ขอย้ายออก 1

"ทุกคนกลับกันหมดแล้วเหรอลูก" คุณย่าเอ่ยถามคนที่อาสาเฝ้าไข้ ตอนที่เห็นดวงหน้าสวยเศร้าสร้อยก็พอจะดูออกว่าถูกพี่ๆ ว่ามาแน่ๆ 

"กลับแล้วค่ะคุณย่า" 

"พี่ทัพพ์ว่าอะไรมาหรือเปล่า ทำไมทำหน้างอแบบนั้นล่ะลูก ไหนบอกย่าสิว่าพี่เขาดุอะไรมา" หมอกฝืนยิ้มให้คนที่ห่วงใยเธอมากๆ ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินมาหย่อนตัวที่เก้าอี้ข้างเตียง

"หมอกเป็นห่วงคุณย่าต่างหากล่ะคะ คุณย่าเจ็บตรงไหนบ้างคะ ต้องมาเจ็บตัวเพราะหมอกแท้ๆ เลย หมอกขอโทษนะคะ" หมอกยกมือไหว้ สำนึกผิดจริงๆ ที่ทำให้คุณย่าต้องมาเจ็บตัวเพราะเธอ

"โทษตัวเองทำไมล่ะลูก ย่าแค่จะใช้โทรศัพท์แล้วเดินไม่ระวังแค่นั้นเอง ไม่เกี่ยวกับหมอกเลย"

"แต่หมอกก็ผิดที่ไม่อยู่ดูแลคุณย่าทั้งที่พี่ม่านไม่อยู่ คุณย่าเป็นห่วงหมอก ตั้งใจจะโทรหาหมอกจนต้องมาเจ็บเพราะหมอก"

"มันไม่ใช่ความผิดของใครเลย คนที่บ้านมีเยอะแยะ คนดูแลย่าก็เยอะแยะเต็มไปหมด เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุนะลูก ไม่ต้องรู้สึกผิด ไม่ต้องโทษตัวเองเลย ย่าไม่อนุญาตให้หมอกโทษตัวเองนะลูก" หมอกเม้มริมฝีปากก่อนจะรั้งมือคุณย่ามาประคองเอาไว้อย่างอ่อนโยน 

"ถ้าหมอกเจ็บแทนคุณย่าได้ หมอกยอมเจ็บค่ะ" คุณย่ายิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะลูบหลังมือเล็กปลอบ

"ขอบใจมากนะลูก ย่ารู้ว่าหมอกห่วงย่า"

"รักด้วยค่ะ หมอกรักคุณย่ามากๆ เลยนะคะ" 

"หลานสาวคนนี้ขี้อ้อนจังเลย น่ารักขนาดนี้ย่าจะอดใจยังไงไหว มันเขี้ยวไปหมดเลย" คุณย่าจับแก้มนุ่มแล้วบีบเบาๆ พลอยทำให้เจ้าของแก้มคลี่ยิ้มออกมา 

"คุณย่าเมื่อยตรงไหนไหมคะ เดี๋ยวหมอกนวดให้ค่ะ" 

"ย่าปวดขาข้างขวา นวดเบาๆ ก็ได้ลูก" 

"ได้เลยค่ะ ถ้าหมอกนวดแรงไปคุณย่าบอกได้นะคะ" หมอกย้ายตัวเองลงต่ำแล้วค่อยๆ ใช้มือบีบๆ นวดๆ ให้คุณย่าตามคำขอ 

ในชีวิตประจำวันเธอได้ดูแลคุณย่าน้อยกว่าพี่สาวอย่างม่านเพราะ จันทร์-ศุกร์ เธอต้องเรียน บ้านอยู่ไกลไปกลับก็ไม่ใช่เล่นๆ เลยมีเวลาอยูกับคุณย่าจะเป็นช่วง เสาร์-อาทิตย์ มากกว่า

"หมอกถามอะไรคุณย่าหน่อยได้ไหมคะ" 

"ได้สิลูก หมอกอยากรู้เรื่องอะไรถามย่าได้" 

"ถ้าหมอกเรียนจบ คุณย่าอยากให้หมอกเข้าไปช่วยงานพี่ทัพพ์กับพี่แทนที่บริษัทไหมคะ" คุณย่าเปิดบริษัทค้าส่งมาตั้งแต่ตอนที่พ่อแม่ของคุณย่ายังมีชีวิตอยู่ เป็นร้านขายเครื่องใช้ในบ้านในตัวอำเภอที่ใหญ่ที่สุด ใหญ่กว่าหลายร้านในตัวจังหวัดด้วยซ้ำแต่ด้วยความที่พื้นที่ตรงนี้เป็นที่มรดก มีคุณค่าทางจิตใจ คุณย่าเลยเลือกที่จะปลูกสร้างที่นี่ทั้งที่ตัวเลือกอื่นก็มี ร้านในอำเภอจึงกลายเป็นสาขาใหญ่ ส่วนสาขาย่อยมีอีกหลายสาขา แม้แต่โกดังใหญ่ที่ใช้เก็บของก็อยู่ในตัวจังหวัดเพราะสะดวกแก่การส่งออกมากกว่า

ช่วงแรกๆ ทัพพ์ไปกลับระหว่างบ้านและร้านในจังหวัดอยู่บ่อยๆ เพราะตอนนั้นยังพึ่งพาแทนคุณได้ไม่มาก เพราะรายนั้นยังสนุกกับการกินเที่ยวตามประสาวัยรุ่น ช่วงนั้นเลยเป็นหน้าที่ของทัพพ์ที่รับส่งหมอกไปเรียนและกลับบ้านด้วยทุกวัน จะห่างกันก็ช่วงหลังๆ ที่แทนคุณหันมาทำงานจริงจัง จากที่ไปกลับกับทัพพ์แทบทุกวัน บางวันเลยได้ไปพร้อมแทนคุณ

นอกเหนือจากร้านค้าส่ง ยังมีสินค้าหลายตัวที่ผลิตด้วยโรงงานของคุณย่าเอง มีการส่งออกไปหลากหลายบริษัท มีรายได้เข้าหลายทาง ความจริงก็คิดว่าคุณย่าอาจจะวางแผนหรือปูทางอนาคตของเธอเอาไว้แล้วด้วย ในความคิดของคนรุ่นก่อน การช่วยกันทำงานในเครือครอบครัวมันคงดีกว่าการไปเป็นลูกจ้างคนอื่น

"ยังเรียนไม่จบเลย ถามทำไมล่ะลูก" 

"หมอกแค่อยากรู้น่ะค่ะคุณย่า" 

"แล้วหมอกอยากมาช่วยงานพี่ๆ ไหม" 

"คุณย่ามีพระคุณกับหมอกมากๆ หมอกแล้วแต่คุณย่าเลยค่ะ" ถ้าคุณย่าสั่ง แน่นอนว่าเธอไม่กล้าขัด ต่อให้ความต้องการของท่านจะขัดต่อความต้องการของเธอก็ตาม

"ทำไมต้องแล้วแต่ย่า ในเมื่อหมอกมีสิทธิ์เลือกทุกอย่างด้วยตัวเอง" หมอกอึ้งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น ที่ผ่านมาก็รู้มาตลอดว่าคุณย่าเป็นผู้มีพระคุณและดีกับเธอมากๆ ยิ่งมารู้ว่าคุณย่าไม่ได้คิดจะบังคับอะไรเธอเลยอีกมันยิ่งทำให้อึ้งหนัก