

          สถานการณ์ตอนนี้คงต้องปล่อยให้ชาวบ้านจัดการเรื่องเสบียงกันไปก่อน ส่วนนางเองจะไปหาที่พักผ่อนและสร้างบ้านบริเวณแคว้นฉินเพื่อเอาไว้เป็นที่พักผ่อนชั่วคราว

          ใช้เวลานาน เสบียงกองโตเท่าภูเขาก็ได้อันตรธานหายไป มันคงเพียงพอสำหรับชาวบ้าน น่าจะอยู่ได้หลายวัน แต่จะให้พวกเขาแบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้ หากติดความสบายก็จะไม่งานเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตนเอง คงจะรอแต่ของแจก ซึ่งแบบนี้เป็นเรื่องที่ไม่ถูก

          (เราต้องสร้างอาชีพให้กับพวกชาวบ้าน)

          แล้วจะสร้างอาชีพอะไรให้กับพวกชาวบ้านดี หนิงเอ๋อพยายามใช้ความคิดและประสบการณ์ของตนเองที่เคยเป็นคนทำงานขยันขันแข็งมาก่อนว่าจะทำเช่นไร

          “คิดไม่ออกโว้ย!”

          หนิงเอ๋อพูดบ่นกับตัวเองก่อนจะถอนหายใจทิ้ง

          เมื่อคิดอะไรไม่ออก หนิงเอ๋อจึงหยุดพักผ่อนแล้วเดินชมบริเวณรอบแคว้นฉินว่าพอมีอะไรให้พวกชาวบ้านทำได้บ้าง ปัญหาหลักคือเรื่องอาหาร

หากไม่มีอาหารก็อดอยาก หากไม่มีน้ำก็อดอยากเช่นเดียวกัน สิ่งสำคัญสำหรับชาวบ้านในตอนนี้ที่จะต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก

          “จริงด้วยสิ น้ำ น้ำคือสิ่งสำคัญสำหรับพวกชาวบ้าน ต้องหาน้ำให้พวกเขาก่อน”

          …