ตอนที่ 8

ฮองเฮาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดี... ฉางหนิงโหว ท่านเป็นขุนนางตงฉิน มีความสามารถ อายุก็ยังน้อย หากท่านจริงใจต่อเสวี่ยเอ๋อร์ ข้าก็วางใจ เรื่องการดูตัวกับบุตรแม่ทัพแดนเหนือ ข้าจะชะลอไว้ก่อน"

"ขอบพระทัยเพคะ เสด็จป้า" เจียงลั่วเสวี่ยยิ้มแก้มปริ แผนการสำเร็จไปหนึ่งขั้น

"แต่ว่า..." ฮองเฮาเอ่ยต่อ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง "เรื่องคดีนางละครที่ตายในจวนอัครเสนาบดี ข้าได้ยินมาว่ามีความซับซ้อนมาก เจ้าต้องระวังตัวให้ดีนะเสวี่ยเอ๋อร์ อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย"

"หลานทราบแล้วเพคะ" เจียงลั่วเสวี่ยรับคำ ก่อนจะแสร้งทำเป็นนึกขึ้นได้ "จริงสิเพคะ เสด็จป้า... ระยะนี้ยังทรงเชิญไต้ซือจากวัดต้าฉือเอินเข้ามาสนทนาธรรมอยู่หรือไม่เพคะ"

"ย่อมต้องเชิญมา" ฮองเฮาตรัสตอบด้วยรอยยิ้ม "ทุกวันขึ้นสิบห้าค่ำ เจ้าอารามจะส่งไต้ซือเข้ามาสนทนาธรรมกับข้า เมื่อครู่นี้ข้าก็เพิ่งจะฟังธรรมเสร็จ วันนี้เป็นหน้าที่ของไต้ซือหยวนคง"

"ไต้ซือหยวนคง?" เจียงลั่วเสวี่ยทวนชื่อ นางลอบสบตากับหลิ่วเฉินแวบหนึ่ง

"ใช่ ท่านเป็นไต้ซือผู้ทรงศีล ปฏิบัติธรรมเคร่งครัด วันนี้ท่านนำสร้อยประคำไม้จันทน์หอมมาให้ข้าด้วย กลิ่นหอมเย็นชื่นใจนัก"

เจียงลั่วเสวี่ยใจเต้นระรัว ไม้จันทน์หอม... กลิ่นเดียวกับลูกปัดที่นางเก็บได้ และกลิ่นเดียวกับชายชุดดำ

"เสด็จป้าเพคะ หลานอยากจะขอพบไต้ซือสักครั้ง เผื่อจะขอเครื่องรางมาคุ้มครองความปลอดภัย ท่านยังอยู่ในวังหรือไม่เพคะ"

"น่าจะยังอยู่ที่อุทยานหลวง" ฮองเฮาชี้มือไปทางหน้าต่าง "ท่านมักจะชอบไปเดินที่สวนไผ่ก่อนกลับวัด"

"เช่นนั้น หลานทูลลาพาฉางหนิงโหวไปชมอุทยานนะเพคะ"

เมื่อได้รับอนุญาต เจียงลั่วเสวี่ยและหลิ่วเฉินก็รีบออกจากตำหนักคุนหนิง มุ่งหน้าสู่อุทยานหลวงทันที

สวนไผ่ในอุทยานหลวงนั้นเงียบสงบและร่มรื่น ต้นไผ่เอนไหวตามแรงลมส่งเสียงเสียดสีกัน ราวกับเสียงกระซิบของภูตผี

"เจ้าคิดว่าไต้ซือหยวนคง เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่" หลิ่วเฉินถามเสียงเบาขณะเดินเคียงคู่กัน

"ลูกปัดที่ข้าเก็บได้ มีกลิ่นและลักษณะเหมือนของวัดต้าฉือเอินไม่ผิดเพี้ยน หากวันนี้ท่านนำประคำมาถวายฮองเฮา ย่อมเป็นไปได้ว่าท่านอาจจะรู้เห็น หรือไม่ก็..." เจียงลั่วเสวี่ยเว้นจังหวะ "คนร้ายอาจจะเป็นคนใกล้ชิดท่าน"

ทั้งสองเดินลัดเลาะมาจนถึงศาลาริมน้ำกลางสวนไผ่ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ฝีเท้าของทั้งคู่ชะงัก

มิใช่ไต้ซือชรา แต่เป็นบุรุษหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง ในชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ นั่งเล่นหมากล้อมอยู่เพียงลำพัง บนโต๊ะหินอ่อนมีกระดานหมากล้อมวางอยู่ เม็ดหมากสีขาวและดำวางเรียงรายเป็นสมรภูมิรบที่ดุเดือด ข้างกายเขามีสร้อยประคำไม้จันทน์หอมวางพาดอยู่บนตั่ง

บุรุษผู้นั้นเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ใบหน้าของเขางดงามราวกับหยกสลักที่ไร้ตำหนิ ดวงตาดอกท้อดูอบอุ่น ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มละมุนละไมที่ทำให้สตรีทั่วหล้าต้องหวั่นไหว ทว่าในแววตานั้นกลับมีความลึกล้ำที่ยากจะหยั่งถึง

เขาคือหมิงอ๋อง พระอนุชาลำดับที่แปดของฮ่องเต้ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นอ๋องเจ้าสำราญที่ไม่สนใจราชกิจ มักขลุกอยู่กับบทกวีและดนตรี

"เอ๊ะ นี่มิใช่ท่านหัวหน้าศาลต้าหลี่ กับตวนอี้จวิ้นจู่หรอกหรือ" หมิงอ๋องเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ลมอะไรหอบพวกท่านมาถึงที่นี่ได้"

หลิ่วเฉินหรี่ตามองบุรุษตรงหน้า สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขากรีดร้องเตือนภัย แม้หมิงอ๋องจะดูไร้พิษสง แต่กลิ่นอายบางอย่าง... และกลิ่นหอมของไม้จันทน์ที่ลอยออกมาจากตัวเขา มันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

"ถวายบังคมท่านอ๋อง" หลิ่วเฉินประสานมือคารวะ "กระหม่อมกับจวิ้นจู่ได้รับอนุญาตจากฮองเฮาให้มาเดินชมอุทยาน มิคิดว่าจะมารบกวนเวลาส่วนพระองค์พ่ะย่ะค่ะ"

"รบกวนอันใดกัน ข้ากำลังเบื่อหน่ายกับการเดินหมากคนเดียวพอดี" หมิงอ๋องผายมือ "ฉางหนิงโหว หากไม่รังเกียจ มาประลองหมากกับข้าสักกระดานดีหรือไม่"

หลิ่วเฉินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง "พ่ะย่ะค่ะ"

เขาก้าวเข้าไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามหมิงอ๋อง เจียงลั่วเสวี่ยขยับมายืนดูอยู่ข้างๆ สายตาของนางจดจ้องไปที่สร้อยประคำบนตั่ง

ลูกปัดไม้จันทน์หอมสีน้ำตาลเข้ม... นางลองนับดูในใจอย่างรวดเร็ว สร้อยประคำมาตรฐานควรมี 108 เม็ด แต่นางสังเกตเห็นว่าช่วงหนึ่งของสร้อยดูหย่อนยานผิดปกติ ราวกับมีเม็ดหนึ่งหายไป

"จวิ้นจู่สนใจประคำเส้นนี้หรือ" จู่ๆ หมิงอ๋องก็เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากกระดาน

เจียงลั่วเสวี่ยสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาสีหน้ายิ้มแย้ม "เพคะ หม่อมฉันเห็นว่ามันสวยงามแปลกตา และมีกลิ่นหอมมาก ไต้ซือหยวนคงถวายให้ท่านอ๋องหรือเพคะ"

"ใช่แล้ว" หมิงอ๋องหยิบเม็ดหมากสีดำวางลงบนจุดตัด "ท่านเจ้าอารามบอกว่าประคำนี้ช่วยให้จิตใจสงบ ข้าเป็นคนใจร้อน จึงต้องพึ่งพามัน"

"ท่านอ๋องถ่อมตัวแล้ว" หลิ่วเฉินวางหมากสีขาวโต้ตอบ "หมากตานี้ ท่านเดินได้อย่างใจเย็นและรัดกุมยิ่งนัก เหมือนกับคนที่มีแผนการใหญ่ในใจ"

หมิงอ๋องหัวเราะเบาๆ "ท่านโหวชมเกินไป ข้าก็แค่เดินไปตามใจของตัวเอง เพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเท่านั้น หาได้มีแผนการใหญ่อันใดไม่... ว่าแต่ท่านเถิด ได้ข่าวว่าช่วงนี้ศาลต้าหลี่งานยุ่งมิใช่หรือ คดีนางละครผู้นั้นคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว"

คำถามที่ดูเหมือนถามไถ่สารทุกข์สุกดิบทั่วไป แต่เต็มไปด้วยการหยั่งเชิง

"คดีมีความซับซ้อนพ่ะย่ะค่ะ" หลิ่วเฉินตอบเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องที่กระดาน "คนร้ายทิ้งร่องรอยไว้น้อยมาก แต่ก็มิใช่ว่าจะไร้ร่องรอยเสียทีเดียว สวรรค์มีตา ตาข่ายฟ้ากว้างใหญ่แต่ไม่เล็ดลอด"

"ตาข่ายฟ้าหรือ..." หมิงอ๋องหยิบหมากดำขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "บางครั้ง ตาข่ายก็อาจจะมีรูรั่ว หากปลาตัวนั้น... ใหญ่เกินไป"

เขาตบหมากลงบนกระดาน เป็นการวางหมากที่ตัดขาดทางรอดของฝ่ายขาวอย่างสิ้นเชิง

"ท่านแพ้แล้ว"

หลิ่วเฉินก้มมองกระดาน พบว่าพื้นที่ของตนถูกล้อมไว้หมดแล้วในพริบตาเดียว เขาประมาทฝีมือของท่านอ๋องผู้นี้เกินไป หรืออีกนัยหนึ่ง หมิงอ๋องผู้นี้ซ่อนคมเขี้ยวไว้ภายใต้รอยยิ้มอย่างมิดชิด

"ท่านอ๋องปรีชาสามารถ กระหม่อมเลื่อมใสยิ่งนัก" หลิ่วเฉินประสานมือยอมแพ้

หมิงอ๋องยิ้มบางๆ ลุกขึ้นยืน เขาหยิบสร้อยประคำขึ้นมาสวมที่ข้อมือ "วันนี้สนุกมาก หวังว่าวันหน้าจะได้ประลองปัญญากับท่านโหวอีก อ้อ... จวิ้นจู่"

เขาหันมามองเจียงลั่วเสวี่ย แววตาที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาในชั่ววูบ ราวกับคมมีดที่กรีดผ่านผิวเนื้อ

"บุปผางามในวังหลวง แม้จะน่าชม แต่ก็เต็มไปด้วยหนามพิษ ท่านเป็นสตรีบอบบาง ควรระวังตัวให้ดี อย่าเที่ยววิ่งซุกซนไปในที่ที่ไม่ควรไป... มิเช่นนั้น อาจจะเจ็บตัวได้"

คำเตือนนั้นชัดเจนจนเจียงลั่วเสวี่ยรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง นางฝืนยิ้มรับ "ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงตักเตือนเพคะ หม่อมฉันจะระวัง"

เมื่อหมิงอ๋องเดินจากไปพร้อมกับขบวนขันที หลิ่วเฉินและเจียงลั่วเสวี่ยต่างยืนนิ่งงันอยู่ครู่ใหญ่ ท่ามกลางเสียงใบไผ่ที่เสียดสีกันราวกับเสียงกรีดร้อง

"ท่านได้กลิ่นหรือไม่" เจียงลั่วเสวี่ยกระซิบถามเสียงสั่น

"กลิ่นไม้จันทน์หอม..." หลิ่วเฉินตอบ สีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด "และกลิ่นสมุนไพรบางชนิดที่ใช้รักษาอาการบาดเจ็บภายใน... เขากำลังบาดเจ็บ"

"ท่านหมายความว่า..."

"คนที่ข้าต่อสู้ด้วยเมื่อคืน มีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ข้าซัดฝ่ามือใส่หน้าอกคนผู้นั้นไปหนึ่งที" หลิ่วเฉินกำหมัดแน่น "หมิงอ๋อง... คือชายชุดดำสวมหน้ากากผู้นั้น"

"และสร้อยประคำนั่น..." เจียงลั่วเสวี่ยเสริม "ข้าแอบนับดูแล้ว มันหายไปเม็ดหนึ่งจริงๆ และเม็ดที่หายไป ก็คือเม็ดที่อยู่กับข้า"

หลักฐานชัดเจนยิ่งกว่าแสงตะวัน แต่มันกลับเป็นหลักฐานที่อันตรายที่สุด

"เรากำลังเล่นกับไฟ" หลิ่วเฉินหันมามองนาง "หมิงอ๋องไม่ใช่คนธรรมดา เบื้องหลังอ๋องเจ้าสำราญ คือจอมบงการที่โหดเหี้ยม หากเขารู้ว่าเรารู้ความจริง... ชีวิตของพวกเราคงแขวนอยู่บนเส้นด้าย"

"แล้วเราจะทำอย่างไร" เจียงลั่วเสวี่ยถาม ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ แต่นางก็ไม่คิดจะถอย "จะปล่อยให้เขาเชิดหน้าชูตาอยู่ในวัง วางแผนกบฏต่อไปหรือ"

"ไม่" หลิ่วเฉินตอบเสียงหนักแน่น แววตามุ่งมั่น "หน้าที่ของศาลต้าหลี่ คือผดุงความยุติธรรม ไม่ว่าคนร้ายจะเป็นใคร สูงศักดิ์เพียงใด ข้าก็จะลากคอมันมารับโทษให้ได้"

เขาเอื้อมมือมาจับไหล่บางของนาง บีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ "แต่ตอนนี้ เราต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องกลับไปก่อน อย่าให้เขาสงสัย แล้วค่อยวางแผนกันใหม่... คืนนี้ ข้าจะไปหาเจ้าที่จวน"

"มาอีกแล้วหรือ" เจียงลั่วเสวี่ยบ่น แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด "ระวังตัวด้วย อย่าให้ใครจับได้ว่าเป็นท่าน"

"วางใจเถิด เรื่องลอบเข้าห้องหอสตรี... ข้าชำนาญนัก"

"ท่าน!" เจียงลั่วเสวี่ยอ้าปากค้าง จะด่าก็ด่าไม่ทัน เพราะหลิ่วเฉินเดินนำหน้าออกไปแล้ว ทิ้งให้นางยืนหน้าแดงก่ำอยู่กลางสวนไผ่