ตอนที่ 6

เขาวางป้ายหยกประจำตัวลงบนโต๊ะ เสวี่ยจีเบิกตากว้างเมื่อเห็นป้ายหยก ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว “ท่าน ท่านเป็นคนของศาลต้าหลี่”

“ข้าคือฉางหนิงโหว” หลิ่วเฉินเอ่ยนาม “หากเจ้าไม่อยากเดือดร้อนจงพูดความจริง อวิ๋นเซียงฝากอะไรไว้ และนางมาพบผู้ใดที่นี่”

เสวี่ยจีมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ก่อนจะตัดสินใจทรุดตัวลงคุกเข่า “ท่านโหวโปรดเมตตา ข้าน้อยมิได้สมรู้ร่วมคิด ข้าน้อยเป็นเพียงคนส่งสารเท่านั้นเจ้าค่ะ”

เจียงลั่วเสวี่ยรีบเข้าไปประคองนาง “ใจเย็นๆ ลุกขึ้นก่อน เล่ามาเถิด หากเจ้าพูดความจริง ท่านโหวจะคุ้มครองเจ้าเอง”

เสวี่ยจีสูดหายใจลึก พยายามระงับความกลัว “อวิ๋นเซียง นางหลงรักแขกประจำผู้หนึ่งที่มักจะมาเปิด ห้องอักษรเทียนหมายเลขสาม ทุกวันขึ้นสิบห้าค่ำ บุรุษผู้นั้นลึกลับมาก สวมหน้ากากตลอดเวลา และไม่เคยเรียกหาคณิกาคนใด เขาเพียงแต่มานั่งดื่มสุราและฟังอวิ๋นเซียงร้องเพลง”

“คนสวมหน้ากาก” หลิ่วเฉินสบตากับเจียงลั่วเสวี่ย “แล้วของที่นางฝากไว้เล่า”

“ก่อนนางจะตายสองวัน นางวิ่งหน้าตาตื่นมาหาข้า มอบภาพวาดม้วนหนึ่งให้ข้าเก็บรักษาไว้ นางกำชับว่าห้ามเปิดดูเด็ดขาด และหากนางเป็นอะไรไป ให้มอบภาพนี้แก่ตุลาการผู้รักความยุติธรรมเท่านั้น”

เสวี่ยจีลุกไปที่ตู้เก็บของ ลูบคลำหากลไกลลับที่ผนังตู้ ก่อนจะหยิบม้วนภาพวาดเก่าๆ ม้วนหนึ่งออกมาส่งให้หลิ่วเฉิน

หลิ่วเฉินรับม้วนภาพมาคลี่ออกดู มันเป็นภาพวาดทิวทัศน์ธรรมดาๆ รูปภูเขาสูงเสียดฟ้าและแม่น้ำสายยาว ดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่คิ้วเข้มของเขากลับขมวดมุ่น

“กระดาษนี้มีความหนาผิดปกติ” เขาพึมพำ

“อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน” เจียงลั่วเสวี่ยเสนอความเห็น นางขยับเข้าไปใกล้เขาเพื่อดูภาพวาด กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาวที่ปลอมเป็นชาย ลอยมาแตะจมูกหลิ่วเฉิน ทำให้เขาเผลอชะงักไปชั่วครู่

“เฟยอวี่ เอาน้ำมา” หลิ่วเฉินสั่ง

เฟยอวี่รินน้ำชาส่งให้ เขาเทลงบนภาพ ทันใดนั้น หมึกสีดำบนภาพก็เริ่มละลายจางหายไป เผยให้เห็นเส้นสายสีแดงที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง มันคือแผนที่ของสถานที่แห่งหนึ่งในเมืองหลวงหยุนจิง

“นี่มัน” เจียงลั่วเสวี่ยเพ่งมอง “นี่มันผังของวังหลวงมิใช่หรือ”

หลิ่วเฉินพยักหน้า สีหน้าเคร่งเครียด “และจุดสีแดงที่แต้มไว้นี้ คือตำหนักของหมิงอ๋อง ผู้เป็นพระอนุชาของฮ่องเต้”

บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที เรื่องนี้ใหญ่โตเกินกว่าคดีฆาตกรรมนางละครเสียแล้ว หากเกี่ยวข้องกับหมิงอ๋องและผังวังหลวง ย่อมหมายถึงการกบฏ

“แย่แล้ว” จู่ๆ เสวี่ยจีก็ร้องอุทาน มองออกไปนอกหน้าต่าง “มีคนกำลังมา คนของหอสังเกตการณ์”

หอสังเกตการณ์คือหน่วยงานลับของหมิงอ๋อง ที่คอยสอดส่องความเคลื่อนไหวในเมือง

“คนพวกนั้นคงตามกลิ่นมาได้แล้ว” หลิ่วเฉินม้วนภาพเก็บใส่แขนเสื้ออย่างรวดเร็ว เขาหันไปสั่งเสวี่ยจี “เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ฮั่นถง พาแม่นางเสวี่ยจีหนีออกทางประตูหลัง ไปหลบที่ศาลต้าหลี่ก่อน”

“ขอรับ” ฮั่นถงรับคำสั่งแล้วพาเสวี่ยจีออกไป

“ส่วนเจ้า” หลิ่วเฉินหันมาหาเจียงลั่วเสวี่ย คว้าข้อมือบางของนางไว้แน่น “ตามข้ามา เราต้องเบี่ยงเบนความสนใจพวกมัน”

“จะไปไหน” เจียงลั่วเสวี่ยถามเสียงตื่น

“ไปเล่นละคร บทคู่รักหนีตามกัน”

หลิ่วเฉินลากนางออกจากห้อง แต่แทนที่จะลงบันได เขาพานางปีนออกทางระเบียง กระโดดข้ามไปยังหลังคาของเรือนข้างเคียง

“ว้าย ท่านโหว ท่านจะฆ่าข้าหรือ” เจียงลั่วเสวี่ยร้องเสียงหลง เมื่อเท้าของนางลอยสูงจากพื้น นางเผลอกอดเอวสอบของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ

“หุบปาก หากไม่อยากตกลงไปคอหักตาย” หลิ่วเฉินดุ แต่แขนแกร่งกลับโอบรัดเอวนางไว้แน่นเพื่อพยุง

ทั้งสองลงสู่ตรอกแคบๆ ด้านหลังหอระบำเมฆาได้อย่างปลอดภัย แต่ยังไม่ทันจะได้พักหายใจ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางหน้า

บุรุษชุดดำสวมหน้ากากปีศาจ ยืนขวางทางออก ตรอกแคบๆ ถูกปิดตายด้วยจิตสังหารที่รุนแรง

“ส่งของสิ่งนั้นมา แล้วข้าจะไว้ชีวิต” เสียงแหบพร่าดังลอดออกมาจากหน้ากาก

หลิ่วเฉินดันร่างเจียงลั่วเสวี่ยไปไว้ด้านหลัง “เฟยอวี่ คุ้มกันจวิ้นจู่”

เฟยอวี่กระโดดลงมาจากหลังคา ชักดาบออกจากฝักมายืนขนาบข้างเจ้านาย

“ท่านโหว คนผู้นี้ฝีมือไม่ธรรมดา ลมปราณของเขารุนแรงยิ่งนัก” เฟยอวี่กระซิบเตือน

“ข้ารู้” หลิ่วเฉินตอบเสียงเย็น เขาปลดป้ายหยกประจำตัวเก็บเข้าอกเสื้อ แล้วสะบัดชายเสื้อคลุม มือขวาวางทาบที่ด้ามกระบี่อ่อนที่ซ่อนอยู่ข้างเอว

“เจียงลั่วเสวี่ย ฟังข้าให้ดี” เขาหันมาสั่งนางโดยไม่ละสายตาจากศัตรู “นับหนึ่งถึงสาม ให้เจ้าวิ่งไปทางซ้าย อย่าหันกลับมามอง เข้าใจหรือไม่”

“แล้วท่านเล่า” เจียงลั่วเสวี่ยถามด้วยความเป็นห่วง แม้จะปากร้ายใส่กัน แต่ในสถานการณ์เป็นตาย นางกลับรู้สึกไม่อยากทิ้งเขาไว้

“ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก น่ารำคาญเสียจริง ไป!”

สิ้นเสียงคำว่าไป หลิ่วเฉินก็พุ่งเข้าหาชายชุดดำดุจลูกธนู เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความมืดของตรอก

เฟยอวี่ฉุดแขนเจียงลั่วเสวี่ย “จวิ้นจู่ รีบไปเถิดขอรับ ท่านโหวต้านมันไว้ได้ไม่นาน”

เจียงลั่วเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่น นางรู้ดีว่าตนเองอยู่ที่นี่ก็รังแต่จะเป็นตัวถ่วง นางจึงตัดสินใจวิ่งตามเฟยอวี่ไป แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความกังวล

หลิ่วเฉิน ท่านอย่าตายนะ หากท่านตาย ข้าจะตามไปด่าท่านที่ปรโลกให้หูชาเลยคอยดู…

ขณะที่วิ่งหนีไปตามตรอกที่ซับซ้อน เจียงลั่วเสวี่ยสะดุดเข้ากับกองฟางจนล้มลง ฝ่ามือถลอกปอกเปิก

“จวิ้นจู่ เป็นอะไรหรือไม่ขอรับ” เฟยอวี่รีบเข้ามาดู

“ข้าไม่เป็นไร” เจียงลั่วเสวี่ยกัดฟันลุกขึ้น แต่สายตานางเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ในกองฟาง มันคือลูกปัดไม้แกะสลักเม็ดหนึ่ง ลักษณะเหมือนลูกประคำของนักบวช แต่มีกลิ่นหอมประหลาด กลิ่นเดียวกับที่นางได้กลิ่นจากตัวชายชุดดำหลังเวทีโรงงิ้ว

นางรีบเก็บมันใส่แขนเสื้อ “ไปกันต่อเถอะ”

ทั้งสองวิ่งลัดเลาะจนออกมาถึงถนนใหญ่ที่พลุกพล่าน ผู้คนเดินขวักไขว่ทำให้พวกนักฆ่าไม่กล้าลงมือโจ่งแจ้ง

ครึ่งชั่วยามต่อมา ที่จุดนัดพบลับหลังจวนอันหยางโหว

เจียงลั่วเสวี่ยเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ ชะเง้อมองไปทางต้นทางทุกครั้งที่มีเสียงใบไม้ไหว

“เฟยอวี่ ทำไมป่านนี้ท่านโหวของเจ้ายังไม่มา หรือว่าเขาจะ...”

“ท่านแช่งข้าหรืออย่างไร” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่กระโดดข้ามกำแพงลงมาอย่างแผ่วเบา หลิ่วเฉินมีสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดวิ่นเล็กน้อย และมีรอยเลือดซึมที่ท่อนแขนซ้าย แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม

“ท่านบาดเจ็บ” เจียงลั่วเสวี่ยรีบเข้าไปดูแผล “เลือดออกเยอะขนาดนี้ ยังทำหน้าตายอยู่ได้”

“แค่รอยขีดข่วน ไกลหัวใจนัก” หลิ่วเฉินปัดมือนางออกเบาๆ “ข้าสลัดมันหลุดแล้ว แต่มันคงไม่หยุดแค่นี้แน่ เราได้หลักฐานสำคัญมา”

“แล้วเจ้าล่ะ บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่” เขาถามกลับ

“ข้าไม่เป็นไร แค่หกล้ม” เจียงลั่วเสวี่ยตอบ ก่อนจะนึกขึ้นได้ “อ้อ ข้าเจอสิ่งนี้ด้วย”

นางหยิบลูกปัดไม้ออกมาให้เขาดู หลิ่วเฉินรับไปดู ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจ “นี่คือ ลูกประคำไม้จันทน์หอมจากวัดต้าฉือเอิน วัดหลวงประจำราชวงศ์”

ทุกอย่างเริ่มปะติดปะต่อกัน ภาพวาดผังวังหลวง จุดแดงที่ตำหนักหมิงอ๋อง และลูกประคำจากวัดหลวง

“ดูเหมือนว่า ม่านหมอกนี้จะหนากว่าที่เราคิดเสียแล้ว” หลิ่วเฉินกำลูกปัดในมือแน่น “จวิ้นจู่ พรุ่งนี้เตรียมตัวเข้าวัง”

“เข้าวัง ไปทำไม” เจียงลั่วเสวี่ยถามด้วยความงุนงง

“ไปเยี่ยมเสด็จป้าของท่าน และไปตรวจสอบว่า ใครในวัดต้าฉือเอินที่ทำลูกประคำหาย” หลิ่วเฉินแสยะยิ้ม “ละครฉากต่อไป จะเล่นกันในเขตพระราชฐาน”

เจียงลั่วเสวี่ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางรู้สึกว่าขาข้างหนึ่งของนางได้ก้าวเข้าไปในหลุมพรางแห่งการแย่งชิงอำนาจเสียแล้ว

“ตกลง แต่ท่านต้องทำแผลก่อน” เจียงลั่วเสวี่ยดึงแขนเสื้อเขา “ตามข้ามาที่เรือน ข้าจะทำแผลให้”

“ไม่ต้อง ข้าให้หมอที่ศาลต้าหลี่ทำได้” หลิ่วเฉินปฏิเสธ

“อย่าดื้อ” เจียงลั่วเสวี่ยตวาด “ท่านช่วยชีวิตข้า ข้าก็ต้องตอบแทน บุญคุณความแค้นต้องชำระให้ชัดเจน มานี่”

นางลากแขนท่านโหวผู้ยิ่งใหญ่ให้เดินตามไปอย่างไม่เกรงใจสายตาขององครักษ์ที่ยืนมองตาปริบๆ

เฟยอวี่หันไปกระซิบกับฮั่นถง “เจ้าว่า ท่านโหวของเราจะรอดจากเงื้อมมือจวิ้นจู่หรือไม่”

ฮั่นถงเกาหัวแกรกๆ “ข้าว่า ท่านโหวอาจจะเต็มใจให้ลากไปมากกว่านะ ดูสิ มุมปากท่านโหว เหมือนจะยิ้มอยู่เลย”