مشاركة

4

last update تاريخ النشر: 2025-12-01 00:45:56

แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายร้อยปี มหาเทพในวัยฉกรรจ์ที่ใจร้อนได้เปลี่ยนเป็นวัยชรา มองเห็นความสงบสุขของทุกเผ่าพันธุ์สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด เริ่มนึกกังวลต่อเวทมนตร์ที่ตนเองได้ร่ายเอาไว้ กลัวว่าเด็กหนุ่มผู้นั้นจะเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูง ก่อสงครามยึดครองทุกดินแดน ทำให้แผ่นดินที่สงบสุขมาตลอดพัน ๆ ปีลุกเป็นไฟ  

“เพราะอารมณ์ของข้าแท้ ๆ ถึงได้เกิดเรื่อง แม้ตอนนี้เด็กคนนั้นยังไม่มีทีท่าต่อต้านใด ๆ ยังพยายามควบคุมตัวเองเอาไว้ได้ แต่ข้าก็กลัวว่าสักวันหนึ่งเขาอาจจะหมดความอดทน เพราะผู้นำอย่างพวกข้านี่แหละที่วุ่นวายกับเขามากเกินไป และถ้าเวลานั้นมาถึง เขาก่อกบฏขึ้นมาจริง ๆ เกรงว่าคงไม่มีใครกำราบเขาได้ ดินแดนทั้งแปดภูมิคงตกอยู่ในมือเขา แต่กว่าจะถึงตอนนั้นเราจะต้องสูญเสียไปอีกเท่าไหร่..”

“มหาเทพห่วงใยทุกเผ่าพันธุ์มากขนาดนี้ เตรียมหาทางแก้ไขไว้ก่อนเป็นร้อย ๆ ปี ทุกอย่างต้องราบรื่นแน่ อย่าได้กังวลเกินเหตุไปเลยขอรับ และข้ามั่นใจว่าเหม่ยลี่จะต้องทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดี”

มหาเทพมองคนสนิทด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

“เจ้าบอกว่านิสัยของนางแตกต่างจากแฝดพี่มากไม่ใช่หรือ”

“ขอรับ ถึงแม้เหม่ยลี่จะขาดความอ่อนหวาน ไม่เฉลียวฉลาดเหมือนแฝดพี่ แต่ในความแข็งกระด้างนางก็เป็นเด็กสาวที่จิตใจดี มีเมตตา เป็นมิตรกับผู้อื่นกว่าแฝดพี่มาก ในความคิดของข้า นางนี่แหละคือคนที่เหมาะสมจะเคียงข้างทายาทครึ่งสวรรค์ผู้นั้น พลังของนางจะข่มพลังปีศาจในตัวทายาทได้แน่”  

“ถ้านางมีนิสัยแบบนั้น แล้วนางจะยอมทำตามง่าย ๆ หรือ”

“เรื่องนั้นท่านมหาเทพวางใจข้าเถิด ข้าดูแลนางอย่างใกล้ชิดมาตั้งแต่นางเป็นทารก นิสัยใจคอของนางข้ารู้ดีที่สุด ข้าจะคุยกับนางให้เข้าใจเอง”

“..ในเมื่อเจ้าพูดแบบนี้ข้าก็จะปล่อยให้เจ้าจัดการ แต่เจ้ามีเวลาถึงวันที่แปดเดือนแปดนี้เท่านั้น ตอนนี้เด็กคนนั้นอายุยี่สิบสามแล้ว สามปีมานี้ร่างกายของเขาแย่ลงเรื่อย ๆ เพราะพยายามข่มพลังปีศาจเอาไว้ แต่ถ้าวันหนึ่งเขาข่มกลั้นเอาไว้ไม่ไหว เขาจะกลายเป็นปีศาจที่มีพลังเทพอยู่ในตัว และเทพสวรรค์อย่างพวกเราจะเดือดร้อนเป็นเผ่าพันธุ์แรกแน่”

“ยังมีเวลาอีกหลายเดือน ข้าจะรีบจัดการให้เรียบร้อยขอรับ”

“ได้ เมื่อวันนั้นมาถึง ข้าจะแอบเปิดประตูผ่านมิติที่จุดเดิม เวลาเดิมที่เคยมาส่งเจ้า เจ้ามีเวลาแค่สองเค่อเท่านั้นอย่าลืมเสียเล่า”

“ไม่ลืมขอรับ..แต่ข้ายังมีอีกเรื่องที่อยากขอร้องมหาเทพ”

“เรื่องอะไร”

“..เรื่องเด็กน้อยที่เกิดจากเหม่ยฮวาขอรับ” หยวนตงก้มหน้าหลบสายตาอีกฝ่ายเล็กน้อย “ถึงแม้ฝาแฝดทั้งสองจะไม่ใช่สายเลือดของข้า แต่ข้าก็เลี้ยงดูฟูมฟักพวกนางมาตั้งแต่ยังเป็นทารกแบเบาะ ย่อมมีความรักความผูกพันกันมาก ถ้าพวกข้าจากไปแล้วเด็กคนนั้นก็จะไม่มีใครดูแล”

“เอาเถิด ๆ เจ้าไม่ต้องพูดข้าก็เข้าใจ พาเขาไปด้วยก็แล้วกัน เมื่อกลับถึงแดนสวรรค์แล้วข้าจะแต่งตั้งให้เขาเป็นเหรินเซียน เป็นบุตรบุญธรรมของพวกเจ้า”

หยวนตงรีบคุกเข่า ยกมือประสานแตะหน้าผาก “ขอบคุณท่านมหาเทพที่เมตตา”

“อือ หมดธุระแล้ว ข้าคงต้องกลับสักที”

“หยวนตงน้อมส่งมหาเทพ” 

………………

ค่ายมวย

“สวัสดีครับครู”

“อ้าวขาว กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ”

“เมื่อคืนกลางดึกครับ”

“อ้อ แล้วเป็นอย่างไรบ้างที่ญี่ปุ่น สวยมากไหม”

“ช่วงนี้เริ่มร้อนแล้วก็มีฝนตกบ้างครับครู”

“ครูไม่ได้หมายถึงอากาศ สาว ๆ น่ะ สาว ๆ เป็นไงบ้าง ขาวผ่องเหมือนในเอวีไหมวะ” ครูมวยเย้าแหย่อดีตลูกศิษย์ที่เป็นเจ้าของค่ายแห่งนี้ ที่ตอนนี้ไปได้ดีมีชื่อเสียงอยู่ในต่างแดน และเป็นที่ชื่นชอบของสาว ๆ แดนอาทิตย์อุทัย

หนุ่มผิวเข้มผิดกับชื่อยกมือเกาศีรษะเบา ๆ หัวเราะอย่างขัดเขิน

“ผมไม่ค่อยได้ออกไปไหนหรอกครับครู แต่เท่าที่เห็นก็ขาวผ่องดีครับ”

“แล้วไม่สนใจใครเป็นพิเศษบ้างเหรอ ได้ข่าวว่าเนื้อหอมน่าดูนี่”

“ไม่สนหรอกครับ” รีบส่ายหน้าจริงจัง “ผมชอบสาวไทยหน้าหวานมากกว่า”

“ก็จริงแหละ สาวไทยผิวพม่า นัยน์ตาแขก หุ่นทรงก็ดูสมส่วนกว่าสาวญี่ปุ่นเยอะ”

“จริง ๆ ผมก็ชอบขาว ๆ นั่นแหละครับครู แต่ชอบขาว ๆ หมวย ๆ แบบไทยมากกว่าครับ” ปากพูดกับครูแต่สายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวที่ห้อยหัวลงพื้น ใบหน้าแดงเพราะเลือดลงหัวไม่วางตา

สายตาของศิษย์เอกทำให้ครูฝึกหันไปมองตาม.. แล้วยิ้มกว้างพร้อมเสียงกลั้วหัวเราะ ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่าขาว ๆ หมวย ๆ แบบไทยที่เขาว่านั้นหมายถึงใคร

แต่ก็ต้องยอมรับว่าลูกศิษย์คนนี้ตาถึงทีเดียว เพราะสาวหมวยคนนี้รูปร่างหน้าตาจัดได้ว่าสวยพิฆาตจริง ๆ ไม่มีเค้าความหมวยแบบสาวจีนขนานแท้สักนิด ทั้งที่เธอเป็นสาวจีนแผ่นดินใหญ่เต็มร้อย

“เห็นสวย ๆ สะโอดสะองแบบนั้นแต่ถึกใช่เล่นนะ ตอนนี้ไม่มีใครอยากเป็นคู่ซ้อมด้วยแล้ว ทนมือทนตีนเธอไม่ไหวน่ะ”  

“จริงเหรอครับครู หลายเดือนก่อนที่ผมเคยเป็นคู่ซ้อมให้ ก็ยังไม่ค่อยเท่าไหร่นะ” ขาวไม่เชื่อเสียงกระซิบท้ายประโยคของครูฝึก

“นั่นมันเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนี้ถ้าเอ็งอยากรู้ก็ลองไปท้าต่อยสักยกสิ”

“จะดีเหรอครับครู”

“ไม่ทำแล้วจะได้เข้าใกล้เหรอวะไอ้ขาว แต่ระวังถูกเตะกระดูกร้าวนะเอ็ง..ไปสิวะ” ครูฝึกผลักศิษย์เอกที่ทำท่าเคอะเขินให้เดินไปหาหญิงสาว แล้วหันไปให้ความสนใจกับการฝึกซ้อมของลูกศิษย์คนอื่นต่อ

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • มิติลี้รัก   96 จบบริบูรณ์

    “ท่านไม่ทำแบบนั้นกับอี้โฮ่วหรอก ท่านก็แค่ทำโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามประสาสามีภรรยาเท่านั้นแหละ” ความจริงนางเห็นตอนที่เสินอี้เดินออกมาจากหลังฉากกั้นแล้ว และพยายามจะเตือนอี้โฮ่วให้รู้ตัว แต่นางก็ลอยหน้าลอยตาพูดอย่างมีอารมณ์ ไม่ยอมสบตาด้วยสักนิด ผลจึงเป็นอย่างที่เห็น“เช่นนั้นหนูปี้ก็สบายใจ แต่เราน่าจะไปบอกกับเหล่ากวงสักหน่อยดีไหม ให้ท่านช่วยมาสังเกตการณ์ไว้ก่อนจะดีกว่า”“อย่าไปรบกวนเขาเลย ดีไม่ดีเจ้าจะถูกหัวเราะเยาะเอาอีกที่กลัวไม่เข้าเรื่อง รีบกลับจวนกันดีกว่า ข้าคิดถึงสามีของข้าแล้ว”“เจ้าค่ะ” สาวใช้ยิ้มแป้นกับคำพูดตรงไปตรงมาของฮูหยิน ประคองนางไปที่รถม้าที่จอดรออยู่หน้าเรือนหวี่ตามที่อี้โฮ่วอนุญาตเป็นพิเศษภายในห้องนอนใหญ่เรือนหวี่“เป็นอย่างไรเล่าอี้โฮ่ว ข้าอ่อนแรงเหมือนถั่วงอกหรือไม่” ร่างใหญ่เปลือยเปล่าที่นอนแผ่หลาไร้แรง ถามร่างบางที่นอนระทวยเพราะถูกฤทธิ์รักร้อนแรงของเขาโถมใส่“แค่นี้ใช่ไหมที่อยากจะอวดให้ข้ารู้”“ใช่ ฟูจวินของเจ้าพลังมหาศาลดุจขุนเขา เสพเจ้าทั้งคืนทั้งวันก็ยังได้ ต่อไปนี้อย่ามานินทาว่าร้ายข้าลับหลังอีก”“ท่านก็อย่าทำตัวเป็นถั่วงอกให้ข้าเห็นอีกก็แล้วกัน ปล่อย! เดี๋ยวเตียข

  • มิติลี้รัก   95

    เขาเองก็ไม่ต่างกับนาง ยิ่งขยับก็ยิ่งสะท้าน ยิ่งต้องการนางอย่างรุนแรง ไม่อาจหักห้ามใจให้หยุดทำรักนางได้ ร่างเล็กที่นอนอยู่บนที่นอนจึงโยกคลอนตามแรงรักที่เขามอบให้ค่ำคืนแห่งความรักไม่ได้จบลงง่าย ๆ เสินอี้ละเลงรักร้อนแรงใส่นางไม่เลิกรา สมกับความถวิลหาสิบกว่าวันที่ไม่ได้เจอกัน สมกับความโล่งอกโล่งใจที่จัดการเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจออกไปได้ทั้งหมดนับจากนี้ไปเขาจะมีนางเป็นฟูเหรินเพียงหนึ่งเดียว ส่วนนางก็จะมีเขาเป็นฟูจวินที่รักนางเพียงหนึ่งเดียว ไม่ต้องแบ่งเขาให้ใครแม้จะเป็นเพียงแค่ฟูจวินในนามก็ตาม ....................สองเดือนผ่านไป“คารวะอี้โฮ่ว”“นั่งลงก่อนสิฮูหยิน” เหม่ยลี่รีบกล่าวเชื้อเชิญซื่อเหม่ยเหนียงให้นั่งลงอย่างห่วงใย เพราะรู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ “เจ้าไม่จำเป็นต้องมาคารวะข้าบ่อย ๆ ขนาดนี้ก็ได้ กำลังท้องกำลังไส้ควรพักผ่อนให้มาก ๆ จะดีกว่า”“อยู่แต่ในจวนก็น่าเบื่อ ฮุ่ยเซียนไม่ให้ข้าทำอะไรเลยนอกจากกินกับนอน ข้าได้เดินยืดเส้นยืดสายมาหาท่านแบบนี้ข้ามีความสุขมาก อย่าขับไสข้าเลยนะอี้โฮ่ว”“ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก ข้าแค่ทำตามที่ฮุ่ยเซียนขอร้องน่ะ”“อะไรนะ เขามาบอกให้ท่านพูดเช่นนั้นหรือ”

  • มิติลี้รัก   94

    เท้าเล็ก ๆ ในรองเท้าปักลายงดงามค่อย ๆ ก้าวไปใกล้แผ่นหลังหนา สูดลมหายใจเข้าปอดเรียกความกล้าก่อนจะเอื้อมมือไปโอบกอดเขาไว้“อย่าหันมาเด็ดขาดจนกว่าข้าจะอนุญาต”“อือ”“แล้วก็ฟังข้าพูดไปเงียบ ๆ ห้ามถามห้ามซักใด ๆ ทั้งสิ้น”“ได้”“..ท่านรู้อะไรไหมเสินอี้ อยู่ใกล้ ๆ ท่านแล้วข้ารู้สึกอุ่นใจทุกครั้ง ยิ่งอยู่ด้วยข้าก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเรื่อย ๆ คืนนี้ก็เช่นกัน ที่ข้ายอมฝ่าความมืดไปพบท่านก็เพราะข้าคิดถึงท่านมาก มากจนห้ามใจเอาไว้ไม่ไหว ถ้าไม่ใช่เพราะ..เพราะ..เพราะรักท่านข้าคงไม่รู้สึกเช่นนี้”พูดความในใจให้เขารับฟังด้วยความขัดเขินแล้วก็เหมือนคนเป็นใบ้ในบัดดล พอรู้สึกว่าเขาขยับตัวก็รีบออกแรงรัดเขาแน่นขึ้น ฝังหน้ากับแผ่นหลังแกร่งเพราะไม่อยากให้เขาหันมาตอนนี้เสินอี้ยืนนิ่งดั่งหินผาเมื่อเจออาการเขินอายแบบเด็กสาวแรกเจอบุรุษที่ต้องใจของฟูเหรินคนงาม หัวใจที่พองโตเพราะได้ยินคำบอกรัก อิ่มเอิบเหมือนได้น้ำได้ดินดีมากยิ่งขึ้น ยอมยืนนิ่ง ๆ ให้นางกอดรัดอยู่สักพักจนอ้อมแขนค่อย ๆ คลาย จึงดึงร่างบางมาทางด้านหน้าแล้วอุ้มมาไว้ในอ้อมแขน ไม่ยอมพูดยอมจาตามที่นางสั่งห้าม แต่รีบย่างสามขุมไปยังเตียงนอนหลังใหญ่หลังฉากกั้

  • มิติลี้รัก   93

    “ได้ซะที่ไหนเล่า เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมท่านไม่เดือดร้อนสักนิด แล้วข้าจะทำอย่างไรดีเล่าทีนี้”“เจ้าจะกังวลใจไปทำไม ข้าเป็นเจ้าของมันข้ายังไม่ใส่ใจสักนิด ไปเถิด ข้าง่วงแล้ว กลับห้องกันเถิด ซูสุคืนนี้ข้าขอกลับก่อนนะ ท่านกับตั้วซานจัดการเรื่องที่เหลือแทนข้าทีก็แล้วกัน”“เชิญเสินอี้พักผ่อนตามอัธยาศัยเถิด ทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเหลาสิ่วกับอาตั้วก็พอ เราสองคนจะทำให้จบคืนนี้เลย”“อือ พรุ่งนี้ข้าจะมาคุยด้วยนะ” แล้วใช้เวทมนตร์พาตัวเองกับนางในอ้อมแขนหายไปอย่างรวดเร็ว“เสินอี้คงคิดถึงเหนียงเนี่ยงมากเลยนะ รีบพานางกลับห้องนอนโดยไม่สนใจกฎที่ตัวเองตั้งเลย” ตั้วซานเหน็บแนมเจ้านายที่เป็นคนตั้งกฎว่าอยู่ในเซี่ยเทียนกงห้ามใช้เวทมนตร์กลใดทั้งสิ้น “ถ้าเจ้ามีฮูหยินเมื่อไหร่เจ้าก็จะรู้เองว่าความคิดถึงโหยหาที่ถาโถมกันนานวันจะเป็นอย่างไร” กวงตอบยิ้ม ๆ แล้วชักชวนกันไปที่หองาน เพื่อทำงานที่ได้รับมอบหมายจากเสินอี้ให้เสร็จสิ้นในคืนนี้…………………“นี่!” เหม่ยลี่ฟาดฝ่ามือใส่มือที่เริ่มรุกเร้าใส่ทันทีที่กลับเข้ามาในห้องนอน “อย่ามาทำรุ่มร่ามกับข้านะ”“ที่ไปหาข้ากลางดึกแบบนี้ไม่ใช่เพราะคิดถึงข้าหรอกหรือเหม่ยลี่”“ใคร

  • มิติลี้รัก   92

    “เพราะข้าอยากให้นางได้ทำตามแผนเพื่อลองใจเสินอี้ด้วย อยากดูไหวพริบของเขาด้วย คิดว่าเมื่อถึงคราวจำเป็นค่อยเผยความจริงก็แล้วกัน แต่โชคดีเหลือเกินที่เสินอี้ไม่หลงกลตามนางและยังรู้ทันอีก ข้าจึงได้แต่ปิดปากเงียบรอดูเขาจัดการนางอยู่ห่าง ๆ แบบนี้ไงเล่า”“แต่ข้าไม่สนุกด้วยสักนิด ถ้าหากว่าแผนของนางบรรลุด้วยดีท่านจะทำอย่างไร ท่านต้องกลายเป็นคนผิดแทนนางอย่างนั้นหรือ”“ข้าก็จะใช้กระจกความจำเผยความชั่วร้ายของนางให้เสินอี้รับรู้”“นับว่ายังดีที่มีสติบันทึกการกระทำของนางเอาไว้ คิดว่าท่านจะขลาดเขลากว่านี้”คนถูกตำหนิขมวดคิ้วเรียว ชักสีหน้างอใส่อีกฝ่าย “คิดว่าข้าจะโง่พึ่งพาแต่ท่านเป็นอย่างเดียวหรืออย่างไร” สะบัดเสียงโต้แย้งอย่างมีแง่งอน “ออกไปให้พ้นหน้าข้าเลย”“ใครจะยอม” แล้วคนตัวใหญ่ที่อยู่นอกอ่างอาบน้ำก็ช้อนเอาร่างโปร่งขึ้นจากอ่าง “กล้าไล่ข้าแบบนี้คงต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว” แล้วอุ้มเขาไปที่เตียงหลังใหญ่เสินเฉารีบเอื้อมมือหยิบเสื้อคลุมมาปกปิดเรือนร่างของตนเอาไว้ขณะที่ถูกมู่สงอุ้มออกมาจากห้องอาบน้ำ ไม่ได้ปฏิเสธการกระทำเอาแต่ใจของเขาแต่อย่างใด.....................ตำหนักเสินอี้เกือบจะสิบวันแล้วที่เสินอ

  • มิติลี้รัก   91

    “เจ้านี่นะ ให้ข้าได้ดูละครรักสนุก ๆ ต่ออีกหน่อยก็ไม่ได้”“ผู้กำกับเช่นท่านทำให้คนดูอย่างข้าหงุดหงิดมาก เลิกแกล้งพวกเขาแล้วก็จัดการให้มันเรียบร้อยเถิด ข้าหิวแล้ว ขืนชักช้าจะไม่รอกินข้าวพร้อมท่านแล้วนะ”“ข้าจะรีบจัดการให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้แหละ มานั่งใกล้ ๆ ข้ามา” เสินอี้รีบลุกไปจูงมือยอดดวงใจ “เจ้าช่วยข้าตัดสินใจทีเถิดฟูเหริน ข้าควรทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี” พานางนั่งลงเรียบร้อยแล้วจึงเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน ไร้ความเย็นชาเช่นสักครู่เหม่ยลี่ถลึงตาใส่คนข้าง ๆ แล้วโน้มหน้าไปใกล้หูเขา“ทำไมโยนภาระมาให้ข้าแบบนี้เล่า”“ในฐานะที่เจ้าเป็นฟูเหรินของข้า ข้าอยากรู้ความคิดเห็นของเจ้า”“ท่านจะถามให้มากความทำไม ก็อย่างที่ข้าเคยบอกท่านไปนั่นแหละ ถ้าพวกเขามีใจให้กันก็จับแต่งงานกันก็หมดเรื่อง” แล้วหันไปมองฮุ่ยเซียนกับโฉมงามซื่อเหม่ยเหนียง “พวกท่านอยากแต่งงานกันไหม.. ฮุ่ยเซียน”ฮุ่ยเซียนหันไปมองสตรีที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เห็นนางหน้าแดงก่ำ มองแต่มือที่เท้าอยู่กับพื้น“ถ้าต้องให้เลือกระหว่างความตายกับการแต่งงาน ข้าต้องอยากแต่งงานอยู่แล้วเหนียงเนี่ยง เพราะข้ารักนางจึงอยากใช้ชีวิตอยู่กับนางมากที่สุด”เหม่ยลี่คลี

  • มิติลี้รัก   39

    เหม่ยลี่แอบหยิกคนหน้าไม่อาย ที่เรียกบุพการีของเธอว่าพ่อตาแม่ยายได้คล่องปากอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะรีบเดินไปหาพวกท่าน แต่พอเห็นสายตาของท่านทั้งสองก็รู้สึกกระดากกระเดื่องใจจนต้องหลบ ทั้ง ๆ ที่พวกท่านก็ทำตัวเป็นปกติ“เตีย เหนียง หนูดีใจที่สุดเลยที่ได้เจอกันอีกครั้ง ดีใจมาก ๆ ที่เตียกับเหนียงปลอดภัย หนู..ห

  • มิติลี้รัก   38

    “ปล่อยได้แล้ว” เหม่ยลี่ดึงมือที่ถูกกุมออก มองหน้าคนจูงอย่างไม่ไว้ใจเมื่อถูกพาเข้ามาในถ้ำที่ลับตาผู้คนแห่งนี้สองต่อสองถ้าเธอหลงมาแถวนี้คนเดียวคงตายเพราะหลงป่า ถ้าต้องการหาที่ซ่อนตัวจากสัตว์ร้าย ก็คงเดินผ่านปากถ้ำนี้ไปอย่างโง่ ๆ เพราะดูไม่ออกสักนิดว่าเป็นถ้ำ แต่เธอคิดว่าที่นี่น่าจะเป็นฐานลับของเขา“

  • มิติลี้รัก   36

    หลันหลันยิ้มตามนายหญิง แต่กลับไม่คล้อยตามความคิดของนาง มั่นใจว่าสิ่งที่จางผินเฟยกังวลอยู่นั้นมีส่วนเป็นไปได้ เพราะสตรีมนุษย์ผู้นั้นได้อาศัยอยู่ในตำหนักของเสินอี้เลยทีเดียว แต่ถ้าแย้งไปอาจทำให้นายหญิงอารมณ์เสีย สาวใช้อย่างนางขอเห็นรอยยิ้มของเจ้านายแบบนี้ดีกว่าเรือนหวี่ ตำหนักเสินอี้เสินอี้พิงขอบปร

  • มิติลี้รัก   34

    “อา.. เหม่ยลี่ ข้าสุขใจยิ่งนักที่ได้ร่วมเตียงกับเจ้า เจ้าเล่า อา.. สุขใจหรือไม่”“อือ” คำด่าที่ตั้งใจจะพ่นใส่เขาถูกกลืนลงท้องไปพร้อมกับความอับอาย เมื่อสะโพกสอบเริ่มขยับไหวพร้อมกับฝ่ามือและริมฝีปาก “เสินอี้ อือ..” ความเสียวซาบซ่านวิ่งพล่านไปทั่วเรือนร่างจนต้องแอ่นกายโอบกอดเขาแน่น เมื่อถูกเขาอุ้มจนตั

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status