ตอนที่ 9

แสงจันทร์สาดส่องผ่านม่านเมฆบางเบาลงมากระทบหลังคากระเบื้องของจวนอันหยางโหว ก่อให้เกิดประกายสีเงินยวงงดงามจับตา ทว่าภายในเรือนของตวนอี้จวิ้นจู่ กลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจที่คุกรุ่นอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบ

เจียงลั่วเสวี่ย ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์คลุมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีฟ้าอ่อน เดินไปเดินมาอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ นางไล่สาวใช้ทั้งสองให้ไปพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ โดยอ้างว่าต้องการความสงบเพื่อคัดลอกพระสูตร แต่แท้จริงแล้ว นางกำลังรอคอยโจรราคะผู้หนึ่งที่สัญญาว่าจะมาหา

"ยามไฮ่แล้ว เหตุใดเขาถึงยังไม่มาอีก" นางบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางชะโงกหน้ามองออกไปในความมืดมิดของสวนหลังเรือน ลมราตรีพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมเย็นของดอกราตรีโชยมาแตะจมูก

"หรือว่าเขาจะถูกจับได้ในวัง... หรือว่าแผลที่แขนกำเริบจนมาไม่ไหว" ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มเกาะกุมจิตใจ ภาพของหมิงอ๋อง ผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ทำให้ขนอ่อนตามร่างกายของนางลุกชัน

ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็วูบผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผี

เจียงลั่วเสวี่ยสะดุ้งสุดตัว นางกำลังจะอ้าปากร้อง แต่ฝ่ามือหนาที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้ามาปิดปากนางไว้เสียก่อน พร้อมกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของหมึกและไม้สนที่ทำให้นางจำได้ทันที

"ข้าเอง อย่าส่งเสียง" เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอทำให้นางตัวแข็งทื่อ หลิ่วเฉินในชุดลำลองสีดำสนิทปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้านาง เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากปากนางเมื่อเห็นว่านางตั้งสติได้แล้ว

"ท่านโหว ท่านจะเข้าตามตรอกออกตามประตูไม่ได้หรือไร เหตุใดต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนโจรเด็ดบุปผาเช่นนี้" เจียงลั่วเสวี่ยกระซิบต่อว่า พลางยกมือขึ้นลูบอกปลอบขวัญตัวเอง

หลิ่วเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบางเบาที่ดูยวนตายิ่งนักในแสงสลัว "หากข้าเดินเข้าทางประตูหน้า เกรงว่าท่านอัครเสนาบดีเจียง บิดาของท่านคงจะสั่งให้คนเอาไม้ไล่ตีข้าจนขาหัก ข้อหาลักลอบเข้าหาบุตรีในยามวิกาล"

"ท่านก็รู้ตัวนี่" เจียงลั่วเสวี่ยค้อนขวับ ก่อนจะดึงแขนเขาให้เข้ามาหลบในมุมอับสายตา "เป็นอย่างไรบ้าง แผลของท่าน"

"ยาของตระกูลเจียงวิเศษนัก อาการดีขึ้นมากแล้ว" หลิ่วเฉินตอบสายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องประทินโฉมของนาง ยามไร้แป้งชาด เจียงลั่วเสวี่ยดูอ่อนเยาว์และน่าทะนุถนอมกว่ายามปกติหลายส่วน

"เข้าเรื่องเถิด" เขาปรับสีหน้าเป็นจริงจัง "เรื่องหมิงอ๋อง... ข้าให้คนไปสืบย้อนหลังดูแล้ว หมิงอ๋องผู้นี้ภายนอกดูเป็นคนเจ้าสำราญ ไม่ฝักใฝ่อำนาจ แต่แท้จริงแล้วเขามีกองกำลังลับซุกซ่อนอยู่ กองกำลังที่ใช้สัญลักษณ์หน้ากากปีศาจ หรือ กลุ่มกุ่ยเมี่ยน"

"แล้วเรื่องแผนที่วังหลวงเล่า" เจียงลั่วเสวี่ยถาม นางเดินไปหยิบม้วนภาพวาดที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมาคลี่กางลงบนโต๊ะ

หลิ่วเฉินชี้ไปที่จุดสีแดงบนแผนที่ "จุดนี้คือตำหนักบรรพชน ด้านหลังตำหนักของหมิงอ๋อง ข้าคาดว่ามันน่าจะเป็นทางเข้าลับสู่ฐานบัญชาการใต้ดิน หรือไม่ก็เป็นที่ซ่อนสิ่งของที่สำคัญมาก... อาจจะเป็นอาวุธ หรือหลักฐานการติดต่อกับชนเผ่าตงหูทางเหนือ"

"ชนเผ่าตงหู" เจียงลั่วเสวี่ยเบิกตากว้าง "ท่านกำลังจะบอกว่า หมิงอ๋องคิดก่อกบฏโดยยืมมือคนนอกด่านหรือ"

"เป็นไปได้สูง" หลิ่วเฉินพยักหน้า "พิษสลายวิญญาณที่ใช้กับนางละคร ก็เป็นพิษที่มีต้นกำเนิดมาจากแดนตะวันตก ซึ่งชนเผ่าตงหูมักใช้ในการลอบสังหาร"

"ถ้าเช่นนั้น เราต้องรีบแจ้งฝ่าบาท"

"ช้าก่อน" หลิ่วเฉินยกมือห้าม "ฮ่องเต้ทรงรักใคร่พระอนุชาผู้นี้มาก หากเราไม่มีหลักฐานที่แน่นหนาพอ มีแต่หัวเราที่จะหลุดจากบ่า อีกอย่าง... ลูกประคำเม็ดนั้น แม้จะยืนยันได้ว่าหมิงอ๋องคือคนร้ายที่พยายามสังหารเราในตรอก แต่ก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าเขาเป็นคนสั่งฆ่านางละคร หรือวางแผนกบฏ เขาอาจจะอ้างว่าทำประคำหาย หรือถูกขโมยไปก็ได้"

"คนเจ้าเล่ห์" เจียงลั่วเสวี่ยกัดฟันกรอด "แล้วเราจะทำอย่างไร"

"เราต้องหาพยานบุคคล" ดวงตาของหลิ่วเฉินวาวโรจน์ "พยานที่จะยืนยันได้ว่า หมิงอ๋องเป็นผู้สั่งซื้อพิษสลายวิญญาณ"

"แล้วเราจะไปหาพยานผู้นั้นได้ที่ไหน"

"ตลาดภูตพราย"

คำตอบของหลิ่วเฉินทำเอาเจียงลั่วเสวี่ยขนลุกซู่ ตลาดภูตพราย เป็นตลาดมืดที่ใหญ่ที่สุดในหยุนจิง ตั้งอยู่ในเขตสลัมทางทิศใต้ เปิดทำการเฉพาะยามวิกาล เป็นแหล่งรวมสินค้าผิดกฎหมายของโจร และข่าวสารด้านมืด ที่ซึ่งกฎหมายของราชสำนักเอื้อมมือไปไม่ถึง

"คืนนี้ ข้าสืบรู้มาว่าจะมีพ่อค้าพิษจากแดนตะวันตกเข้ามาทำการค้าที่นั่น ข้าจะไปจับตัวมันมาสอบสวน" หลิ่วเฉินกล่าว

"ข้าไปด้วย" เจียงลั่วเสวี่ยโพล่งออกมาทันที

"ไม่ได้" หลิ่วเฉินปฏิเสธเสียงแข็ง "ที่นั่นอันตรายเกินไป เต็มไปด้วยนักฆ่าและอันธพาล สตรีอย่างเจ้าไม่ควรย่างกรายเข้าไป"

"ข้าไม่ใช่สตรีในห้องหอทั่วไปนะ" เจียงลั่วเสวี่ยเถียงคอเป็นเอ็น "อีกอย่าง ข้ารู้จักเส้นทางในตลาดภูตพรายดีกว่าท่านเสียอีก"

หลิ่วเฉินเลิกคิ้ว "ท่านเนี่ยนะ จวิ้นจู่ผู้สูงศักดิ์ จะไปรู้จักตลาดมืดได้อย่างไร"

"สมัยเด็ก ข้าเคยหนีท่านพ่อไปเที่ยวเล่นแถวนั้นกับพี่ชายรอง" นางสารภาพ "ข้ารู้ทางหนีทีไล่ดี และข้าก็รู้จัก... รหัสลับ สำหรับผ่านเข้าตลาดด้วย"

หลิ่วเฉินมองนางอย่างชั่งใจ เขาไม่อยากพานางไปเสี่ยง แต่ต้องยอมรับว่าการมีคนนำทางที่ชำนาญพื้นที่ย่อมดีกว่า "ได้ แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะไม่ดื้อดึง และต้องอยู่ข้างหลังข้าตลอดเวลา"

"ตกลง"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนา ตามมาด้วยเสียงเรียกของสาวใช้

"ท่านหญิง... บ่าวเห็นแสงเทียนยังสว่างอยู่ เลยต้มน้ำแกงรังนกมาให้เจ้าค่ะ" เสียงของ ลู่จู ดังลอดเข้ามา

เจียงลั่วเสวี่ยหน้าซีดเผือด หันไปมองหลิ่วเฉิน หากลู่จูเข้ามาเห็นบุรุษอยู่ในห้องนอนนาง เรื่องใหญ่แน่

"ทำอย่างไรดี ท่าน... ท่านไปซ่อนเร็วเข้า" นางกระซิบเสียงรัว

"จะให้ข้าไปซ่อนที่ไหน ห้องเจ้าโล่งขนาดนี้" หลิ่วเฉินกวาดตามอง ตู้เสื้อผ้าก็เล็กเกินกว่าที่บุรุษตัวโตอย่างเขาจะเข้าไปได้

"ใต้เตียง ไม่สิ... หลังฉากกั้น โอ๊ย ไม่ทันแล้ว" เจียงลั่วเสวี่ยได้ยินเสียงสลักประตูกำลังจะถูกปลด "ขึ้นมาบนเตียง เร็ว"

"อะไรนะ" หลิ่วเฉินตาโต

เจียงลั่วเสวี่ยไม่รอฟังคำทักท้วง นางผลักร่างสูงของเขาให้ล้มลงบนเตียงกว้าง แล้วรีบกระโดดตามขึ้นไป คว้าผ้าห่มนวมผืนหนามาคลุมโปงปิดบังร่างของทั้งคู่ไว้จนมิดชิด

ประตูห้องถูกผลักเปิดออก ลู่จูเดินถือถาดน้ำแกงเข้ามา นางมองไปรอบห้องด้วยความแปลกใจเมื่อไม่เห็นเจ้านาย

"ท่านหญิง..."

"ข้าอยู่นี่" เสียงอู้อี้ดังมาจากก้อนผ้าห่มบนเตียง "ลู่จู วางน้ำแกงไว้เถิด ข้า... ข้ารู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนต้องลมเย็น ขอนอนพักสักครู่"

ลู่จูรีบวางถาดลงแล้วเดินตรงมาที่เตียงด้วยความเป็นห่วง "ท่านหญิงไม่สบายหรือเจ้าคะ ให้บ่าวไปตามท่านหมอ..."

"ไม่ต้อง" เจียงลั่วเสวี่ยรีบปฏิเสธเสียงแข็งจากใต้ผ้าห่ม "แค่เวียนหัว นอนพักสักคืนก็หาย เจ้าออกไปเถิด อย่ามารบกวนข้า"

"แต่ว่า... ท่านหญิงดูสั่นๆ นะเจ้าคะ หนาวมากหรือเจ้าคะ" ลู่จูสังเกตเห็นกองผ้าห่มขยับไหวเล็กน้อย

"แค่ก ๆ ข้าบอกให้ออกไป" เจียงลั่วเสวี่ยแกล้งไอ "ข้าต้องการพักผ่อน"

ลู่จูลังเลเล็กน้อย แต่ไม่กล้าขัดคำสั่ง "เจ้าค่ะ บ่าววางน้ำแกงไว้ตรงนี้นะเจ้าคะ หากท่านหญิงต้องการอะไรให้เรียกบ่าว"

สาวใช้รีบถอยออกจากห้องแล้วปิดประตูอย่างแน่นหนา