ตอนที่ 10

ความเงียบกลับคืนสู่ห้องนอนอีกครั้ง แต่ภายใต้ผ้าห่มกลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน

เจียงลั่วเสวี่ยค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม สูดอากาศหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ใบหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เพราะร่างกายที่แนบชิดกับบุรุษใต้ผ้าห่มต่างหาก

หลิ่วเฉินนอนตัวแข็งทื่อ ร่างกายของเขาแนบชิดไปกับเรือนร่างนุ่มนิ่มของเจียงลั่วเสวี่ย กลิ่นกายหอมกรุ่นของนางอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนเขาแทบจะหยุดหายใจ ศีรษะของนางซุกอยู่ที่อกแกร่งของเขา ลมหายใจอุ่นๆ ของนางเป่ารดผ่านสาบเสื้อเข้ามาจนผิวเขาร้อนผ่าว

"นางไปแล้ว ท่าน... ท่านลุกขึ้นได้แล้ว" เจียงลั่วเสวี่ยกระซิบเสียงเบาหวิว

หลิ่วเฉินค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย เขากระแอมไอในลำคอเพื่อไล่ความขัดเขิน "ท่านหญิง วิธีการซ่อนตัวของท่านช่าง...แปลกใหม่ยิ่งนัก"

"ในสถานการณ์คับขัน ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรเล่า" เจียงลั่วเสวี่ยแก้ตัวเสียงอุบอิบ ไม่กล้าสบตาเขา "รีบไปกันเถิด เดี๋ยวตลาดปิดเสียก่อน"

นางรีบลุกจากเตียงไปคว้าชุดบุรุษสีดำที่เตรียมไว้มาเปลี่ยน หลิ่วเฉินจำต้องหันหลังให้เพื่อรักษาเกียรติของนาง แม้ในใจจะยังคงจดจำสัมผัสนุ่มนิ่มเมื่อครู่ได้อย่างแม่นยำ

ครึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งสองในชุดพรางตัวสีดำสนิท สวมหมวกไผ่สานปิดบังใบหน้า ก็มายืนอยู่หน้าตรอกมืดสลัวแห่งหนึ่งทางทิศใต้ของเมือง

บรรยากาศที่นี่วังเวงและน่าขนลุก กลิ่นเหม็นเน่าของขยะและน้ำเน่าเสียลอยคละคลุ้ง มีเพียงโคมไฟกระดาษสีแดงซีดๆ แขวนอยู่ประปราย

"รหัส" ชายร่างยักษ์หน้าบากที่เฝ้าปากตรอกเอ่ยถามเสียงห้วน มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบ

เจียงลั่วเสวี่ยก้าวออกไปข้างหน้า กระซิบเสียงเบา "วิญญาณหวนคืน สุราไร้เงา"

ชายหน้าบากพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวเปิดทางให้ "เชิญ"

เมื่อก้าวพ้นปากตรอก ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปราวกับหลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง

ตลาดภูตพราย คึกคักไปด้วยผู้คนนับร้อยที่ต่างสวมหน้ากากหรือผ้าคลุมหน้า พ่อค้าแม่ค้าวางสินค้าแบกกับพื้น มีตั้งแต่ของมีค่าที่ถูกขโมยมา สมุนไพรพิษ อาวุธลักลอบนำเข้า ไปจนถึงทาสที่ถูกลักพาตัวมาขาย เสียงต่อรองราคาดังอื้ออึงแข่งกับเสียงดนตรีแปลกประหลาดที่ฟังดูโหยหวน

หลิ่วเฉินดึงแขนเจียงลั่วเสวี่ยให้เดินชิดตัวเขา "อย่ามองซ้ายมองขวา เดินตรงไปที่ร้านขายยาทางด้านในสุด"

ทั้งสองเดินเบียดเสียดฝูงชนผ่านแผงขายของแปลกๆ เจียงลั่วเสวี่ยเหลือบไปเห็นโหลแก้วดองอวัยวะมนุษย์วางขายอยู่ นางรีบเบือนหน้าหนีด้วยความสะอิดสะเอียน มือเผลอกำชายเสื้อหลิ่วเฉินแน่นขึ้น

"ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่" หลิ่วเฉินกระซิบปลอบโยน

พวกเขาเดินมาจนสุดทาง พบเพิงไม้เก่าซอมซ่อหลังหนึ่ง ปากทางเข้าแขวนป้ายไม้เขียนคำว่า โอสถยมทูต

ภายในกระโจมมืดสลัว มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียววางอยู่บนโต๊ะ ชายชราหลังค่อม ผมเผ้ารุงรัง นั่งบดยาอยู่ในครกหิน ดวงตาข้างหนึ่งของเขาบอดสนิท ส่วนอีกข้างขุ่นมัว

"ต้องการยาพิษ หรือยารักษา" ชายชราถามโดยไม่เงยหน้า เสียงแหบแห้งเหมือนเสียงใบไม้แห้งบดขยี้

"ข้าต้องการพบ เฒ่าอัคคี" หลิ่วเฉินเอ่ยฉายาของพ่อค้าพิษ

ชายชราชะงักมือ เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนด้วยสายตาหวาดระแวง "เฒ่าอัคคีตายไปแล้ว ที่นี่มีแต่หมอปีศาจ"

"ตายแล้ว?" หลิ่วเฉินขมวดคิ้ว "เป็นไปไม่ได้ คนของข้าบอกว่าเขายังค้าขายอยู่ที่นี่เมื่อวาน"

"ในตลาดภูตพราย คนเป็นตายง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ" หมอปีศาจแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันดำๆ "หากพวกเจ้ามาหาซื้อ ผงสลายวิญญาณ ล่ะก็... เสียใจด้วย ของชุดสุดท้าย ถูกเหมาไปหมดแล้ว"

"ใครเป็นคนซื้อไป" หลิ่วเฉินถามเสียงเข้ม กดดันด้วยจิตสังหาร

หมอปีศาจหัวเราะในลำคอ "กฎของตลาดภูตพราย ไม่เปิดเผยข้อมูลลูกค้า... เว้นแต่ว่า"

เขาถูนิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือเข้าด้วยกัน เป็นสัญญาณเรียกเงิน

เจียงลั่วเสวี่ยรีบล้วงก้อนทองคำออกมาวางบนโต๊ะ "เท่านี้พอหรือไม่"

หมอปีศาจตาลุกวาว รีบคว้าก้อนทองไปกัดทดสอบ "พอ... คนที่มาเหมาผงสลายวิญญาณไปเมื่อสามวันก่อน เป็นชายร่างสูง สวมชุดคลุมสีเทา แต่ข้าจำได้แม่นว่าที่นิ้วหัวแม่มือขวาของเขา สวมแหวนหยกเลือดนกวงใหญ่"

"แหวนหยกเลือดนก..." หลิ่วเฉินพึมพำ

"แล้วก็... เขายังถามหายาถอนพิษด้วย" หมอปีศาจกล่าวเสริม

"ยาถอนพิษ?" เจียงลั่วเสวี่ยสงสัย "เขาถูกพิษงั้นหรือ"

"ไม่ใช่เขา แต่เป็นนายของเขา" หมอปีศาจลดเสียงลง "ข้าได้ยินเขาบ่นพึมพำว่า 'ท่านผู้นั้นทรงประมาทจนถูกพิษย้อนกลับต้องรีบเอายาไปถวาย'"

"เจ้ามียาถอนพิษสลายวิญญาณหรือไม่" หลิ่วเฉินถาม

"มี... แต่เหลือเพียงเม็ดเดียว" หมอปีศาจหยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ "ยาถอนพิษนี้ปรุงยากยิ่งนัก ต้องใช้ บัวหิมะ จากยอดเขาเทียนซาน"

"ข้าขอซื้อ" หลิ่วเฉินวางตั๋วเงินเพิ่มลงไป

ทันทีที่เขารับกล่องยามา เสียงระเบิดก็ดังขึ้นที่หน้ากระโจม

ตูม!

ควันไฟพวยพุ่งเข้ามาในกระโจม พร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์สวมหน้ากากกุ่ยเมี่ยนนับสิบคนที่บุกเข้ามาพร้อมดาบ

"ฆ่าพวกมัน! อย่าให้ใครรอดออกไปได้!" หัวหน้ากลุ่มตะโกนสั่ง

"บ้าจริง! พวกมันตามเรามา" หลิ่วเฉินสบถ เขาคว้าตัวเจียงลั่วเสวี่ยไปหลบหลังโต๊ะ แล้วถีบโต๊ะไม้ใส่กลุ่มนักฆ่าจนล้มระเนระนาด

"หนีไปทางหลังกระโจม!" หมอปีศาจตะโกนบอก ก่อนจะขว้างผงสีขาวใส่พวกนักฆ่า ทำให้พวกมันร้องโหยหวนด้วยความปวดแสบปวดร้อน

หลิ่วเฉินชักกระบี่อ่อนที่ซ่อนไว้ออกมาตวัดฟันเปิดทาง เขาปกป้องเจียงลั่วเสวี่ยอย่างเต็มที่

"ไป!"

ทั้งสองวิ่งทะลุผ้าใบหลังกระโจมออกมาสู่ตรอกแคบๆ อีกครั้ง แต่คราวนี้พวกเขาถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วยนักฆ่าชุดดำจำนวนมากที่ดักรออยู่

"ท่านโหว... คนเยอะขนาดนี้ ท่านไหวหรือ" เจียงลั่วเสวี่ยถามเสียงสั่น นางกระชับกริชสั้นที่พกติดตัวมาแน่น แม้จะรู้วรยุทธ์เพียงหางอึ่ง แต่ก็พร้อมจะสู้

หลิ่วเฉินหันมายิ้มให้นาง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความบ้าบิ่น "จวิ้นจู่... ท่านเคยเห็นเพลงกระบี่ของศาลต้าหลี่หรือไม่"

"ไม่เคย"

"เช่นนั้นก็จงเบิกตาดูให้ดี... และเกาะหลังข้าให้แน่น"

สิ้นคำ หลิ่วเฉินก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าดุจพยัคฆ์ร้ายที่หลุดจากกรงขัง ประกายกระบี่วูบไหวราวกับสายฟ้าฟาด ตัดผ่านความมืดมิดและกลิ่นคาวเลือด

เจียงลั่วเสวี่ยเกาะหลังเสื้อเขาแน่น หัวใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นและความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดที่บุรุษผู้นี้มอบให้นาง ท่ามกลางวงล้อมสังหาร นางกลับรู้สึกว่า... ตราบใดที่มีเขาอยู่ นางจะไม่มีวันเป็นอันตราย

แต่สิ่งที่นางไม่รู้คือ ในเงามืดบนหลังคาตึกใกล้เคียง สายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองพวกเขาอยู่

บุรุษชุดขาวผู้สง่างามยืนอยู่บนยอดหลังคา มือข้างหนึ่งถือพัดจีบ อีกข้างลูบไล้แหวนปานจื่อหยกเลือดนกที่นิ้วหัวแม่มือ

"ฉางหนิงโหว เจียงลั่วเสวี่ย... พวกเจ้าช่างดวงแข็งนัก แต่หมากกระดานนี้ ข้าเพิ่งจะเริ่มเดินเท่านั้น"

หมิงอ๋องแย้มยิ้มบางเบา ก่อนจะสะบัดพัด สั่งการด้วยสัญญาณลับให้นักฆ่าชุดที่สอง... เตรียมลงมือ