LOGINหลังจากทหารทั้งหมดถูกควบคุม จิ่งอี้เฉินก็กลับมาหานาง แขนของเขายังมีเลือดซึม หลินซูอินเห็นแล้วรีบเดินเข้าไปตรวจตรา“ท่านยังไม่ได้ให้หมอรักษาอีกหรือ?”“ข้าให้แล้ว”“แล้วเหตุใดเลือดจึงยังซึม?”“แผลยังไม่ปิดสนิท” นางถอนหายใจ“ท่านอ๋องนี่ช่าง...” จิ่งอี้เฉินกลับยื่นมือมาดึงนางเข้าหาตัว นางเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยกับท่าทางเช่นนี้“ซูอิน”“อะไรเจ้าคะ?”“ข้าขอกอดเจ้าได้หรือไม่?” นางนิ่งไปเพียงครู่ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆพร้อมอมยิ้ม“ได้เจ้าค่ะ” เขากอดนางอย่างระมัดระวัง ไม่ให้แขนที่บาดเจ็บกระทบตัวนาง หลินซูอินซบลงกับอกเขานางเพิ่งรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานางกลั้นความกลัวเอาไว้มากเพียงใดกลัวบิดาถูกจับกลัวเสี่ยวเป่าและมารดาถูกทำร้ายกลัวจิ่งอี้เฉินบาดเจ็บกลัวคนที่ไว้ใจจะทรยศกลัวว่าทุกอย่างที่สร้างมาจะพังทลายลงในคืนเดียวแต่ตอนนี้...นางได้กลับมายืนอยู่หน้าบ้าน ครอบครัวปลอดภัย และคนที่รักยังอยู่“จิ่งอี้เฉิน...”“ข้าอยู่ตรงนี้”“ข้ากลัวจริงๆ เจ้าค่ะ” น้ำเสียงนี้ทำเขากอดนางแน่นขึ้นเล็กน้อย“ข้ารู้”“ข้ากลัวว่าท่านจะเป็นอะไรไป”“ข้าจะพยายามไม่ให้เป็นเช่นนั้น”“อย่าพูดเพียงพยายาม...” นางเงยหน้าขึ้นดวงตา
เฉินเหวินตะโกนลั่นหลินซูอินหันกลับไปทันที ปลายมีดพุ่งเข้าหาลำคอ แต่จิ่งอี้เฉินกลับเร็วกว่าที่นางคิด เขาพุ่งเข้ามา ดึงนางเข้าหาตัว แล้วใช้แขนรับคมมีดฉึก! เลือดไหลลงมาตามแขนเสื้อสีดำทำนางเบิกตากว้าง“จิ่งอี้เฉิน!” หลินซูอินหน้าซีดมือบางกดแขนเขาแน่นจิ่งอี้เฉินเตะทหารคนนั้นกระเด็น ก่อนจะตวัดกระบี่ตัดสายรัดเกราะของอีกคนจนล้มลง“ข้าไม่เป็นไร!” เขาพูดทั้งที่เลือดกำลังไหล“ท่านโกหก!” หลินซูอินจับแขนเขา“เลือดออกขนาดนี้ยังบอกว่าไม่เป็นไรอีกหรือ?!”“แค่แผล...”“หุบปากก่อนเจ้าค่ะ!” นางตวาดจนจิ่งอี้เฉินชะงัก ทุกคนแทบไม่กล้าหายใจ หลินซูอินรีบดึงผ้าจากแขนเสื้อ กดลงบนแผล“ท่านคิดว่าตัวเองเป็นเหล็กหรืออย่างไร? หากท่านบาดเจ็บหนักขึ้น ข้าจะลากท่านกลับไปเอง!” จิ่งอี้เฉินมองนางด้วยสายตาหวานซึ้ง แม้จะเจ็บ แต่กลับยิ้มออกมาเล็กน้อย“เจ้าเป็นห่วงข้า?”“แน่นอนสิ...” นางพูดแล้วชะงัก ก่อนกัดฟันแน่น“หากท่านเป็นอะไรไป ข้าจะต้องเสียเวลาหาคนใหม่มาช่วยทำงานอีก!” เซียวเหิงที่กำลังต่อสู้ด้านข้างหัวเราะเสียงดัง“อี้อ๋อง! ดูเหมือนท่านจะมีค่ามากกว่ากระบี่เล่มหนึ่งเสียแล้ว!” จิ่งอี้เฉินหันไปตวัดกระบี่ชี้ไปด้านหน้า“หุ
และในขณะที่ประตูจวนหลินกำลังถูกทหารกระแทก... เงาของชายคนหนึ่งกลับปรากฏอยู่บนหลังคาฝั่งตรงข้ามเขาสวมชุดสีดำ ในมือถือป้ายทองคำของราชวงศ์ และกำลังมองหลินซูอินอยู่เงียบๆ ก่อนจะพูดกับคนข้างกายว่า“ในที่สุด...เด็กคนนั้นก็กลับมาแล้ว”“ส่งข่าวไปยังหุบเขาเทียนหลัว”“บอกพวกเขาว่าองค์ชายสามยังมีชีวิตอยู่ และบุตรสาวของเขา...กำลังจะเปิดประตูที่ถูกปิดมาสามสิบปี” ชายผู้นั้นยิ้มเหี้ยม“ถึงเวลาเริ่มแผนสุดท้ายแล้ว”เสียงทุบประตูดังสนั่นจนบานประตูไม้สั่นสะเทือน“เปิดประตู! รับราชโองการ!”“หลินต้าซานต้องออกมารับการจับกุมเดี๋ยวนี้!” ทหารชุดเกราะดำสองร้อยนายล้อมจวนหลินไว้แน่น ด้านหน้ามีชายสวมชุดขุนนางถือราชโองการยืนอยู่บนหลังม้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“หลินต้าซานสมคบคิดกับอี้อ๋อง คิดชิงราชบัลลังก์ มีหลักฐานยืนยันว่าเป็นสายเลือดราชวงศ์ที่ถูกซ่อนเอาไว้! ผู้ใดให้ที่พักพิงแก่คนตระกูลหลิน ถือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!” ถ้อยคำดังกล่าวทำให้ชาวบ้านที่เริ่มมารวมตัวกันแตกตื่น“หลินต้าซานเป็นกบฏจริงหรือ?”“ไม่ใช่ว่าตระกูลหลินเป็นพ่อค้าธรรมดาหรอกหรือ?”“ก่อนหน้านี้พวกเขายังช่วยเหลือชาวบ้าน แจกข้าวในช่วงภัยแล้งอยู่เล
หลินต้าซานสะดุ้งตื่นจากความคิด เขารีบหยิบกระดาษที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ มันเป็นจดหมายที่เขาได้รับเมื่อหลายวันก่อนจดหมายไม่มีชื่อผู้ส่งมีเพียงข้อความสั้นๆ“หากหลินซูอินพบความจริงเกี่ยวกับสายเลือดของท่าน อย่าให้นางนำตราประทับไปยังหุบเขาเทียนหลัว เพราะคนที่รออยู่ที่นั่น ไม่ใช่ผู้รักษาความจริง แต่เป็นคนที่ต้องการฆ่าท่านตั้งแต่สามสิบปีก่อน”หลินต้าซานกำจดหมายแน่น เขามองไปยังประตูห้องหลบภัย“ซูอิน...” เขาคิดถึงบุตรสาว จึงเผลอเรียกเสียงแผ่ว แต่เสียงทหารด้านนอกกลับดังขึ้น“ส่งหลินซูอินออกมา!”“หากไม่ส่งตัวนาง พวกเราจะเผาจวนหลิน!” หลินต้าซานลุกขึ้นทันที“ข้าจะออกไป!” ภรรยาของเขารีบจับแขน หลี่ซื่อมองเขาด้วยดวงตาร้องขอ“ท่านพี่!”“พวกมันต้องการตัวซูอิน หากข้าออกไป พวกมันอาจยอมปล่อยคนอื่น”“ไม่! ท่านจะออกไปไม่ได้!” หลินต้าซานมองภรรยาและเสี่ยวเป่า จากนั้นจึงค่อยๆ วางจดหมายลง“ข้าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่รู้ว่ามีสายเลือดราชวงศ์หรือไม่ แต่ข้ารู้เพียงอย่างเดียว...” เขามองลูกชายตัวน้อย“ข้าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายครอบครัวของข้า”ภายในตรอกหลังจวนหลินที่จิ่งอี้เฉินจัดเตรียมไว้ให้ตั้งแต่นางเดินทางมาจากหมู่บ้
เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลังก่อนจะตามมาด้วยเสียงถามแผ่วเบา“คิดอะไรอยู่?” จิ่งอี้เฉินเดินเข้ามาช้าๆ“คิดถึงบ้านเจ้าค่ะ” เขาหยุดยืนข้างนาง“บ้านที่เจ้าจากมา?” หลินซูอินพยักหน้า เรื่องนี้นางไม่ปิดบังเขา เพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นคนแอบดูนางผ่านความมืดมาตั้งแต่ต้น รู้ว่านางมีน้ำพุวิญญาณ มีมิติ มีระบบ และเป็นสตรีต่างโลก เขารู้มาโดยตลด…“บางครั้งข้าก็คิดถึงชีวิตเดิมมาก คิดถึงวันที่ไม่ต้องระวังใคร ไม่ต้องกลัวว่าคนในครอบครัวจะถูกจับ ไม่ต้องกลัวว่าคนที่เรารู้จักจะทรยศ” จิ่งอี้เฉินไม่ได้พูดอะไร เขาทำเพียงยืนอยู่ข้างนางมอบความสบายใจให้เท่านั้น และเมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงหัวเราะเบาๆ“แต่ข้าก็ไม่เสียใจที่ได้มาอยู่ที่นี่นะเจ้าคะ”เขาหันมามอง“เพราะที่นี่มีครอบครัวของข้า มีเสี่ยวเป่า มีท่านพ่อ ท่านแม่ มีคนที่ข้ารัก และมี...”นางหยุดนิ่ง แต่จิ่งอี้เฉินมองนางอย่างตั้งใจ“มีอะไร?” หลินซูอินก้มหน้าลง“มีคนที่ข้าไม่อยากสูญเสีย” ลมกลางคืนพัดผ่าน จิ่งอี้เฉินยื่นมือออกมาจับมือของนางอย่างแผ่วเบา“ซูอิน”“เจ้าคะ?”“ข้ารู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่สมบูรณ์แบบ ข้าเคยปิดบังตัวตน เคยตัดสินใจแทนคนอื่น และเคยคิดว่าการปกป้องใ
เสียงประกาศจากสำนักพระราชวังดังก้องไปทั่วเมืองหลวง“พระอนุชาฮ่องเต้เสด็จกลับคืนสู่ราชสำนักแล้ว!”“พระองค์จะทรงรับราชบัลลังก์แทนฮ่องเต้!”ผู้คนที่อยู่ตามถนนต่างพากันแตกตื่น บางคนคุกเข่าด้วยความตกใจ บางคนรีบปิดประตูบ้านเพราะหวาดกลัวสงครามกลางเมือง ขณะที่ขุนนางในเมืองหลวงต่างส่งคนไปตรวจสอบข่าวอย่างเร่งด่วนภายในห้องเก็บศพใต้พระราชวัง หลินซูอินกำกล่องไม้ในมือแน่น“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...” นางพึมพำอย่างคิดไม่ตกพระอนุชาฮ่องเต้ที่ถูกประกาศว่าสิ้นพระชนม์เมื่อสามสิบปีก่อน กลับปรากฏตัวในวันนี้พร้อมประกาศทวงบัลลังก์ที่น่าประหลาดยิ่งกว่าคือฮองเฮาเป็นผู้ประกาศเรื่องสายเลือดขององค์รัชทายาท ขณะที่เสิ่นกั๋วกงกำลังพยายามบังคับฮ่องเต้ให้สละราชบัลลังก์ทุกฝ่ายต่างกำลังแย่งชิงอำนาจ และดูเหมือนทุกฝ่ายจะมีความลับของตนเอง…“ซูอิน” เสียงจิ่งอี้เฉินเรียกนางแผ่วเบาเพื่อดึงสติ“เราต้องออกจากที่นี่ก่อน”“ท่านอ๋อง ท่านคิดว่าพระอนุชาฮ่องเต้เป็นตัวจริงหรือไม่?”“ข้ายังไม่แน่ใจ” เขาหันไปมองเซียวเหิงนิ่ง“เจ้าพบเขาแล้วใช่หรือ?” เซียวเหิงพยักหน้ารับแววตาคล้ายครุ่นคิดอะไรบางอย่าง“ข้าเห็นใบหน้าเขา แต่ไม่อาจยืนยันได







