คงไม่ต้องให้ท่านแม่เป็นกังวล

หลายปีผ่านไป

          สองมือใหญ่ปิดตาทั้งสองข้างของสตรีรูปโฉมงดงามที่ตนรักใคร่เสียยิ่งกว่าอะไร เขาพานางมายังสถานที่แห่งหนึ่งด้วยใจเต้นระทึก

          “เจ้าชอบหรือไม่” เขาถามขึ้นทันควัน หลังจากปล่อยนางให้เป็นอิสระแล้ว

          “เจ้าค่ะ ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนหรือ”

          “ที่นี่คือเรือนหอของเรา ข้าตั้งใจสร้างเรือนหลังนี้ขึ้นมาเพื่อเจ้า”

          “ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะ ว่าจะแต่งงานกับข้า อย่างที่ท่านรู้ข้าหาใช่สตรีสูงศักดิ์ ข้าเป็นเพียงลูกสาวพ่อค้าเท่านั้น” เหม่ยเหรินถามเขา

          “เหม่ยเหริน เจ้ากับข้ารู้จักกันมานาน เจ้าย่อมรู้จักข้าดี”

          “ข้ารู้เจ้าค่ะ เพียงแต่...”

          “หากเจ้ากลัวว่าครอบครัวข้าจะไม่ยอมรับ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น ข้าจะไม่มีวันปล่อยมือเจ้า” หวังหย่งเอ่ยคำมั่นด้วยน้ำเสียงจริงจังชัดเจน

          ครั้นกลับมาถึงจวนหญิงสาวเดินไปยิ้มไปจนทำให้คนในจวนอดรู้สึกสงสัยไม่ได้

          “มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นงั้นรึ เจ้าถึงได้เดินยิ้มหน้าบานเช่นนี้” เป็นเสี่ยวอวี้ถามขึ้น ยามเห็นลูกสาวบุญธรรมของตนเองเกือบเดินผ่านหน้าไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขายืนอยู่ตรงนี้

          “ท่านพ่อ หากข้าออกเรือนในเร็ววันนี้ท่านว่าเร็วไปรึไม่”

          “ที่เจ้าพูดหมายความเช่นไร เจ้าเพิ่งผ่านวัยปักปิ่นได้ไม่ถึงครึ่งปีเหตุใดถึงได้คิดพูดเรื่องออกเรือนเร็วเช่นนี้”

          “อย่างที่ท่านพ่อรู้ ข้ากับคุณชายหวังหย่งชอบพอกัน เขาบอกข้าว่าจะแต่งงานกับข้าน่ะเจ้าค่ะ”

          “หวังหย่งผู้นั้นน่ะรึ พ่อว่าเจ้าอย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจเสียดีกว่า อีกไม่นานเข้าจะเข้ารับตำแหน่งขุนนางขั้นสี่เห็นทีคงมีเรื่องให้สะสางจำนวนมาก อีกอย่างแล้วมารดาเจ้าที่อยู่เมืองหลวงทราบเรื่องรึยัง”

          “ยังเจ้าค่ะ”

          “เช่นนั้นเขียนจดหมายบอกกล่าวนางไว้ด้วย บิดาของเจ้าก็เช่นกันอย่าลืมบอกใต้เท้าอี้ด้วยล่ะ”

          “ช่างเขาสิเจ้าคะ ข้ามีท่านเป็นพ่อคนเดียวก็เพียงพอแล้ว ส่วนเขาผู้นั้นที่เชื่อเรื่องโชคชะตาอะไรนั่นจนยอมไล่ข้าออกจากจวนข้าไม่เคยคิดว่าเขาเป็นบิดา”

          “เหม่ยเหริน เรื่องนี้ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วมิใช่หรือ ใต้เท้าอี้ไม่ได้อยากทำเช่นนี้เสียหน่อย แต่เพราะฮูหยินผู้เฒ่าอี้ป่วยหนักถึงได้จำใจ”

          “แม้ท่านจะพูดแก้ตัวให้เขาแต่ความจริงหาได้มีอันใดเปลี่ยน หากท่านพ่อใส่ใจข้าจริงคงให้คนรับข้ากลับเข้าตระกูลอี้นานแล้ว ข้าคงไม่ต้องอยู่กับท่านจนอายุปูนนี้หรอกเจ้าค่ะ นับตั้งแต่มาอยู่กับท่านข้าไม่ใช่อี้เหม่ยเหรินอีกต่อไป ข้าคือเสี่ยวเหม่ยเหริน ลูกสาวพ่อค้าตระกูลเสี่ยว”

          “พูดไปพูดมา คงเป็นข้าอีกตามเคยที่เถียงคำเจ้าไม่ได้ ช่างเถิดไม่ว่าเจ้าจะเป็นคนตระกูลอี้หรือตระกูลเสี่ยว เจ้าก็ยังเป็นลูกสาวสุดที่รักของข้าเช่นเดิม” ครั้นฟังจนจบ นางก็เข้าสวมกอดบิดาเพื่ออดอ้อนเอาใจ

          ทางด้านของหวังหย่งถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวงกะทันหันโดยไม่ทันได้บอกกล่าวสตรีที่ตนรัก

          “ฮูหยิน คุณชายกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าวรายงาน

          “เจ้าไปเชิญคุณชายมาหาข้าที่นี่”

          “บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

          ไม่นานนักชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าฮูหยินหวังผู้เป็นมารดา

          “ท่านแม่ เรียกข้ามามีเรื่องอะไรหรือขอรับ”

          “หากแม่ไม่เรียกเจ้ามา เห็นทีเจ้าคงลืมไปแล้วกระมังว่ายังมีหญิงแก่เช่นข้าอยู่ที่จวนนี้” นางอดกล่าวประชดประชันไม่ได้ เหตุเพราะลูกชายคนเล็กไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นหลังจากไปอยู่ที่เมืองลั่วหยางเมื่อสี่ปีก่อน และเมื่อไม่นานมานี้ยังมีข่าวลือดังเข้าหูนางว่าบุตรชายไปหลงรักสตรีนางหนึ่งซึ่งเป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้ายิ่งทำให้รู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก คราวนี้สบโอกาสที่หวังหย่งกลับมาเมืองหลวงนางถึงได้คิดวางแผนจับลูกชายแต่งกับสตรีที่ตนเป็นผู้เลือก โดยมิได้ถามความยินยอมจากบุตรชาย

          “ท่านแม่พูดอย่างกับว่าเคยสนใจข้าอย่างนั้นแหละขอรับ ปกติท่านสนใจแต่พี่ใหญ่”

          “หวังหย่ง เหตุใดลูกถึงพูดเช่นนี้ แม่ย่อมสนใจเจ้าอยู่แล้วเพียงแต่ตอนนั้นพี่ใหญ่ของเจ้ายังไม่ประสีประสาในเรื่องต่าง ๆ แม่จึงต้องคอยชี้แนะ ทำให้ไม่มีเวลาเอาใจใส่เจ้า ทว่าบัดนี้มิใช่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว อายุเจ้าถึงวัยออกเรือนแล้วจะให้แม่ปล่อยปละละเลยได้เช่นไร”

          “เรื่องแต่งงานของลูกคงไม่ต้องให้ท่านแม่เป็นกังวล ลูกมีคนที่ต้องการแต่งงานด้วยแล้วขอรับ”