ม่านรักพนาร้าย ตอนที่ 2

ควันธูปมองจ้องใบหน้าสวยด้วยอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นเพียงแต่เรื่องที่เธอพูดมาเขาเองก็ยังไม่ได้ปักใจเชื่อเพราะแค่ได้ยินมาจากคนอื่นและไม่ได้เห็นกับตาดั่งที่เธอบอก เพียงแต่ตอนนั้นแค่ได้ยินว่าหญิงงามใจเขาก็ร้อนรุ่มและนึกถึงเธอขึ้นมาเป็นคนแรก จนทำให้ความขุ่นมัวที่สะสมมาหลายต่อหลายคืนที่เรียกหาแล้วเธอไม่ยอมมา มันหลอมรวมเป็นหนึ่งจนต้องเค้นถามด้วยความโมโหร้ายเพื่อให้เธอคลายความจริงออกมา

เพราะเธอดื้อด้านกับเขาและอาจจะคิดขัดคำสั่งเขาเพื่อลองดี

ควันธูปปล่อยมือจากใบสวยพร้อมกับกระแทกหม้อดินใบเล็กลงไว้ข้างลำตัวทำให้ลัลนาที่เป็นอิสระเหลือบมองสิ่งนั้นด้วยสายตาวูบไหว

“อย่าให้กูรู้ว่าเป็นมึง มิเช่นนั้นกูจะขังมึงไว้ไม่ให้ได้ออกไปไหน”

“พี่ธูป พี่หวงข้ารึ”

“เหตุใดกูถึงต้องหวงมึง มึงไม่ใช่เมียกู”

“ไม่ใช่ก็เหมือนใช่ เพราะพี่กับข้า...”

“แล้วอย่างไร กูนำพวงดอกพุ่มแดงคล้องให้มึงแล้วรึ”

ลัลนาเมื่อได้ฟังเขาพูดออกมาเช่นนั้นก็ถึงกับหลั่งรินน้ำตาออกมาอีกรอบ เพราะเธอเพียงแค่หวังว่าความผูกพันที่มีทางร่างกายและความใกล้ชิดที่เธอกับเขามีร่วมกันมาเป็นปี จะทำให้หัวใจของชายผู้นี้สั่นไหวเหมือนที่เธอนั้นรู้สึก

“สวมใส่หัวสวมเมื่อใด มึงมันก็ไร้เสน่ห์”

“...”

“หากผิดจากที่กูพูดตัวมึงก็คงจะมีคู่ไปนานแล้ว และกูก็คงจะเลือกมึงไปนานแล้ว”

ควันธูปเมื่อได้ยินจากปากเธอว่าหญิงงามที่ผู้อื่นพบเห็นไม่ใช่เธอก็เริ่มอารมณ์ดีขึ้นมากกว่าตอนแรก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความขุ่นมัวคงเหลือในใจและยังเคืองไม่หายที่เธอไม่ยอมมาหา แม้ว่าเธอจะบอกว่านอนซมเพราะโดนเขากระทำไปหนักก่อนหน้านั้นก็ตาม

ควันธูปยกมือขึ้นมาเชยปลายคางของหญิงงามที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา หญิงที่เขาช่วยเหลือเธอให้พ้นจากความตายและกลายเป็นหนี้บุญเขามาจนถึงทุกวันนี้

“มึงไม่ได้ใกล้เคียงหญิงที่จะมาเป็นเมียกูได้เลย”

“ช่างปะไร ข้าก็ไม่ได้อยากจะเป็นเมียพี่เหมือนกัน”

“เออ ดี”

“พี่เรียกข้ามาทำไม”

“...”

“อยากทำกับข้ารึ”

“มึงคิดว่ากูพิศวาสหลงใหลมึงนักรึ ถึงจะต้องอยากทำกับมึงทุกครั้งที่เรียกหา”

“แต่ทุกครั้งที่พี่เรียกข้ามา ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่ขาด”

หมับ

ฝ่ามือใหญ่คว้าจับที่สองแก้มใสอีกครั้งด้วยความแรงแล้วมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอด้วยความดุดัน

“กูนึกเกลียดหน้ามึงตอนที่ต่อปากต่อคำ จนอยากเห็นมึงร้องห่มร้องไห้เสียมากว่า”

“...”

“อย่ายกตัวเองว่าเหนือกว่ากู เพราะหากไม่มีกูมึงก็ไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้”

ควันธูปปล่อยมือออกจากใบหน้าสวยด้วยความแรงแล้วขยับกายไปทิ้งตัวลงนอนให้ห่างจากเธอ ทำให้ลัลนาได้แต่มองตามด้วยความน้อยใจที่ไม่ว่าจะพูดหรือทำอะไรก็ผิดไปเสียหมด

แต่ถึงอย่างนั้นร่างเล็กก็ค่อย ๆ พาตัวเองคลานเข่าเข้าไปหาเขาอีกครั้งก่อนจะยกมืออันสั่นเทาขึ้นไปวางลงยังต้นขาแกร่งที่เขานุ่งเพียงแค่โสร่ง แล้วค่อย ๆ ออกแรงบีบขย้ำกล้ามเนื้อขาด้วยน้ำหนักมือที่ไม่แรงแต่ก็ไม่เบาจนเกินไปในแบบที่เขาชอบ

ซึ่งเมื่อเห็นว่าควันธูปเอาแต่นอนหลับตาไม่ได้ผลักไสหรือว่าก่นด่าลัลนาที่ตั้งใจบีบนวดให้เขาแล้วมองจ้องเพียงแค่มือตัวเองก็ค่อย ๆ ลากสายตาไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ซึ่งหัวสวมของเขาด้วยความหลงใหล ที่หลอมรวมกับความผูกพันที่มันฝังลึกจนกลายเป็นความรักอย่างที่ไม่อาจจะถอนตัวได้แม้ว่าเขาจะร้ายกาจกับเธอเพียงใดก็ตาม

ทรงหน้าเรียวรับกับปลายคางแหลมราวกับเทวดาตั้งใจปั้นแต่ง หน้าผากที่แต่งแต้มด้วยคิ้วเข้มที่หัวคิ้วมาบรรจบกันรับกับจมูกโด่งเป็นสันสวย ริมฝีปากสีสดเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากที่มักจะคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และเย้ยหยัน องค์รวมบนใบหน้าประกอบเข้าด้วยกันจนกลายเป็นความหล่อเหลาจนยากที่ผู้ใดพบเห็นแล้วจะไม่เพ้อหา

อีกทั้งร่างกายที่แสนจะเพียบพร้อมในความเป็นชาย ทั้งไหล่กว้าง กล้ามเนื้อแขนและแผงอกที่ไม่ว่าจะไล้นิ้วไปสัมผัสที่ใดก็รับรู้ได้ถึงความแน่นและแข็งแรง ไล่ลงมาจนถึงหน้าท้องที่ปูดนูนเป็นก้อนมองเห็นอย่างชัดเจนและที่ทำให้ลัลนานั้นหน้าแดงก็หนีไม่พ้นสิ่งที่หลบซ่อนอยู่ในโสร่ง หลังจากที่เธอมองต่ำลงมาจนถึงกึ่งกลางร่างกายที่แม้ว่าเขาจะนอนเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ใดมันก็ยังนูนขึ้นมาโดดเด่นกว่าบริเวณอื่น

“อยากกินกูรึ ถึงได้มองจ้องจนน้ำลายสอ”

“...เปล่าจ้ะ”

“ดี เร่งบีบนวดและมึงก็ไสหัวไป”

“พอแล้วจ้ะ”

“พอแล้ว? มึงเอามือขย้ำอยู่ไม่กี่ที คิดว่ากูหายเมื่อยแล้วรึ”

“ให้นวดที่ใดอีกจ๊ะ”

“มึงอย่ามาแสร้งโง่”

ลัลนาก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตักอย่างนึกน้อยใจที่เขาเอาแต่ด่าทอเธอไม่หยุดก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองคนที่นอนมองเธออยู่ ทำให้สบประสานเข้ากับสายตาดุดัน จึงรีบหลบตาแล้วยกมือขึ้นไปบีบนวดที่ต้นขาของเขาอีกครั้งด้วยน้ำหนักมือที่แรงมากกว่าเดิม

ลัลนาบีบนวดตั้งแต่ต้นขาไล่มาจนถึงฝ่าเท้าแล้วใช้นิ้วมือเรียวสวยกดไปตามจุดต่าง ๆ ด้วยความคล่องมือ ทั้ง ๆ ที่เธอไม่เคยนวดให้ผู้ใดแต่กลับนวดเก่งจนควันธูปนั้นพอใจ

ก่อนจะนวดกลับขึ้นมายังต้นขาแต่เมื่อปลายนิ้วเรียวไปสัมผัสเข้ากับท่อนเนื้อแข็งลำใหญ่ที่ผงาดอยู่ในโสร่งก็รีบชักมือกลับไปนวดที่อื่นด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าตอนที่เขาโกรธเธออยู่เช่นนี้มันจะแข็งขึ้นมาได้

จนทำให้ควันธูปต้องลืมตาขึ้นมองเธอพร้อมกับคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากัน

“ทำเป็นกลัว แต่ขย่มกูจนเรือนแทบจะทรุด พอ! มึงจะไปไหนก็ไป”

“จ้ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้นลัลนาก็รีบตอบรับในทันควันจนทำให้เจ้าของใบหน้าหล่อที่นอนหนุนแขนตัวเองอยู่นั้นรู้สึกร้อนรุ่มในใจไม่น้อยที่เธอแสดงท่าทีเหมือนไม่อยากมองหน้า ไม่อยากอยู่กับเขา ไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ ที่ลัลนามักจะออดอ้อนเขาอยู่เสมอ 

แต่เพราะศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งที่มีมากกว่าทำให้ควันธูปทำเพียงแค่นอนมองแผ่นหลังบอบบางและเอวคอดของลัลนาที่หันหลังให้แล้วกำลังจะขยับลงไปจากเตียงของเขา แต่ก่อนที่เท้าเล็กจะแตะลงที่พื้นเจ้าของใบหน้าสวยแสนมีเสน่ห์ที่ทำให้เขาพอใจตั้งแต่แรกครั้งที่ได้พบหน้า ก็หันกลับมามองสบตาราวกับมีบางอย่างที่อยากจะพูด

“ที่เรือนพี่พอจะมียาทาแก้ปวดไหมจ๊ะ”

“...”

“ข้าไม่อยากไปขอจากแม่ กลัวแกจะนึกแคลงใจ”

“วางอยู่นั่น”

“ขอบใจจ้ะ”

“...หยิบส่งมาให้กู”

“...”

“มึงมันมือหนัก เดี๋ยวจะใช้ของกูจนหมด”