บทที่ 3

3

          แคว้นฉินเดิมทีแล้วมีทหารปกครองเมื่อหลายปีก่อน บริเวณแถวนี้มีอาหารและน้ำอุดมสมบูรณ์ หลังจากสงครามต่อสู้แย่งชิงทรัพยากร ทำให้

ทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างที่เห็น เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้นำแคว้นฉินเล่าให้หนิงเอ๋อฟัง แล้วเขาก็คือคนที่เดินเข้ามาทักทายนางเป็นคนแรก

          หนิงเอ๋อที่ได้สร้างบ้านอยู่แคว้นฉิน จึงหาวิธีที่จะนำน้ำจากแม่น้ำมาใช้แล้วสร้างทางน้ำเพื่อให้ชาวบ้านได้ใช้กัน แต่วิธีที่ว่านี้จะต้องใช้ระยะเวลานานพอสมควร

          วันนี้ผู้ใหญ่บ้านอาสาเป็นไกด์นำทางไปยังแม่น้ำที่เคยไหลผ่านแคว้นฉิน

          “บริเวณนี้เคยมีน้ำไหลผ่านตัดไปยังแม่น้ำ

เจ้ามาดูตรงนี้สิ นี่ไง ทางน้ำเก่า มันแห้งแล้งมาก”

          หนิงเอ๋อเดินไปดูทางน้ำเก่าตามที่ผู้ใหญ่บ้านบอก มันแห้งแล้งไม่มีน้ำเหลือสักหยดเดียว นางพอเข้าใจแล้วว่าทำไมชาวบ้านแถวนี้ถึงได้เดินทางไกลเพื่อไปเอาน้ำที่แม่น้ำซึ่งอยู่ไกลจากที่นี่

          ที่จริงแล้วพวกชาวบ้านสามารถย้ายถิ่นฐานไปปรักหลักบริเวณริมแม่น้ำก็ได้ เพราะที่นี่เป็นบ้านเกิดของพวกเขา ฟังดูมันแปลกอยู่นะ

          ยอมอดตายเพื่อที่จะได้อยู่บ้านเกิด

          “การฟื้นฟูทางน้ำเก่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

อีกไม่นานข้าคงต้องย้ายไปอยู่แคว้นใกล้เคียง ถึงจะน่าสงสารพวกชาวบ้านแต่ข้าก็ไม่อยากอดตายหรอก คนอย่างข้าเห็นแก่ตัวใช่ไหม?”

          “ไม่หรอกค่ะ ชีวิตเราเลือกเองได้ มันไม่ใช่เรื่องเห็นแก่ตัวหรอกนะคะ”

          เมื่อได้พูดคุยกันถึงเรื่องความลำบาก ทำให้

หนิงเอ๋อคิดอะไรได้บางอย่าง

          มิติแห่งความต้องการถูกเปิดออก หนิงเอ๋อนำของบางอย่างออกมา ไม่รู้ว่านางต้องการทำอะไร

          “นั่นคืออะไร?”

          “เขาเรียกว่า เครื่องตรวจวัดน้ำใต้ดิน”

          “…”

          ผู้ใหญ่บ้านไม่เข้าใจสิ่งนี้ แต่ว่าสิ่งนี้แหละที่จะช่วยให้แคว้นฉินมีน้ำไว้ใช้

          หนิงเอ๋อใช้เครื่องตรวจวัดน้ำเพื่อค้นหาน้ำตรงทางน้ำเก่า ซึ่งมันมีน้ำอยู่แต่ต้องใช้เวลาขุดลงไปนานพอสมควร ไม่ว่ายังไงงานนี้จะต้องใช้แรงงานชาวบ้านเพื่อขุดหลุมช่วยกัน

          อุปกรณ์ขุดดินถูกนำออกมาจากมิติ เตรียมเอาไว้ให้ชาวบ้านเอาไปใช้ขุนดินกัน

          “ผู้ใหญ่บ้าน ช่วยไปเรียกชาวบ้านมาที่นี่ให้ข้าที ข้าจะให้พวกเขาช่วยขุดดินตรงนี้”

          “ได้สิ”

          ผู้ใหญ่บ้านไปตามชาวบ้านมาทั้งหมดทุกคนเพื่อให้พวกชาวบ้านขุนดินตามคำสั่งของหนิงเอ๋อ ชาวบ้านมากันพร้อมหน้า พวกเขาไม่ปฏิเสธคำขอของผู้มีพระคุณสำหรับพวกเขา

          อย่างว่าแหละ มีบุญคุณมันก็ต้องตอบแทนกันเป็นเรื่องธรรมดา

          ชาวบ้านช่วยกันขุนดิน แต่ติดปัญหาตรงที่ไม่สามารถขุดให้ลึกลงได้ หากมีน้ำช่วยเพื่อให้ดินมันอ่อนนุ่มอย่างน้อยก็พอขุดลงไปได้บ้าง

          ชาวบ้านเริ่มเหนื่อยกัน ขุดมานานแล้วยังไม่ถึงไหนเลย

          (มิติแห่งความต้องการ หากเราต้องการสิ่งนั้นล่ะ มันจะได้ไหมนะ)

          .

          .

          .

          จอบและเสียมไม่สามารถขุดดินที่แห้งแล้งได้ สิ่งที่จะขุดได้มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

          รถแม็คโคร

          ใช่แล้ว รถแม็คโครสามารถขุดดินแห้งแล้งได้สบาย หนิงเอ๋อลองใช้มิติแห่งความต้องการเพื่อที่จะเอารถแม็คโครออกมาขุดดิน

          ทำเหมือนเดิม หนิงเอ๋อใช้มือหยิบจับเข้าไปข้างในมิติก่อนจะดึงมันออกมา

          ถึงจะเป็นเรื่องไม่น่าเชื่อ แต่หนิงเอ๋อสามารถดึงรถแม็คโครออกมาได้ด้วยตัวคนเดียว

          (ไม่คิดว่าจะทำได้นะเนี่ย สุดท้ายไปเลยมิติของเรา)

          รถแม็คโครคันใหญ่นี้เป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่ในโลกแห่งนี้ แต่หนิงเอ๋อสามารถทำให้มันมีได้

          “นี่คือรถแม็คโคร เอาไว้สำหรับขุดดินโดยเฉพาะ”

          ชาวบ้านถึงกับตกใจพร้อมความฉงนในใจว่าสิ่งนี้มันคืออะไร ชาวบ้านจึงแห่กันเข้ามาดูใกล้ๆ

ให้เห็นกับตาตัวเอง

          หลังจากได้รถแม็คโครมาแล้ว หนิงเอ๋อจึงอ่านคู่มือการใช้งานรถแม็คโคร นี่เป็นครั้งแรกเลยแหละ ถึงจะไม่เคยขับมาก่อนแต่ด้วยความที่มีคู่มือก็พอที่จะช่วยให้สามารถขับได้

          ถึงเวลาแล้วที่หนิงเอ๋อจะได้ขับรถแม็คโคร

          เมื่อเข้ามาในรถ นางก็เริ่มบังคับหันซ้ายหันขวา ขับไปข้างหน้าและถอยไปข้างหลัง

          “เอาล่ะ ที่เหลือก็ขุด”

          รถแม็คโคเริ่มขุดดินตรงที่เป็นเป้าหมาย เพียงแค่ครั้งเดียว ดินที่แห้งแล้งก็ถูกขุดออกมาเป็นหลุมขนาดใหญ่ แต่มันยังเป็นดินแห้งแล้งอยู่ดี

          “ต้องขุดให้ลึกกว่านี้”

          ขุดแล้วก็ขุด 

          !?

          ดูเหมือนว่าการกระทำเช่นนี้มันจะไม่สูญเปล่า หนิงเอ๋อเริ่มเห็นดินชื้นและมีน้ำทะลักขึ้นมา

          “สำเร็จ!”

          หนิงเอ๋อดีใจยกใหญ่ก่อนจะลงจากรถแม็คโครมาดูให้เห็นใกล้ๆ

          ชาวบ้านที่อยู่ด้วยก็เข้ามาดู ใช่แล้ว มันมีน้ำจากใต้ดิน

          (ดีใจจังเลย ชาวบ้านมีน้ำใช้แล้ว)

          มันยังไม่จบแค่นั้น หนิงเอ๋อจะต้องขุดทางน้ำเก่านี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะไปถึงแม่น้ำซึ่งอยู่ไกลพอสมควร นางจึงบังคับใช้แรงงานชาวบ้านให้ขับรถแม็คโครและสอนการขับเบื้องต้น

          พวกชาวบ้านใช้เวลาเรียนรู้ในการขับรถ

แม็คโครไม่นานก็สามารถขับเป็นได้เหมือนอาชีพ

          หนิงเอ๋อนำรถแม็คโครออกมาจากมิติหลายคันเพื่อให้ชาวบ้านได้ขับ พอทำแบบนี้จะได้สร้างทางน้ำจากแคว้นฉินไปยังแม่น้ำโดยใช้เวลาไม่นาน

          ช่วยกันเดี๋ยวเดียวก็เสร็จ

          ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่ชาวบ้าน

          “แม่หนู เจ้าไปเรียนวิชามาแต่ใดกัน?”

          ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยความอยากรู้จริง

          “เรียนมาจากอาจารย์ของข้า แต่ท่านเสีย

ไปแล้ว”

          หนิงเอ๋อมโนไปทั้งอย่างนั้น แต่ผู้ใหญ่บ้านแกก็เชื่อนะ

          หนิงเอ๋อในตอนนี้กลายเป็นผู้สร้างปาฏิหาริย์ให้แก่ชาวบ้านแคว้นฉิน ต่อจากนี้ไป นางจะสร้างปาฏิหาริย์อะไรกันหนอ

          ...