INICIAR SESIÓNบทที่ 46 คนที่ไม่เผื่อทางกลับ ศึกชายแดนเหนือยืดเยื้อกว่าที่คาด จากสามวันกลายเป็นเจ็ดวัน จากเจ็ดวันกลายเป็นครึ่งเดือน หิมะตกหนักจนเส้นทางส่งเสบียงบางแห่งถูกตัดขาด กองทัพของฉางเยี่ยต้องรักษาแนวป้องกันสามจุดพร้อมกัน ขณะที่ชาวบ้านจากหมู่บ้านด้านหน้ายังอพยพออกมาไม่หมด เขาจึงถอยไม่ได้ ข่าวที่ส่งถึงหลินโ
บทที่ 45 ความจริงที่มาช้า ปลายฤดูใบไม้ร่วง ข่าวจากเมืองหลวงมาถึงหลินโจวพร้อมขบวนสินค้าของเหอจี้ครั้งนี้ไม่ใช่ข้อความจากชิงเถาแต่เป็นข่าวที่เผยจิ้งอันนำมาด้วยตนเอง “หลัวเยี่ยนหรงตายแล้ว” หว่านอี๋เงยหน้าจากกำไลหยกในมือ “ตาย?” “ตามเอกสาร เป็นโรคเก่ากำเริบ เสียชีวิตระหว่างพักรักษาตัวนอกเมือง” นางมองเข
บทที่ 44 เพียงรู้ว่ายังอยู่ ข้อความของหว่านอี๋ใช้เวลาเกือบสองเดือนกว่าจะถึงชายแดนเหนือ มันผ่านมือพ่อค้าสามคนเปลี่ยนเส้นทางสองครั้ง ก่อนถูกส่งถึงชิงเถาในห่อใบชาธรรมดาเด็กสาวอ่านเพียงครั้งเดียวก็ร้องไห้ข้ายังปลอดภัย สี่คำเท่านั้นแต่เพียงพอแล้ว สองปีกว่าที่ผ่านมา ไม่มีผู้ใดในจวนรู้แน่ว่าพระชายายังมีช
บทที่ 43 คนที่อยู่ทางเหนือ หลังจากคืนนั้น คำว่า บิดา ก็เข้ามาอยู่ในเรือนเล็กอย่างเป็นธรรมชาติ ผู้ที่สนใจมากที่สุดกลับเป็นอันอัน เด็กหญิงวัยสองขวบกว่าไม่เข้าใจเรื่องสามีภรรยา ไม่เข้าใจชายแดนหรือราชโองการ สิ่งที่นางรู้มีเพียงเด็กคนอื่นมีบิดา ดังนั้นนางก็ควรมีเช่นกัน “บิดาหน้าตาอย่างไร?” คำถามแรกเกิด
“นี่อะไร?” “จดหมาย” “ใคร?” หว่านอี๋เงียบ ดวงตาของลูกชายอยู่ใกล้มาก คิ้วเข้ม สันจมูกเล็ก รูปตาเหมือนคนผู้นั้นมากขึ้นทุกวัน นางเคยหลีกเลี่ยงคำถามนี้มาตลอด ในทะเบียน บิดาของเด็กตายแล้ว ในชีวิตจริง เขายังอยู่ทางเหนือ ยังตามหา ยังบาดเจ็บ และอาจกำลังใช้ชีวิตราวกับไม่มีใครรอให้กลับ หว่านอี๋ลูบผมลูกชาย “
แต่รายงานที่ส่งเข้าเมืองหลวงยังกล่าวว่าพระชายาพักรักษาตัวอยู่ในจวน และท่านอ๋องโปรดพระชายารองมากขึ้น ข้าน้อยไม่รู้ว่าท่านอ๋องกับพระชายารองตกลงสิ่งใดกัน รู้เพียงว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ไม่เหมือนสิ่งที่เขียนในรายงาน เท่านั้นไม่มีมากกว่านั้น หว่านอี๋วางกระดาษลงช้า ๆ ในห้องเงียบมาก สองปีที่ผ่านมา นางเคย







