ตอนที่ 7

แสงเทียนในห้องปรุงยาของจวนอันหยางโหวสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง กลิ่นสมุนไพรฉุนจมูกลอยอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงตกค้างอยู่ในอากาศ

เจียงลั่วเสวี่ยนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์ ในมือถือผ้าขาวสะอาดที่ชุ่มไปด้วยน้ำอุ่น นางกำลังบรรจงเช็ดคราบโลหิตรอบปากแผลบนต้นแขนซ้ายของหลิ่วเฉินอย่างระมัดระวัง แม้ปากนางจะเพิ่งประกาศว่าจะชำระบุญคุณความแค้น แต่ยามลงมือทำแผลจริงๆ สองมือของนางกลับแผ่วเบาราวกับกลัวว่าบุรุษตรงหน้าจะบุบสลาย

หลิ่วเฉินนั่งเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นมัดกล้ามที่สมส่วนและรอยแผลเป็นจางๆ ตามร่างกายที่บ่งบอกถึงการผ่านศึกสงครามและการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เขาหลุบตามองศีรษะทุยๆ ของสตรีที่กำลังง่วนอยู่กับการทำแผลให้เขา เส้นผมดำขลับของนางส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกโมลี่ยามเช้า ทำให้จิตใจที่เคยว้าวุ่นของเขาสงบลงอย่างน่าประหลาด

"จวิ้นจู่" หลิ่วเฉินเอ่ยทำลายความเงียบ "หากท่านยังจ้องแผลข้าด้วยสายตาเช่นนั้น ข้าคงนึกว่าท่านกำลังวางแผนจะแล่เนื้อข้าไปทำยากระมัง"

เจียงลั่วเสวี่ยเงยหน้าขึ้นขวับ ค้อนวงใหญ่วงหนึ่งถูกส่งไปให้คนปากดี "ท่านโหวช่างมีจินตนาการล้ำเลิศ ข้าเพียงแต่กำลังพิจารณาว่า แผลลึกเพียงนี้ เหตุใดท่านถึงไม่ร้องออกมาสักคำ หรือว่าหนังหน้าของท่านจะหนาจนลามไปถึงหนังแขนแล้ว"

"วาจาคมคายนัก" หลิ่วเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก "เจ็บเพียงเท่านี้ นับเป็นเรื่องเล็กน้อยเมื่อเทียบกับการต้องมานั่งฟังท่านบ่น"

"ท่าน..." เจียงลั่วเสวี่ยถลึงตาใส่ นางจงใจกดผ้าลงบนแผลแรงขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้

หลิ่วเฉินเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่นิดเดียว

"เอาเถิด ข้าไม่อยากถือสาคนเจ็บ" นางหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวออกมาจากกล่องยา เทผงยาสีเหลืองนวลลงบนแผล "นี่คือผงสมานหยกทองพันชั่ง เป็นสูตรลับของตระกูลเจียง สรรพคุณเลิศล้ำกว่ายาของหมอหลวงในวังเสียอีก รับรองว่าแผลของท่านจะหายในเร็ววัน ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นให้ระคายตา"

"ขอบใจ" หลิ่วเฉินกล่าวเสียงทุ้ม

เจียงลั่วเสวี่ยชะงักมือไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำขอบคุณที่ดูจริงใจผิดปกติจากปากเขา นางกระแอมไอแก้เก้อ ก่อนจะลงมือพันผ้าพันแผลให้เขาอย่างคล่องแคล่ว

"เสร็จแล้ว" นางผูกปมผ้าพันแผลที่สวยงาม "ท่านกลับไปได้แล้ว พรุ่งนี้เช้ายามเหม่า มารับข้าที่หน้าจวน เราจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าเสด็จป้า"

หลิ่วเฉินหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวม ปกปิดร่างกายกำยำ "อย่าลืมเตรียมลูกประคำนั่นไปด้วย ข้าสังหรณ์ใจว่าพรุ่งนี้เราจะได้พบเจ้าของของมัน"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับร่างบางของเจียงลั่วเสวี่ย "และอีกเรื่อง... พรุ่งนี้ท่านต้องแสดงละครให้แนบเนียนกว่าวันนี้ อย่าให้ผู้ใดจับได้ว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นเพียงเรื่องจอมปลอม"

เจียงลั่วเสวี่ยเชิดหน้าขึ้น "เรื่องการแสดง ท่านไม่ต้องห่วง ห่วงแต่ตัวท่านเองเถิด ท่านโหวหน้าตาย หากท่านทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกต่อหน้าเสด็จป้า ระวังจะถูกจับได้"

"ข้าจะพยายาม" หลิ่วเฉินทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะใช้วิชาตัวเบากระโดดออกทางหน้าต่างหายไปในความมืด ทิ้งให้เจียงลั่วเสวี่ยยืนมองตามด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

นางยกมือขึ้นทาบหน้าอกตัวเอง หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย

"บ้าจริง เจียงลั่วเสวี่ย เจ้าจะมาใจเต้นกับบุรุษปากร้ายผู้นั้นไม่ได้นะ เขาเป็นคู่ปรับของเจ้า... เป็นเพียงคู่ค้าชั่วคราวเท่านั้น" นางพึมพำเตือนสติตัวเอง ก่อนจะรีบดับเทียนแล้วเข้านอน

รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือนพร้อมกับแสงแดดอ่อนละมุนและเสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว

หน้าประตูวังหลวงอันโอ่อ่า รถม้าคันหรูของจวนฉางหนิงโหวจอดเทียบท่า ทหารยามหน้าประตูวังต่างก้มศีรษะทำความเคารพเมื่อเห็นป้ายหยกประจำตัวของหลิ่วเฉิน

เจียงลั่วเสวี่ยก้าวลงจากรถม้าในชุดเต็มยศของตวนอี้จวิ้นจู่ อาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายดอกตังกุยด้วยไหมทองระยิบระยับ ชายกระโปรงยาวลากพื้นดูสง่างาม ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยสูงประดับด้วยปิ่นหยกขาวระย้า ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมอย่างประณีตขับเน้นความงดงามให้โดดเด่นสะดุดตา

หลิ่วเฉินในชุดขุนนางเต็มยศสีน้ำเงินเข้มปักลายกิเลน ยืนรอรับนางอยู่ เขาดูภูมิฐานและน่าเกรงขามสมตำแหน่งหัวหน้าศาลต้าหลี่

"วันนี้ท่านดู... พอดูได้" เจียงลั่วเสวี่ยกระซิบเย้าแหย่ขณะวางมือลงบนฝ่ามือหนาที่ยื่นมารับ

"ท่านเองก็ดู... เหมือนสตรีในห้องหอขึ้นมาบ้างแล้ว" หลิ่วเฉินตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตามีประกายขบขันเจือจาง

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันผ่านประตูวังชั้นใน ท่ามกลางสายตาของเหล่าขันทีและนางกำนัลที่ลอบมองด้วยความชื่นชมระคนอิจฉา ภาพของตุลาการหนุ่มผู้หล่อเหลากับท่านหญิงผู้เลอโฉมช่างดูเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก ข่าวลือเรื่องความรักของทั้งคู่ดูท่าจะมีมูลความจริงเสียแล้ว

ตำหนักคุนหนิงของฮองเฮาตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่ได้รับการดูแลอย่างดี หลังคาสีเหลืองทองส่องประกายเจิดจ้าตัดกับท้องฟ้าสีคราม

เมื่อขันทีหน้าตำหนักขานชื่อ ทั้งสองก็ก้าวเท้าเข้าไปในโถงรับรอง กลิ่นหอมของไม้จันทน์และดอกไม้นานาพันธุ์ลอยอบอวล

บนบัลลังก์หงส์กลางห้องโถง สตรีวัยกลางคนผู้เปี่ยมไปด้วยบารมีนั่งสงบนิ่ง นางสวมชุดพิธีการสีแดงสดปักลายหงส์เพลิง แม้ริ้วรอยแห่งวัยจะปรากฏบ้างตามกาลเวลา แต่ความงดงามและความสง่างามของฮองเฮามิได้ลดน้อยลง

"ถวายบังคมฮองเฮา ขอจงทรงพระเจริญพันปี พันพันปี"

หลิ่วเฉินและเจียงลั่วเสวี่ยคุกเข่าถวายความเคารพอย่างพร้อมเพรียง

"ลุกขึ้นเถิด" สุรเสียงของฮองเฮาเปี่ยมไปด้วยความเมตตา "เสวี่ยเอ๋อร์ มาหาข้าใกล้ๆ สิ"

เจียงลั่วเสวี่ยรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปนั่งลงบนตั่งข้างกายผู้เป็นป้า นางสวมบทบาทหลานสาวขี้อ้อนทันที "เสด็จป้าเพคะ หลานคิดถึงเสด็จป้าเหลือเกิน ไม่ได้เข้าวังมาหลายวัน เสด็จป้ายังคงงดงามมิเสื่อมคลายเลยเพคะ"

ฮองเฮาหัวเราะร่า เอื้อมมือมาลูบศีรษะหลานสาวอย่างเอ็นดู "ปากหวานนัก หายหน้าไปหลายวัน ข้านึกว่าเจ้ามัวแต่ยุ่งอยู่กับ... เรื่องรักใคร่เสียอีก"

ฮองเฮาปรายตามองไปทางหลิ่วเฉินที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องล่าง "ฉางหนิงโหว ข่าวลือที่ว่าเจ้ากับเสวี่ยเอ๋อร์กำลังคบหากัน เป็นความจริงหรือ"

บรรยากาศในห้องโถงพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

หลิ่วเฉินประสานมือคารวะ ก้มหน้าลงเล็กน้อย "ทูลฮองเฮา เรื่องนี้... กระหม่อมมิอาจปฏิเสธพ่ะย่ะค่ะ"

เจียงลั่วเสวี่ยลอบกำมือแน่น กลัวว่าเขาจะพูดจาขวานผ่าซากจนเสียเรื่อง

"กระหม่อมชื่นชมในความเฉลียวฉลาดและจิตใจที่งดงามของจวิ้นจู่มานานแล้ว เพียงแต่ที่ผ่านมากระหม่อมเจียมเนื้อเจียมตัว มิกล้าอาจเอื้อม จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ที่จวิ้นจู่ต้องเข้ามาพัวพันกับคดี กระหม่อมจึงถือโอกาสนี้... ดูแลและปกป้องนางพ่ะย่ะค่ะ"

คำตอบของเขาไหลลื่นและดูจริงใจเสียจนเจียงลั่วเสวี่ยแทบจะหลุดขำออกมา หากนางไม่รู้จักเขาดี นางคงหลงเชื่อไปแล้วว่าเขารักนางจริงๆ