บุปผาท้าชะตา ตอนที่ 6

 “ว่าไงนะ” เหวินฟงหนานถึงกับนิ่งไปทันทีที่ได้ยิน ปาเฉินกับชิงหมิงเบิกตากว้างอย่างตกใจ ไม่ใช่ว่านางตายไปแล้วหรือ

“นางตายไปแล้วไม่ใช่หรือ” ปาเฉินอุทานขึ้นเสียงดังทันทีจนมู่ตานขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน

“ตายหรือ” น้ำเสียงของนางสงสัยยิ่งว่าเกิดอะไรขึ้นเหตุใดจึงบอกว่านางตายเล่า

“ฟางมู่ตาน ตายไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน นางตรอมใจตายตามมารดาไปหลังจากที่มารดานางเสียได้เพียงเดือนเดียว” เหวินฟงหนานบอกเล่าเรื่องราวให้หญิงสาวฟัง

“หึ ข้าก็พึ่งรู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว” น้ำเสียงเย้ยหยันในชะตาของหญิงสาวแฝงความเจ็บปวดเอาไว้จนคนฟังรับรู้ได้

“เจ้ามีอะไรพิสูจน์ว่าเป็นนางจริง” เสียงที่ถามยังคงเย็นชาเหวินฟงหนานต้องพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้

“หลักฐานปลอมได้ แต่สายเลือดปลอมไม่ได้ ข้ากับเขาเป็นพ่อลูกกันหรือไม่ ข้ายินดีให้ท่านหยดเลือดพิสูจน์” 

“เล่าเรื่องทั้งหมดได้หรือไม่” ตอนนี้เหวินฟงหนานอยากรู้เรื่องนี้ทั้งหมดจนแทบทนไม่ไหวแล้ว

“เรื่องนี้เริ่มจากที่ท่านแม่เสีย ท่านพ่อกล่าวว่าข้าเป็นตัวอัปมงคลจึงไม่ให้อยู่ที่จวนหลัก หลังจากนั้นสามวันสาวใช้ของแม่รองก็มาพาข้าขึ้นรถมาไปที่วัดล้างแห่งหนึ่งโดยอ้างว่าท่านพ่อให้พาข้าไปเพื่อชำระล้างบาป แต่นางนำข้าไปทิ้งไว้ที่นั่นของสิ่งเดียวที่ติดตัวมีเพียงหวีไม้ชิ้นนี้ที่ท่านแม่ให้ไว้ก่อนตาย ข้าอยู่รอดมาได้เพราะขอทานคนหนึ่งท่านเลี้ยงข้ามาด้วยความรัก แม้ต้องอดมื้อกินมื้อข้าก็มีความสุขดี”

ยิ่งนางเล่าเรื่องออกมามากเท่าไร พวกเขาก็ได้แต่สาปแช่งคนที่ทำกับนางมากเท่านั้น เด็กผู้หญิงเพียงสิบขวบจะมีชีวิตอยู่รอดได้อย่างไรหากนางไม่เจอขอทานผู้นั้น

“…..” สายตาที่มองมายังมู่ตานมีทั้งเห็นใจ เวทนาและสงสาร แต่นางไม่ได้ต้องการมันเลยสักนิด

“พวกท่านไม่ต้องมองข้าเช่นนั้น ข้าไม่ได้ทุกข์อันใดเลยกลับมีความสุขมากด้วยซ้ำ แต่ความสุขนั้นก็อยู่กับข้าได้ไม่นาน” น้ำเสียงที่แผ่วเบาลงทั้งยังสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อถูกสะกิดบาดแผลที่ยังคงสดอยู่

“…..” ทุกสายตาจ้องมองหญิงสาวอย่างเห็นใจ สตรีตัวเล็กแค่นี้กลับต้องแบกรับอะไรไว้มากมายเกินว่าไหล่อันบอบบางจะรับได้หมด

“เพราะเดรัจฉานพวกนั้นมันพรากคนที่ข้ารักไป มันอยากได้อะไรข้าก็ให้มันไปจนหมด เงิน ข้าวของมีค่า แต่สุดท้ายพวกมันก็ยังไม่พอ”

ดวงตาสวยเริ่มเหม่อลอยเมื่อนึกถึงมัน ขอบตาร้อนผ่าวพร้อมกับน้ำใสที่ไหลอาบแก้มความร้อนของมันไม่ต่างอะไรกับเหล็กร้อนที่จี้ลงบาดแผลของนาง

“…มันยังอยากได้มากกว่านั้น อยากได้ข้าไปขาย อยากได้เงินที่มากกว่านี้ ฮึก แต่ท่านปู่…ไม่ยอม ฮึก! พวกมันเลยฆะ…ฆ่าท่าน ฮือ! ฮึก! พวกมันฆ่าท่านปู่ต่อหน้าข้า” น้ำเสียงที่สั่นเครือเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง มู่ตานกอดตนเองเอาไว้แน่นก่อนจะนั่งลงแล้วเปลี่ยนเป็นกอดเข่าตัวเองแทนซบหน้าลงแล้วร้องไห้เงียบ ๆ เหวินฟงหนานเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปหานาง มือหนาเอื้องแตะไหล่บางอย่างเบามือ แต่มันกลับทำให้ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกและถอยหนีอย่างหวาดกลัว

“ไม่ต้องกลัว ข้าเอง” เหวินฟงหนานยกมือขึ้นเป็นการบอกว่าเขาไม่ได้ทำอะไรนาง

“…ฮึก พวกมันสมควรตาย ตายตามท่านปู่ไป ตายไปอย่างทรมานนั่นแหละดี”

สายตาของนางกลอกไปมาอย่างหวาดระแวง ปากก็เอาแต่พร่ำเพ้อไม่หยุด แก้มนวลเปอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุด ช่างน่าเวทนายิ่งไม่รู้ว่านางเจออะไรมาบ้าง และเขาก็ผิดที่ไปสะกิดบาดแผลนั้น

“ข้าขอโทษ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว” มือหนาพยายามยื่นไปหาร่างเล็กช้า ๆ เมื่อเห็นว่านางนิ่งแล้วจึงขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย

“ข้าฆ่าคน ข้าฆ่าพวกมัน ฮึก!! ฮืออ!! ข้าฆ่ามันตายแล้ว ข้าฆ่ามันแล้ว ฮืออ!!” เสียงร้องไห้ของนางช่างบาดใจคนฟังนักชิงหมิงถึงกับไม่อาจทนมองได้จึงบ่ายหน้าหนีภาพนั้นปาเฉินเองก็เช่นกัน เมื่อว่าเมื่อคืนนางต้องเจอกับอะไรมาบ้างเขาก็แปลกใจแล้วที่นางจะกล้าฆ่าเขาจริง ๆ ตามที่ผู้เป็นนายสั่งเพียงเพื่อต้องการหลุดพ้นจากสิ่งที่เจอมา

“ตายแล้วก็ดีไม่ใช่หรือ เจ้าได้แก้แค้นแล้ว เช่นนั้นก็สบายใจได้แล้ว” มือหนาวางลงบนศีรษะเล็กนั้นก่อนจะลูบปลอบนางอย่างเบามือ

“ฮึก!! ข้าอยากไปกับท่านปู่ ฮึก!! แต่ท่านไม่ให้ข้าไป ฮึก! ฮือออ!!” เสียงสะอื้นที่พยายามทำให้สงบลงของหญิงสาวกับคำพูดนั้นของนางยิ่งบาดลึกลงใจคนฟัง เขารวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดเอาไว้แน่น โยกตัวปลอบนางเบา ๆ อย่างที่ไม่เคยทำกับใคร

“ตอนนี้เจ้าไม่ได้เหลือตัวคนเดี๋ยวแล้ว เจ้ามีพวกเราแล้วรู้หรือไม่ ไม่ต้องไหน ท่านปู่เจ้าคงอยากเห็นเจ้ามีความสุขมากกว่า” จากต้องการเคล้นถามความจากนางกลับกลายเป็นต้องมาปลอบโยนเช่นนี้ได้อย่างไรกันนะ

“…..” เสียงสะอื้นเงียบลงไปแล้วเหลือเพียงอาการสั่นเล็กน้อยของคนในอ้อมกอดเท่านั้น เหวินฟงหนานพลักตัวเองออกจากนางเล็กน้อย

“มู่ตาน มองข้า” เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเรียกชื่อนางเช่นนี้ ทั้งยังเรียกอย่างจริงจังจนนางต้องเงยหน้ามองเขา

“เจ้าอยากได้ฐานะของเจ้าคืนหรือไม่”

“…ไม่ ข้าไม่ต้องการเจ้าค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้าก่อนบอกปฏิเสธ นางไม่ต้องฐานะอะไรทั้งนั้น ที่ที่ไม่ใช่ของนาง นางไม่ต้องการอีกแล้ว

“เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร เจ้าอยู่กับข้าที่นี่เป็นคนของข้า ใครหน้าไหนก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้ทั้งนั้น ดีหรือไม่” มู่ตานพยักหน้ารัว พร้อมกับส่งยิ้มให้ชายหนุ่มทั้งน้ำตา

“ไม่ต้องร้องแล้ว พอแล้ว” นิ้วเรียวเกลี่ยเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาออกจากใบหน้าสวยอย่างเบามือ

“ไปพักเถอะ วันนี้เจ้าเหนื่อยพอแล้ว” เขาพยุงนางให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะปรายตามองบ่าวข้างกาย ปาเฉินไปรอช้ารีบเดินเข้าไปหาผู้เป็นนายทันที

“ข้าให้คนเตรียมห้องพักให้แล้ว ไปกันเถอะ” ปาเฉินเดินนำหญิงสาวออกจากห้องไป แต่เมื่อเดินมาได้นิดหน่อยมู่ตานก็เอ่ยรั้งเอาไว้เสียก่อน

“ข้า…อยากไปที่ห้องบัญชี ได้หรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าควรพักสักหน่อย” เมื่อมองหน้าหญิงสาวแล้วปาเฉินก็เอ่ยเตือนให้นางไปพัก

“ข้านอนไม่หลับ มัน…มีแต่ภาพที่ข้าไม่อยากเห็น” มู่ตานบอกเสียงสั่นเครือสองมือบางกำชายกระโปรงเอาไว้แน่น

“เช่นนั้นไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเสียหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น หากเจ้าอยากไปที่ห้องบัญชีค่อยไป” ปาเฉินเข้าใจความรู้สึกนี้ของนางดีเพราะเขาก็เคยผ่านมันมาแล้ว นางต้องการเวลาที่ก้าวจะข้ามมันให้ได้

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“ไปเถอะ ข้าพาเจ้าไปส่งที่ห้องก่อน” ปาเฉินเดินนำหญิงสาวไปยังห้องที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้ เมื่อกลับออกมาก็สั่งให้สาวใช้คนหนึ่งนำหมอนกับผ้าห่มพร้อมเตาถ่านไปไว้ที่ห้องบัญชีให้หญิงสาว ก่อนจะกลับไปหาผู้เป็นนาย

ชิงหมิงนั่งมองหน้าคุณชายของตนเองมาตั้งแต่ที่หญิงสาวออกไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งปาเฉินกลับมาเขามองหน้าผู้เป็นนายอย่างขอความเห็นว่าจะเอาอย่างไรต่อ

“ฐานะคุณหนูตระกูลฟาง ท่านจะทำอย่างไรขอรับในเมื่อนางไม่ต้องการมันแล้ว”

“นางไม่ต้องการ แต่ข้าต้องการ” ใช่เหวินฟงหนานต้องการฐานะคุณหนูตระกูลฟาง ในเมื่อเรื่องนี้มีผลกับชีวิตเขาในวันข้างหน้าเขาก็จะขอกำหนดมันเอง อย่างไรเสียนางก็อยู่ในกำมือของเขาแล้วจะเป็นไปอย่างไรก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ต่อให้นางไม่ต้องการมันก็ตามที

“คุณชายจะทำอย่างไรขอรับ” ปาเฉินกับชิงหมิงพร้อมรับคำสั่งทุกเมื่อของแค่ผู้เป็นนายต้องการ

“คุณหนูใหญ่ตระกูลฟางอย่างไรก็ต้องเป็นนาง คนที่จะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว ต้องเป็น ฟางมู่ตาน เท่านั้น” 

“ขอรับ”

หลังจากนี้เหวินฟงหนานต้องวางแผนทุกอย่างให้รัดกุมเพื่อทวงคืนสถานะให้หญิงสาว สถานะคุณหนูใหญ่และคู่หมั้นที่ถูกวางตัวเอาไว้มาตั้งแต่เด็ก

เมืองหลวงแคว้นซ่ง ซ่งโจว

ภายในจวนใหญ่ที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานวันเกิดของผู้เป็นใหญ่ที่กำหนดชะตาชีวิตของทุกคนในจวนแห่งนี้

“วางตรงนั้น” เสียงสั่งการของพ่อบ้านเหวินดังให้ได้ยินเป็นระยะ งานวันเกิดปีที่สี่สิบห้าของเสนาบดีกรมอาญานั้นเป็นที่สนใจของเหล่าขุนนางและคหบดีเป็นอย่างมาก ด้วยบุตรชายทั้งสองสมควรออกเรือนได้แล้ว

“เฮ้อ ตระกูลฟางส่งคนมาทวงถามเรื่องสัญญาหมั้นหมายอีกแล้ว ข้าควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

ฮูหยินเหวินนั่งปรึกษาเรื่องนี้กับผู้เป็นสามี สัญญาอย่างไรก็ต้องทำตามที่ให้ไว้แต่คนนั้นกลับไม่อยู่เสียแล้ว จะให้เปลี่ยนตัวพวกเขานั้นก็ไม่ได้มีปัญหาแต่อย่างไร ติดที่ปัญหาเดียวคือบุตรชายของพวกเขานี้แหละ

“ฟงหนานว่าอย่างไรบ้าง” เสียงทุ้มอบอุ่นเอ่ยถามฮูหยินของตน อย่างไรการแต่งงานก้เป็นเรื่องใหญ่ยิ่งตระกูลเหวินมีกฎชัดเจนคือการแต่งภรรยาเดียวเรื่องนี้จึงต้องคิดอย่างรอบคอบและถามความต้องการของคนให้ชัดเจนไม่อย่างนั้นจะเป็นการทำร้ายชีวิตของคนผู้หนึ่งเอาได้

“ข้าให้คนส่งจดหมายถึงเขาแล้ว แต่ยังไม่มีการตอบกลับมาเลย”

บุตรชายคนนี้แต่ไหนแต่ไรมาก็ทำทุกอย่างตามใจตนเองมาตลอดอีกทั้งทุกคนก็ตามใจเขายิ่ง แต่โชคดีที่เขาเป็นคนมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ วางแผนทุกอย่าง และไม่นำความเดือดร้อนมาให้ครอบครัว ซ้ำยังเก่งกาจมากความสามารถ แม้คนในตระกูลหลายคนจะไม่เห็นด้วยกับการที่เขาเลือกค้าขายไม่ยอมรับราชการแต่ก็ไม่กล้าขัดใจเขาเพราะเงินที่ใช้จ่ายหมุนเวียนภายในตระกูลตอนนี้ส่วนใหญ่ก็มาจากการค้าของเหวินฟงหนานทั้งนั้น

“ขออนุญาตขอรับ นายท่านขอรับ จดหมายจากคุณชายรองมาถึงแล้วขอรับ”

พ่อบ้านเหวินเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งก่อนจะยื่นให้ผู้เป็นนาย เหวินกงอวิ๋นรับจดหมายมามือหนาเปิดจดหมายของบุตรชายอ่านทันที เมื่ออ่านจบแล้วก็อ่านซ้ำใหม่อีกรอบเพื่อความแน่ใจว่าตนเองไม่ได้อ่านผิดไป ฮูหยินเหวินที่รออยู่อย่างร้อนใจคว้าจดหมายจากมือสามีมาอ่านเองเสียเลย

“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ ยินดีหมั้นหมายกับ คุณหนูใหญ่ฟางมู่ตาน ตามที่ได้มีการตกลงกันเอาไว้ ก่อนที่ท่านปู่จะเสีย ไม่ต้องการให้เปลี่ยนตัวคู่หมั้นเป็นคนอื่น” ฮูหยินเหวินมองหน้าสามีอย่างไม่เข้าในสิ่งที่บุตรชายเขียนมา คนไม่อยู่แล้ว แล้วจะหมั้นได้อย่างไร

“ข้าว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรแน่ ฟงหนานไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผล การที่เขาเลือกจะระบุตัวคู่หมั้นชัดเจนเช่นนี้หมายความว่า คนยังอยู่ แล้วเหตุใดตระกูลฟางถึงบอกกับทุกคนว่านางตายแล้ว” เรื่องนี้สงสัยเขาเองก็ต้องสืบให้กระจ่างเสียแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่